اولین همایش سالانه گفتگوی فرهنگی ایران و افغانستان

نخستین همایش مشترک دانشگاه علامه طباطبایی و موسسه مطالعات استراتژیک افغانستان صبح روز ۱۴ آذر با عنوان «گفتگوی فرهنگی ایران و افغانستان» آغاز به کار کرد. مهمانان ویژه این همایش دکتر حداد عادل، دکتر حسین سلیمی رییس دانشگاه علامه طباطبایی،دکتر ابوذر ابراهیمی ترکمان رئیس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، دکتر رسول موسوی مشاور وزیر امور خارجه، داوود مرادیان رییس موسسه مطالعات استراتژیک افغانستان و هیأتی از استادان افغانستانی شامل دکتر مخدوم رهین وزیر پیشین فرهنگ و اطلاعات در افغانستان، سه نفر از معاونان وزارت خانه‌های مختلف افغانستان و شماری از استادان، روزنامه نگاران و فعالان مدنی این کشور حضور داشتند.

در این همایش متخصصان و سخنرانانی از دانشگاه ها و نهادهای مدنی ایران و مسئولان دولتی و فعالان نهادهای مدنی افغانستان در بخش های مختلفی اعم از: همکاری و دیپلماسی فرهنگی – زبان، ادبیات و ارتباطات – چشم انداز فرهنگی – سیاسی روابط ایران و افغانستان و در بخش پایانی مؤلفه های فرهنگی مشترک به ارائه سخنرانی پرداختند.

مدیر انجمن حامی که از جمله سخنرانان این نشست منطقه ای بود ؛ تحت عنوان «زنان افغانستان در گذر تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی» به ارائه گزارشی در خصوص نقش زنان در تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی افغانستان پس از خروج طالبان از این کشور پرداخت. فاطمه اشرفی با اشاره به فعالیت های انجمن حامی در کشور افغانستان در سالهای اخیر و ارتباط مستقیم با فعالان مدنی امور زنان گفت: با وجود آنکه آثار حکومت طالبان که مانع هرگونه حضور زنان در اجتماع و عدم دسترسی آنان به تحصیل و آموزش و همینطور سنت های ریشه دار و باورهای عامیانه و خرافی که باعث توقف رشد اجتماعی زنان برای سالهای زیادی شده بود؛ اما زنان افغانستان در طول ۱۵ سال گذشته توانسته اند به خوبی و به تدریج جایگاه خود را در اجتماع کسب کنند. وی همت بالا و شجاعت این زنان در ابراز و مطالبه حقوق خود در اجتماعی که مملو از نگاه های سنتی مردسالارانه است را از دلایل اصلی موفقت زنان افغانستانی در طول این سالها دانست. مدیر انجمن حامی افزود: توانمندسازی زنان به صورت فردی و اجتماعی در کنار تحولات مثبت قانونی ؛ باعث شده تا امروز شاهد حضور زنان در سطوح مختلف اداری – اجرایی و تصمیم گیری باشیم. تعلق ۶۹ کرسی از ۲۴۹ کرسی نمایندگی مجلس افغانستان به زنان و حضور بیش از ۳۰۰ قاضی زن در افغانستان از نمونه های بارز رشد و توانمندی زنان در افغانستان است. مدیر انجمن حامی اظهار کرد: اگرچه هنوز موانع و مشکلات امنیتی، اقتصادی، اجتماعی و سنتی بر سر راه زنان افغانستان وجود دارد اما روند رو به رشد حضور زنان و کسب جایگاه های مهم اجتماعی نشان می دهد که زنان افغانستانی در مسیر بسیار خوبی قرار دارند.

به گزارش روابط عمومی انجمن حامی، بسیاری از سخنرانان این نشست نسبت به توجه به زنان، فرهنگ و دین مشترک به عنوان پایه های اصلی گفتمان مطلوب میان سیاستمداران ایران و افغانستان تأکید کردند. برگزار کنندگان این نشست اظهار امیدواری کردند که اگرچه ممکن است در مواردی روابط فیمابین دو دولت به قدر کافی مثبت نباشد، اما برگزاری چنین نشست هایی و توجه به اشتراکات فرهنگی – مذهبی   می تواند ما را از همزبانی به همدلی برساند.

گفتنی است این همایش با یک نمایشگاه جانبی کتاب، عکس و …  همراه بود. در این بخش کتاب های نویسندگان افغانستانی، نشریات و روزنامه های آنان به نمایش گذاشته شد. انجمن حامی نیز در این نمایشگاه حضوری فعال داشت و پروژه های مرتبط با توانمندسازی زنان افغانستانی در ایران و افغانستان را به نمایش گذاشت.

photo_2016-12-05_15-30-18

گزارش سال ۲۰۱۶ دفتر دادستان دیوان کیفری بین المللی در ارتباط با وضعیت افغانستان

به نقل از مرکز حقوق کیفری بین المللی ایران:

دفتر دادستان دیوان کیفری بین المللی مطابق سنت سالانه خود در ماه نوامبر، گزارشی در ارتباط با وضعیت هایی که در مرحله ارزیابی مقدماتی قرار دارند صادر می کند. این گزارشات سالیانه که انتشار آن ها جزء وظایف قانونی دادستان نمی باشد در راستای افزایش شفافیت عملکرد دفتر دادستان صادر می گردند.

وضعیت افغانستان در حال حاضر در مرحله ارزیابی مقدماتی قرار دارد. اهمیت این وضعیت به دلیل همسایگی و مجاورت آن با کشور ایران و اشتراکات زبانی و فرهنگی موجود سبب شده است که مرکز حقوق کیفری بین المللی ایران در سال های اخیر بخش مربوط به وضعیت افغانستان از گزارش دفتر دادستان را در راستای ارتقای آگاهی های عمومی به فارسی ترجمه نماید.

برای مطالعه این گزارش روی لینک کلیک نمایید. 

به گزارش روابط عمومی انجمن حامی، ماه گذشته نشستی با در خصوص بررسی وضعیت افغانستان و امکان دادخواهی قربانیان جنگ در این دیوان در انجمن حامی برگزار گردید، که در این لینک در دسترس است.

هشدار سازمان ملل متحد در ارتباط با نسل کشی مسلمانان میانمار

مشاور ویژه سازمان ملل متحد در پیشگیری از نسل کشی روز ۳۰ نوامبر سال ۲۰۱۶ نسبت به وضعیت مسلمانان و ساکنان منطقه راخین در میانمار هشدار داد. آقای آداما دینگ اظهار کرد: مسلمانان میانمار هدف پاکسازی قومیتی گسترده و نسل کشی در میانمار بوده اند، این جرم در حالی ارتکاب یافته است که جهان با سکوت در حال نظاره است.


خشونت های گسترده نسبت به اقلیت مسلمان و به ویژه مسلمانان قوم روهینگیا که اغلب ساکن در منطقه راخین در جنوب میانمار ساکن هستند در سال های اخیر شدت گرفته است. دولت میانمار با تصویب یک قانون از سال ۱۹۸۲ مسلمانان روهینگیا را از حقوق شهروندی و تابعیت محروم کرده است. بدرفتاری و آزار از سوی بودائیان افراطی، اعدام های بدون محاکمه، سوزاندن خانه های روستاییان روهینگیا و اماکن مذهبی، شکنجه و تجاوز جنسی از سوی نیروهای نظامی میانمار از جمله ستم هایی است که به این اقلیت قومی – مذهبی وارد شده است.

rohingya

این آزارها باعث شده تا بسیاری از مردم روهینگیا مجبور به فرار و کوچ اجباری به کشورهای همسایه از جمله بنگلادش، مالزی و اندونزی شده اند؛ و بیش از ۱۴۰ هزار نفر از آنها پس از آتش زدن روستاهای این منطقه توسط افراطیان از سال ۲۰۱۲ در کمپ های موقت پناهندگان که از وضعیت نامناسبی برخوردار هستند، ساکن هستند. وضعیت مردم در این کمپ ها به گونه ایست که مسئول عملیات دفتر هماهنگی امور انسانی سازمان ملل پس از بازدید از اردوگاه ها در ماه های آغازین سال ۲۰۱۶ وضعیت ساکنان به ویژه کودکان را اسفناک توصیف کرد. جان گینگ اعلام کرد بسیاری از مسلمانان روهینگیا به دلیل مذهب خود از خدمات مراکز پزشکی و درمانی محروم هستند و جان خود را از دست می دهند.

از ابتدای سال ۲۰۱۶ بسیاری مقامات سازمان ملل متحد و همچنین سازمان بین المللی نسبت به وضعیت ناگوار مردم ستم دیده مسلمان در راخین میانمار هشدار داده اند. در ماه جولای یانگ هی لی، نماینده ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در میانمار، از دولت این کشور خواست تا درباره حملات اخیر به مسلمانان و اماکن مذهبی مسلمانان تحقیق کند. وی پس از بازدید حضوری از مناطقی از کشور میانمار ابراز نگرانی کرد اقدامات دولت میانمار به افزایش تفرقه، خشونت، نفرت و تبعضیات قومی – مذهبی از سوی مردم میانمار شده است.

پارلمان اروپا نیز از وضعیت ناگوار مسلمانان در میانمار ابراز نگرانی کرد و با تصویب قطعنامه درباره میانمار با توجه به وضعیت قوم روهینگیا در تاریخ ۵ جولای ۲۰۱۶ خواهان دسترسی آزاد فعالان حقوق بشردوستانه، سازمان ملل، سازمان‌های حامی حقوق بشر بین المللی، خبرنگاران و دیگر ناظران بین المللی به ایالت راخین (میانمار) شد. در این قطعنامه همچنین به موضوع بی تابعیتی بیش از یک میلیون و سیصد هزار نفر از مسلمانان میانماری از سال ۱۹۸۲ اشاره شده است که کشورهای همسایه نیز پذیرای آنها نیستند. پارلمان اروپا خواستار اقدام کشورهای منطقه و جهان برای کمک فوری به این اقلیت به شدت آسیب پذیر شده است.

arakan-emergency

خشونت های شدید علیه مسلمانان روهینگیا پس از اکتبر سال جاری (۲۰۱۶) با اتهام حمله به ایستگاه بازرسی و کشته شدن چند نیروی پلیس از سوی دولت میانمار به مردم روهینگیا شدت گرفت، و زمینه هجوم گسترده نیروهای نظامی به مناطق روستایی ایالت راخین و اعمال کنترل و خشونت شدید را ایجاد کرد. بنا بر اعلام سازمان ملل، از زمان آغاز عملیات نیروهای دولتی حدود ۳۰ هزار غیرنظامی در این منطقه آواره شده‌اند. در این میان برنامه جهانی  غذا اعلام کرد که ارتش میانمار از ارائه کمک های غذایی روزانه این سازمان به بیش از ۸۰ هزار نفر از مناطق فقیرنشین ایالت راخین که این کمک ها را دریافت می کردند، در ماه اخیر خودداری کرده است.

مشاور ویژه سازمان ملل در پیشگیری از نسل کشی در واکنش به این موضوع اعلام کرد: در صورتیکه گزارش های مبتنی بر اعمال فشار نظامی، شکنجه و اعدام و کشتار مردم روهینگیا صحیح باشد، هزاران نفر در معرض خطر هستند و این وضعیت باید وضعیت اضطراری تلقی گردد و همه مرتکبان این جرایم توسط سازمان های بین المللی و تحت حقوق بین الملل محاکمه شوند، همچنین دولت میانمار باید جلوی ادامه این روند را به صورت جدی و ضروری بگیرد و راه حل پایدار و متناسب با استانداردهای جهانی حقوق بشری برای اقلیت قومی – مذهبی مسلمانان روهینگیا پیدا کند. آقای دینگ همچنین خطاب به دولت بنگلادش هشدار داد که مرزهای خود را به روی پناهندگانی که از اوضاع کنونی میانمار می گریزند، نبندد. «بستن مرزها، بازگرداندن اجباری پناهندگان و عدم ارائه حمایت های ضروری این گروه را در معرض خطرات و خشونت های بیشتر و در بدترین حالت در معرض جنایات علیه بشریت قرار خواهد داد.» او وضعیت کنونی را نسل کشی و پاکسازی قومی توصیف کرد.

d8f45df1cb3c4a44b548cc1ac94823da_8

این در حالیست که چند ماه پیش از این، دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد نیز اعلام کرده بود الگوی نقض حقوق بشر علیه قوم روهینگیا که ناشی از حملات گسترده و سیستماتیک علیه آنان است، در صورت اثبات در دادگاه، ممکن است جنایت علیه بشریت به شمار آید.

دیده‌بان حقوق بشر اوایل ماه نوامبر اعلام کرد بررسی‌های این نهاد حاکی از آن است که نظامیان میانمار درمجموع ۱۲۵۰ خانه مسلمانان روهینگیا را در ایالت راخین ویران کرده‌اند. همچنین با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای، ۸۲۰ خانۀ دیگر را که ظرف روزهای بیستم تا بیست و هشتم آبان در پنج روستا نابود شده‌اند، شناسایی کرده است. در این زمان بیش از ۱۰۰ غیرنظامی میانماری کشته شده و بسیاری از زنان میانماری در معرض تجاوز های سیستماتیک قرار گرفته اند.

گفتنی است، دولت میانمار از ورود خبرنگاران بین المللی، نهادها و فعالان حقوق بشری به ایالت راخین جلوگیری می کند. و خانم آنگ سان سو چی برنده جایزه صلح نوبل ۱۹۹۱ و رئیس حزب ملی دموکراسی میانمار که از سال ۲۰۱۱ از حصر خانگی آزاد شد، در مقابل اعمال این خشونت های نسبت به مردم روهینگیا در کشور خود، سکوت کرده است؛ این امر انتقادات زیادی را نسبت به او که به عنوان فعال حقوق بشر و دموکراسی شناخته می شود، برانگیخته است.

rohingya-camp-sittwe-820

تنظیم و ترجمه: سعیده مختارزاده