ناهید، ۴۷ ساله، پیش از جنگ یک فروشگاه کوچک مواد غذایی را در حاشیه شهر تهران اداره می‌کرد. این مغازه استیجاری، تنها منبع درآمد خانواده و حاصل سال‌ها تلاش و پس‌انداز او بود؛ کسب‌وکاری که هزینه‌های زندگی خود، همسر بیمار و فرزندش را تأمین می‌کرد. در جریان حملات موشکی اخیر،

عطیه، پس از آنکه همسرش در جریان حملات موشکی روز ۵ مارس ۲۰۲۶ و در حالی که در محل کار خود مشغول فعالیت بود، جان خود را از دست داد، به تنهایی مسئولیت سرپرستی و مراقبت از سه فرزند خردسال خود را بر عهده گرفته است. فرزندان او شامل یک

طاهره، ۴۰ ساله، مادر سه دختر است که بین پنج تا چهارده سال سن دارند. در جریان حملات موشکی اخیر، همسر خود را از دست داد و از آن زمان، مسئولیت کامل مراقبت و تأمین زندگی سه فرزند خردسال بر عهده او قرار گرفته است. فرزندان طاهره همچنان با فقدان

زهره، ۴۲ ساله، مادر سه فرزند است؛ یک پسر و دو دختر که همگی کمتر از ده سال سن دارند. زمانی که همسرش در جریان حملات موشکی جان خود را از دست داد، کوچک‌ترین فرزند خانواده تنها دوازده روز از تولدش گذشته بود. در همان حمله، زهره نیز بر اثر

فاطمه، ۳۵ ساله، مادر دو فرزند است؛ دختری هفت ساله و پسری نه ساله. در نخستین روزهای جنگ، همسر او در حالی که در محل کار خود مشغول فعالیت بود، جان خود را از دست داد. از آن زمان، مسئولیت کامل تأمین زندگی و مراقبت از دو کودک خردسال بر

تهمینه، ۶۴ ساله، سرپرست خانوار است و هیچ منبع درآمد مستقلی ندارد. در جریان حملات نظامی، منزل مسکونی او به شدت آسیب دید؛ به گونه‌ای که دیگر امکان سکونت در آن وجود نداشت. با وجود گذشت مدتی از پایان درگیری‌ها، به دلیل نداشتن توان مالی برای تعمیر و بازسازی خانه،

به دنبال حملات نظامی ناجوانمردانه ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی به مناطق مسکونی غیرنظامی و زیرساخت‌های حیاتی کشور، از جمله مراکز درمانی و بیمارستان‌ها، مدارس، دانشگاه‌ها و سایر تأسیسات عمومی، شمار قابل توجهی از شهروندان غیرنظامی با خسارات و آسیب‌های جبران‌ناپذیر مواجه شدند. جان‌باختن و مجروح شدن هزاران زن،