عطیه، پس از آنکه همسرش در جریان حملات موشکی روز ۵ مارس ۲۰۲۶ و در حالی که در محل کار خود مشغول فعالیت بود، جان خود را از دست داد، به تنهایی مسئولیت سرپرستی و مراقبت از سه فرزند خردسال خود را بر عهده گرفته است. فرزندان او شامل یک پسر هفت ساله، یک دختر چهار ساله و یک پسر سه ساله هستند که اکنون در شرایطی دشوار، دوران کودکی خود را بدون حضور پدر سپری میکنند.
عطیه خانهدار است و پیش از وقوع جنگ، همسرش تنها نانآور خانواده بود. او برای تأمین هزینههای سنگین زندگی، از جمله اجاره منزل و مخارج روزمره خانواده، همزمان در چند محل مشغول به کار بود تا بتواند نیازهای همسر و فرزندانش را تأمین کند. با شهادت او، خانواده نه تنها منبع اصلی درآمد خود را از دست داد، بلکه با مشکلات مالی گستردهای نیز مواجه شد.
علاوه بر هزینههای جاری زندگی و اجاره مسکن، بدهیهای به جا مانده از همسر، از جمله اقساط وامهایی که اکنون پرداخت آنها متوقف شده است، فشار اقتصادی این خانواده را دوچندان کرده است. در چنین شرایطی، عطیه هیچ منبع درآمد پایداری ندارد و مسئولیت تأمین تمامی نیازهای سه کودک خردسال بر عهده او قرار گرفته است.
افزایش هزینههای زندگی و ناتوانی در پرداخت اجاره منزل، این خانواده را ناگزیر کرد تا محل سکونت خود را ترک کرده و به یکی از روستاهای اطراف مهاجرت کنند؛ تصمیمی که تنها با هدف کاهش بخشی از هزینههای زندگی و ادامه بقا اتخاذ شد. با این حال، این جابهجایی اجباری، خانواده را از بسیاری از امکانات و خدماتی که پیش از آن در دسترس داشتند نیز محروم کرده است.
روایت عطیه نشان میدهد که جنگ تنها جان انسانها را نمیگیرد، بلکه با از میان بردن نانآور خانواده، بسیاری از زنان و کودکان را در معرض فقر، ناامنی اقتصادی و آیندهای نامطمئن قرار میدهد. برای خانوادههایی که مسئولیت نگهداری از کودکان خردسال را بر عهده دارند، این پیامدها میتواند سالها پس از پایان درگیری نیز ادامه داشته باشد.
این خانواده یکی از خانوادههای آسیبدیده از جنگ است که پس از ارزیابیهای میدانی و نیازسنجی توسط انجمن حمایت از زنان و کودکان پناهنده (حامی)، در فهرست دریافتکنندگان کمکهای بشردوستانه قرار گرفته و بخشی از نیازهای فوری معیشتی و حمایتی آنان از طریق این برنامه تأمین شده است.