همه‌ زن‌ها چشم‌های شربت‌گل را ندارند

گفتگوی روزنامه شهروند با گلالی نور صافی، نماینده مجلس افغانستان در روز منع خشونت علیه زنان: 

دو خط مورب اخم، میان دو چشم قهوه‌ای و خال هندو بر گونه راست در صورت «داکتر گلالی نور صافی» است. زنی زاده کابل با نسب بلخی که هر روز روبه‌روی صدها مرد متعصب مجلس افغانستان می‌ایستد و بر حقوق زنان پا می‌فشارد و اکنون که برف سفید از آسمان آبی می‌بارد، میهمانِ سردترین صبح تهران است. میان جمله‌هایش پر از کلمات خوش‌آوای فارسی است که دیری است از یاد ما رفته. مثل وقتی که از «یکبارگی» استفاده می‌کند تا بگوید: «خشونت یکبارگی رخ نداده در افغانستان. حاصل سال‌ها هراس و زخم و جنگ و خون است.» مثل مولانا، شاعر بلخی که قرن‌ها پیش یکبارگی از عافیت بریده بود.

«تولد شهر کابل هستم و مدرسه و مکتب را در کابل خوانده‌ام. برای تحصیلات بالاتر به شهر کریمه‌ شوروی سابق رفتم. مدت هفت‌سال و دوباره برگشتم به افغانستان و در یکی از بیمارستان‌های چشم‌پزشکی افغانستان -نور- مصروف کار بودم. بعدا در جنگ‌های داخلی افغانستان مجبور به ترک وطن شدیم و به جرمنی رفتیم. بعد از این‌که حکومت طالبان سقوط کرد، دوباره برگشتیم به شهر و در مرکزی که به زنان برای درمان صدمات روانی‌ای که در طول جنگ بر آنها وارد شده بود، کمک می‌کرد مشغول کار شدم. تا بالاخره در‌ سال ٢٠٠۵ کاندیدای پست نمایندگی مجلس شدم از ولایت بلخ.» باشنده‌ (شهروند) اصلی ولایت بلخ است. تمام نسبشان از ولایت بلخ بودند و او بعدها باشنده کابل شد. در ‌سال ٢٠٠۵ نخستین‌بار به مجلس نمایندگان رفت تا امروز که دور دوم نمایندگی‌اش را سپری می‌کند، نماینده ولایت بلخ است در شمال افغانستان. به یاد می‌آورد موارد بسیاری از خشونت بر زنان و کودکان افغان را. اما زن‌های مجلس نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند قانون منع خشونت را به تصویب نهایی برسانند. «بدترین کارمان در مجلس تاکنون این است.» گلالی صافی اما خوشحال است از این‌که قانون منع آزار و اذیت خانم‌ها و اطفال را توانسته‌اند به تصویب مجلس نمایندگان برسانند؛ «یگانه دستاورد خوبمان این است.»

افغانستان از کشورهایی است که عضو کنوانسیون سیدا (کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان) شده اما فضل خدا و فرمان رئیس‌جمهوری همچنان باقی است.

لطایف‌الحیل برای حفظ جان زن

در شهر مزارشریف دفتر دارد. هیچ‌وقت فراموش نمی‌کند آن شب را که زن تلفن زد به دفترش: «می‌خواهند من و طفلم را بکشند.» شوهر این زن در زندان بود و پدرشوهرش تهدید کرده بود که عروس و بچه را می‌کشد. گلالی ماجرا را دقیق به خاطر دارد: «در جای بسیار ناامنی از ولایت ما زندگی می‌کرد. شب‌هنگام زنگ زده بود. گفت پدرشوهرم امشب ما را می‌کُشد. کوشش بسیار کردیم. آن وقت شب به آن منطقه رفتن نتوانستیم. به پلیس منطقه زنگ زدیم. آنها گفتند نیرو کم داریم و نمی‌توانیم کسی را به منطقه بفرستیم.»

گلالی نور صافی فکر بسیار کرد و این راه به ذهنش رسید: «با امام قریه صحبت کردیم. گفتیم به پدرشوهر بگوید که حکومت از تهدید او باخبر شده. ملای مجلس را وظیفه دادیم تا صبح در خانه پدرشوهر باشد تا بتوانیم فردا آن زن را به خانه امن منتقل کنیم.»

صبح از پشت کوه‌های قریه برآمده بود که آمدند و زن را برداشتند و به خانه‌ امن بردند. «دیرزمانی در خانه امن ماند تا خانواده‌شان از هم پاشید. چون خانواده‌اش با مخالفان حکومت همکار بودند، همه به زندان افتادند و این زن دوباره خود را آزاد احساس کرد و به خانه خود بازگشت.»

می‌گوید مردم مدام با او در ارتباط هستند. «اقلاً با تلفن.»

آشوب خاطراتِ زن‌های افغانستان به ذهنش حمله می‌کنند و به زبان می‌آیند. از تجاوز به زنی می‌گوید در «قریه‌ای دور» که یکی از زورمندهای منطقه‌اش به او تجاوز کرده بود. «به خانه امنی در کابل آمده بود. عامل تجاوز یکی از زورمندهای منطقه بود. آن خانم فعلا در یکی از خانه‌های امن شهر کابل است. به خاطر دوری راه به خانه خود رفتن نمی‌تواند. چون ممکن است زورمندها دوباره به او تجاوز کنند.»

– چند ‌سال دارد؟

– ١٨ساله است. نو به هجده رسیده. حتی نخواستیم در مزارشریف نگهش داریم. آوردیمش به کابل.

چشم‌های شربت‌گل

پیش از آن‌که جنگنده‌های شوروی در بمباران ‌سال ١٩٨۴ پدر و مادر شربت‌گل را بکشند، هیچ‌کس از صاحب نگران‌ترین چشم‌های جهان باخبر نبود. استیو مک‌کوری، عکاس نشنال جئوگرافیک، زمانی از او عکس گرفت که در ١٢سالگی به ناصر باغ پاکستان گریخته بود. عکس او در اردوگاه پناهندگان روی جلد نشنال جئوگرافیک رفت تا لقب «مونالیزای جهان سوم» را بگیرد. در ١٩٩٢ با رحمت ازدواج کرد به روستایی در دوردست افغانستان بازگشت. شربت‌گل چهار دختر آورد: روبینا، زاهده و عالیه و دختر چهارم نوزاد بود که مُرد. مک‌کوریِ عکاس در ٢٠٠٢ دوباره شربت‌گل را پیدا کرد و از او عکس گرفت. چشم‌ها همان چشم‌ها بودند: نگران و غلتان در ژرفای صورت. صورتی که زخم‌های ١٧‌سال دربه‌دری داشت. قصه «دختر افغان» هنوز تمام نشده بود. یک ماه پیش او را در پاکستان به جرم جعل کارت هویت پاکستانی بازداشت کردند. ١۵ روز به زندان انداختند و از پاکستان اخراجش کردند. سازمان عفو بین‌الملل و دیگر سازمان‌های حقوق بشری به اخراج او واکنش نشان دادند تا این‌که بلافاصله پس از بازگشت به افغانستان، شربت‌گل را به کاخ ریاست‌جمهوری بردند. جایی که اشرف غنی و همسرش، بانوی اول افغانستان، طی تشریفاتی از او استقبال کردند و کلید خانه‌ای را در دستان او گذاشتند. «رئیس‌جمهوری افغانستان به شربت‌گل وعده داد که برای آموزش فرزندانش و برای درمان او توجه خاص خواهد کرد.»

گلالی نور صافی ماجرای شربت‌گل را خوب به خاطر دارد. اما «مثل شربت‌گل صدها و هزارها زن داریم که به همین مصیبت دچار هستند. شربت‌گل با فوتویی که از او چاپ شد، توجه جهان را به خود جلب کرد. وقتی رئیس‌جمهوری به مشکل او رسیدگی می‌کند بسیارخوب است. اقلاً اگر این زن شربت‌گل نبود شاید ما هیچ خبر نمی‌شدیم که این خانم در زندان است.»

نور صافی معتقد است که اشرف غنی کار نمادین خوبی کرده چون «به خانم‌های دیگر پیام می‌رسد که می‌توانند کسی را به‌عنوان پشتیبان داشته باشند که از حقوقشان دفاع کند. دیگر خانم‌ها هم برای خود شخصیت قایل می‌شوند و می‌گویند ببینید: یکی از خانم‌هایی که شخصیت معروف جهانی شده بود، اقلاً از او دفاع شد. این کار دیگران را هم جرأت می‌دهد که در بعضی مسائل حرف بزنند. چون شرط این نیست که همه چشم‌های شربت‌گل را داشته باشند. همه زن‌ها چشم‌های شربت‌گل را ندارند. استعدادهای دیگری دارند که تبارز بدهند تا بتوانند مثل شربت‌گل مورد حمایت و پشتیبانی قرار بگیرند.»

پناهنده‌ها را دسته‌جمعی برنگردانید

بخار چای روی میز لابی هتل چرخ می‌خورد و بالا می‌رود. سخن به پناهنده‌ها می‌رسد. گلالی دل پری دارد از این موضوع: «بیش از سی‌ سال است که افغان‌ها به شکلی از اشکال در تمام دنیا پناهنده هستند؛ در ایران و پاکستان و جاهای دیگر. زیادتر دلیلش فقر و بیکاری می‌تواند باشد. اما در شرایط فعلی جنگ مهم‌ترین عامل است. مردم به آینده خود ناباور شده‌اند و کوشش می‌کنند جایی باشند که خود را امن احساس کنند و جای امن پیدا کنند.»

از برخورد سیاسی با موضوع پناهنده‌ها گله دارد: «متأسفانه با موضوع پناهنده‌ها در کشورهای پذیرنده برخی اوقات برخورد سیاسی می‌شود، خصوصا در کشورهای همسایه. وقتی روابط دو کشور با هم خوب نمی‌باشد کوشش می‌کنند از پناهنده‌ها استفاده کنند و با فرستادن دسته‌جمعیِ پناهنده‌ها به‌طرف افغانستان، افغانستان را تحت فشار قرار بدهند. در صورتی که افغانستان شرایط پذیرش را ندارد. البته وظیفه خود ماست و هیچ‌وقت نبایدبگوییم دگران این بار را بردارند. اما در قوانین بین‌المللی هست که هر پناهنده‌ای که می‌رود می‌تواند پناهنده بماند و زندگی کند. برخورد سیاسی با این موضوع دردناک است.»

اروپا و معضل پناهنده‌ها را مثال می‌آورد: «در اروپا هم تعداد زیادی از پناهندگان یکبارگی به‌طرف اروپا رفتند و آنها هم همین مسأله را دارند. ما به همه جهان اعلام می‌کنیم که دلیل جنگ افغانستان خود افغانستان نیست. ما می‌گوییم دلیل، جنگ منطقه است. هر وقت جنگ خاموش شود، مردم ما مثل همه مردم جهان خوش دارند در وطن خودشان، جایی که تولد شده‌اند، سکونت داشته باشند تا این‌که در جایی زندگی کنند که غریبه و بیگانه باشند. تا وقتی که شرایط برابر نمی‌شود افغان‌ها نباید به‌صورت جمعی برگردانده شوند. مثلاً پاکستان این تصمیم را گرفته که دسته‌جمعی افغان‌ها را برگرداند. این عملی غیرمعقول است.»

هراس از عساکر بین‌الملل؟

   امروزه اگر مردم افغانستان در خیابان سربازی خارجی مجهز به همه ادوات نظامی ببینند می‌ترسند یا احساس امنیت می‌کند؟

 افغان‌ها مردم بسیار آزادمنشی هستند. هیچ‌وقت در طول تاریخ طرفدار این نبوده‌ایم که کشور اجنبی بر افغانستان حکومت کند یا در آن حضور داشته باشد. اما شرایط فعلی افغانستان بالکل متفاوت است. وقتی عساکر بین‌المللی به افغانستان آمدند، افغانستان واقعاً در حالت عجیبی بود. تروریسم تهدید مستقیم داشت. وقتی قبل از طالب‌ها روسیه از افغامستان برآمد، اینها بین خود به هم چسبیدند و کابل تقریباً هشتاد فی‌صد ویران شد. این ترسی است که هنوز بین مردم موجود است و هنوز هم از این می‌ترسند که خدای ناخواسته سال‌های هفتاد که سال‌های برآمدن روس‌ها بود، دوباره تکرار شود. یگانه منزله‌ای که مردم به آن خوش بودند و هستند که عساکر غربی و آمریکایی در افغانستان باشند این است. و حال هم با وجودی که افغانستان پلیسش به پنجاه‌هزار می‌رسد هنوز هم تهدیدهای بسیار عمده است در بعضی‌جاها که درخواست کمک از عساکر خارجی می‌کنند. نیاز است به دو دلیل: اول این‌که افغانستان از مصونیت خود مطمئن نیست، دوم، هراس از تجربه تلخ سال‌های هفتاد و  حمله روسیه.

مردم به دیدن عساکر خارجی و افغانستانی مجهز، عادت دارند. چون مستقیماً تهدیدی از طرف اینها در شهرها دیده نشده. مردم بی‌تفاوت شده‌اند. اما به خاطر وحشت از تروریسم و دشمنانِ مردم، ترجیح می‌دهند عساکر بین‌الملل باشند تا تروریسم. هیچ نیست که ختم بشود این هراس و ظلم.

حضور فیزیکی زن‌ها در مجلس

٢۵‌درصد نمایندگان مجلس افغانستان باید زن باشند و این در قانون اساسی «گنجانیده گشته.» یعنی از ٢۴٩ نماینده، ۶٢ نفر باید زن باشند. «خوبیش این است که مردم به حضور زن در جامعه آهسته آهسته عادت می‌کنند. جامعه به این اعتقاد می‌یابد که تصمیم‌گیری‌ها در سیستم دولتی با حضور خانم‌ها باشد.»

شال سرخ را روی سرش جلو می‌کشد. جرعه آخر چای را می‌نوشد و درباره زن‌های مجلس حرف می‌زند: «بدیهی است که بعضاً زن‌هایی که راه پیدا می‌کنند معنی واقعی موضوع را برآورده نمی‌کنند. آنها فقط از سیستم استفاده می‌کنند، از قانون استفاده می‌کنند تا بیایند مجلس. دردناک است. من خودم انتقادپذیر هستم و می‌فهمم که حضور ما حضور فیزیکی است. مخصوصاً از نظر معنوی کمبودها احساس می‌شود. کمبود از این نظر که کاری که باید اجرا کنیم، اجرا نمی‌شود. وفتی اجرا نشود، انتقاد مردم بجا می‌باشد که بعضاً شکل سمبیلک به خودش می‌گیرد.»

بلخ در ازدواج طفلان استثنا نیست

ولایت بلخ از مناطق آرام افغانستان است. اما گلالی نور صافی معتقد است «اوضاع امنیتی بلخ هم این اواخر دارد کم‌کم خراب‌تر می‌شود. به‌صورت مجموعی افغانستان همه‌اش دچار مشکل امنیتی است. مشکلی بسیار عمده در کل مملکت. تا وقتی این مشکل وجود دارد، ترقی درست کردن نتوانیم. به خانم‌هایی که قصد کار یا تحصیل دارند، رسیدگی نمی‌شود. کسی خود را مسئول نمی‌داند. در خانه می‌مانند. در قسمت زن‌ها خشونت وجود دارد همچنان. طفل‌ها در سن خرد ازدواج داده می‌شوند. که این مشکلات عمده مملکت به‌صورت عموم و به‌طور خصوص بلخ است. هرچند بلخ استثنا نیست. مشکل امنیت مردم را رنج می‌دهد. این است که اطمینان مردم به آینده کم‌رنگ می‌شود.

وقت سفر به مشهد رسیده است. باید به مهرآباد بروند. می‌خواهند به زنان افغانِ ساکن مشهد از قانون منع خشونت علیه زنان بگویند و بیاموزند. گلالی عینکش را برمی‌دارد و شیشه‌اش را پاک می‌کند.

   هنوز هم چشم‌پزشک هستید یا کنار گذاشته‌اید؟

از ٢٠٠۵ به چشم‌پزشکی ادامه نمی‌دهم. هنوز هم وقتی موکلین (مردم) پیش من می‌آیند علاوه بر مشکلات عادی، مشکلات پزشکی هم مطرح می‌کنند. می‌خندم و به طبیب دیگری معرفی‌شان می‌کنم.

به نقل از : روزنامه شهروند

مرکل: اخراج پناهجویان افغانستان کار دشواری است

آلمان تصمیم دارد که در سال جاری میلادی حدود ۱۰۰ هزار پناهجو را که حق اقامت دریافت نکرده‌اند اخراج کند، اما مرکل اخراج پناهجویان را کاری دشوار خواند.

خانم مرکل در  کنفرانسی گفته است یک سوم از ۱۰۰ هزار پناهجو به‌ صورت اجباری به کشورهای اصلی شان برگردانده می‌شوند.

به گفته‌ی او، ۶۰ هزار تن از این پناهجوان در چهارچوب برنامه‌ بازگشت داوطلبانه به خواست خودشان به کشورهای شان بر خواهند گشت.

او از دولت‌های ایالتی آلمان فدرال خواسته، در صورتی که نیاز باشد، پناهجویان رد شده را به‌صورت عاجل از کشور اخراج کنند.

 به باور او، این امر باعث می‌شود که بازگشت داوطلبانه پناهجویان به کشورهای شان افزایش یابد.

خانم مرکل هشدار داده: «اگر دولت‌های ایالتی از اخراج اجباری مهاجران امتناع ورزند، پناهجویان خواهند گفت که من داوطلبانه برنمی‌گردم، چرا که آن‌ها من را اخراج نخواهند کرد.»

12150_880

اما خانم مرکل از مشکلات بازگشت دادن پناهجویان افغان به کشورشان اذعان کرد: با این هم این موضوع هم در بازگشت مهاجران افغان تغییری به میان نمی‌آورد. مرکل گفته: «نمی‌تواند چنین باشد که همه انسان‌های جوان از افغانستان به آلمان بیایند.»

پیش از این گزارش‌هایی منتشر شده بود که آلمان تصمیم دارد حدود ۱۲ هزار پناهجوی افغان را در سال جاری از این کشور اخراج کند.

تصمیم آلمان و برخی دیگر از کشورهای اروپایی مبنی بر اخراج ده‌ها هزار پناهجوی افغان در حالیست که در سال جاری بیش از ۶۰۰ هزار پناهجوی افغانستان از کشورهای ایران و پاکستان برگشته‌اند و اکثر آن‌ها در خیمه‌ها زندگی می‌کنند.

همچنان بر اساس گزارش هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) در ۱۰ ماه سال جاری میلادی، ۴۵۵۱۴۴ نفر از اثر جنگ‌ها در ولایت‌های مختلف افغانستان مجبور به ترک خانه‌های‌شان شده‌اند.

در حال حاضر افغانستان با سیلی از بیجاشدگان داخلی و بازگشت مهاجران روبرو است.

با رسیدن فصل سرما بازگشت کننده‌ها و بیجاشدگان داخلی که سرپناه ندارد و در دشت‌ها زیر خیمه‌ها زندگی می‌کنند با مشکلات زیادی روبرو خواهند شد.

به نقل از : باشگاه خبرنگاران جوان

رئیس دفتر کمیساریا‌ی عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در تهران:کمک‌های جهانی به پناهندگان در ایران اندک است

«سیوانکا دناپالا» رئیس دفتر کمیساریا‌ی عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در تهران در راس هیاتی متشکل از سفرای استرالیا، هند، ژاپن، سوئد، ترکیه، انگلستان و افغانستان روز گذشته با «رسول زرگر پور» استاندار اصفهان دیدار کردند.

«سیوانکا دناپالا» نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در این دیدار ،گفت: کمک‌های جامعه جهانی برای پناهندگان ساکن ایران در برابر هزینه های انجام شده از سوی جمهوری اسلامی اندک است. وی افزود: ایران سه میلیون پناهنده را پذیرا شده که تامین امکانات برای این تعداد پناهنده بسیار سخت و دشوار است.

وی تصریح کرد: در اختیار قرار دادن امکانات و پذیرش این شمار از پناهجویان و مهاجرانی که به اجبار محل سکونت خود را ترک کرده اند، چالش‌هایی را به دنبال دارد اما جمهوری اسلامی ایران از پناهندگان افغانستانی و عراقی به خوبی میزبانی کرده است.

وی با اشاره به درگیری‌های منطقه و بحران سوریه گفت: شرایط سوریه و سیل مهاجران و پناهندگان سوری به کشورهای اروپایی، توجه جامعه جهانی برای کمک به پناهندگان را به خود جلب کرد و موجب شد تا سمینارهای بزرگی در کشورها از جمله آمریکا برای کمک به مهاجران و پناهندگان برگزار شود.

داناپالا با بیان اینکه کمک به پناهجویان و مهاجران یک مسئولیت بین‌المللی است، اضافه کرد: یکی از نتایج این سمینارها این بود که جامعه جهانی یکبار دیگر با پناهجویان و پناهندگان ابراز همدردی و به کشورهایی که میزبان این پناهجویان و پناهندگان می شوند، کمک کنند.

«رسول زرگرپور» استاندار اصفهان نیز در این دیدار با اشاره به اینکه ۱۵ درصد پناهندگان ساکن ایران در این استان زندگی می کنند، افزود: ۱۲۰ هزار پناهنده افغانستانی و عراقی در اصفهان زندگی می‌کنند که معادل این تعداد نیز پناهندگان غیرقانونی در اصفهان حضور دارند.

زرگرپور با اشاره به اینکه استان اصفهان با محدودیت مراکز آموزشی مواجه است، گفت: بیش از پنج هزار دانش آموز پناهنده در این استان تحصیل می کنند و ۱۶۰ مدرسه ۱۰ کلاسه در اختیار آنها قرار گرفته است.

وی افزود: به رغم کمبود تخت‌های بیمارستانی، تعدادی از تخت‌های بیمارستانی استان اصفهان در اختیار پناهندگان افغانستانی و عراقی قرار گرفته و آنها همانند سایر شهروندان از خدمات درمانی استفاده می کنند.

استاندار اصفهان با اشاره به اینکه نرخ بیکاری در این استان ۳ درصد نسبت به میانگین کشوری بالاتر است، گفت:با وجود آنکه ایجاد فرصت های شغلی برای مسئولان استان اصفهان بسیار مهم است اما مجوز اشتغال برای سه هزار پناهنده در این استان صادر شده است.

وی اظهارکرد: آموزه های دینی و دستورات رهبر انقلاب اسلامی به ما اجازه نمی دهد برای پناهندگان محدودیت قائل شویم و همواره ارائه خدمات به آنها را ادامه داده ایم.

زرگرپور برقراری ثبات سیاسی و امنیت در کشورهای منطقه را تنها راه حل مشکلات پناهندگان بیان کرد و افزود: کشورهای اروپایی باید کمک کنند تا امنیت در کشورهای پناهندگان هرچه زودتر برقرار و شرایط بازگشت برای پناهندگان مهیا شود.

وی خواستار کمک به میزبانان پناهندگان از سوی مجامع بین‌المللی شد و گفت: کمک به کشورهای میزبان موجب می‌شود تا خدمات بهتری به پناهندگان ارائه شود و امیدوارم سفیران اروپایی در کشورهای میزبان پناهجویان و پناهندگان در این راستا اقدام کنند.

هیاتی متشکل از سفرای استرالیا، هند، ژاپن، سوئد، ترکیه ، انگلستان و افغانستان به ریاست سیوانکا دناپالا رئیس دفتر کمیساریای عالی پناهندگان در تهران روز گذشته به منظور بررسی وضعیت پناهندگان وارد اصفهان شدند.

این هیات قرار است امروز در سفر به کاشان ضمن بازدید از مراکز فرهنگی و تاریخی این شهر، امکانات و وضعیت زندگی پناهندگان را ارزیابی کنند.

ایرنا نوشت: کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان درسال ۱۹۵۰ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تأسیس شد این کمیساریا موظف است حرکت‌های بین‌المللی را در جهت حمایت جهانی از پناهندگان و سایر اشخاص تحت حمایت این آژانس و حل مشکلات آنان، هماهنگ و هدایت کند.

به نقل از : خبرگزاری فارس – سایت افغانستان

پاکستان به مهاجرین افغانستانی که در پاکستان ازدواج کردند ویزای مخصوص خواهد داد

وزیر امور ایالتی و مرزی پاکستان گفت: دولت برای مهاجرین افغانستانی که در این کشور ازدواج کرده‌اند ویزای مخصوص در نظر خواهد گرفت.
دولت مرکزی پاکستان برای مهاجرین افغانستانی که در این کشور ازدواج کرده‌اند ویزای مخصوص در نظر خواهد گرفت.

قرار است کابینه پاکستان قوانین جدید ویزای مخصوص مهاجرین افغانستانی که با یک شهروند پاکستانی ازدواج کرده‌اند را تصویب کند.

به گزارش دیلی پاکستان، «عبدالقادر بلوچ» وزیر امور ایالتی و مرزی پاکستان در این زمینه گفت: برای مهاجرین افغانستان که با یک شهروند پاکستانی ازدواج کرده‌اند می‌توانند بدون هیچ مشکلی ویزا دریافت کنند و به زودی کابینه این موضوع را تصویب خواهد کرد.

جنگ و ناامنی در افغانستان منجر به مهاجرت میلیون‌ها شهروند افغانستانی به پاکستان شده است. بسیاری از این مهاجران افغانستانی بعد از پایان جنگ‌های داخلی به کشورشان بازگشتند اما بیش از ۲ میلیون تن دیگر هنوز در پاکستان حضور دارند.

در این مدت شمار زیاد از زنان پاکستانی با مردان مهاجر افغانستانی ازدواج کرده اند که اخراج شدن شوهران آنها مشکلاتی را برای آنها به وجود آورده است.

زنان پاکستانی که طی سال‌های گذشته با مردان مهاجر افغانستانی ازدواج کرده اند، اخراج شدن شوهرانشان به خاطر نداشتن مدرک اقامت در آن کشور مشکلات زیادی را برای آنها به وجود آورده و شماری از آنها در این مورد اعتراض کرده‌اند.

بعد از اعتراض پاکستانی‌ها که با مهاجرین افغانستانی ازدواج کرده‌اند دولت اسلام‌‌آباد تصمیم دارد قوانین جدیدی درباره ویزا و اقامت چنین افرادی تصویب کند که قرار است کابینه با آن موافقت کند.

گفتنی است چندی پیش زنان پاکستانی که با مردان افغانستانی ازدواج کرده اند، در اعتراض به سیاست های اخراج مهاجران افغانستانی و شوهران خود که سبب مشکلات بسیاری برای آنها شده است، تظاهرات کردند.

به نقل از : خبرگزاری فارس – سایت افغانستان

روز جهانی کودک؛ روز حمایت از حقوق کودکان

بیست نوامبر برابر با ۳۰ آبان سالروز تصویب پیمان‌نامه حقوق کودک است.

کنوانسیون حقوق کودک شامل اساسی‌ترین حقوق بشر برای کودکان و مقبول‌ترین سند حقوق بشر در تاریخ است.
حق آموزش رایگان و اجباری، عدم تبعیض، منع هر نوع بدرفتاری و آزار، برخورداری از تغذیه مناسب، بهداشت، تفریحات، مسکن مناسب و همچنین حق برخورداری از محبت، امنیت، رهایی از ترس و آزارهای جسمی و روانی، آموزش، هویت، آزادی بیان، تشویق، بازی و رشد خلاقیت از مواردی است که در این پیمان‌نامه به آن پرداخته شده است.

مهم‌ترین دوران شکل‌گیری شخصیت انسان‌ها دوران کودکی است. کودکان خود قادر به حفظ و دفاع از حقوقشان نیستند و نیاز به حمایت و مراقبت از طرف بزرگسالان دارند. تأمین شرایط مناسب برای رشد و سلامت کودکان و رعایت حقوق اساسی آنان از مهم‌ترین وظایف دولت‌ها است. یکی از ویژگی‌های پیمان‌نامه، اهمیت دادن به نقش خانواده در رشد و پرورش کودکان و مسئولیت دولت‌ها در زمینه‌سازی تحقق حقوق کودکان و تأکید بر ضرورت مشارکت همگانی است.

ایران در سال ۱۳۷۳ به صورت مشروط پیمان‌نامه حقوق کودک را پذیرفته است. لذا دولت می‌بایستی در برنامه‌ریزی‌های کلان و در سطح ملی خود شرایط رشد و سلامت کودکان را موردتوجه قرار دهد.

در روز جهانی کودک، کودکان آواره ناشی از جنگها و درگیریها و مهاجران مقیم پناهگاهها در کشورهای مقصد از جمله آسیب پذیرترین ها محسوب و تقاضای پیشگیری از خشونت در همه جوامع دارند. کودکان آسیب پذیرترین اقشار هر جامعه ای هستند و با فعالیت در حوزه کودکان میتوان این آسیب ها را کاهش داد.

photo_2016-11-21_10-18-44

نشست تخصصی بررسی وضعیت افغانستان در دیوان کیفری بین المللی در انجمن حامی

نشست بررسی وضعیت افغانستان در دیوان کیفری بین المللی با سخنرانی محمدهادی ذاکرحسین پژوهشگر دکترای حقوق کیفری بین المللی و از کارآموزان دیوان کیفری  بین المللی (ICC)، تحت عنوان “فرصتی برای عدالت خواهی  قربانیان جنگ ”  در تاریخ ۱۷ آبان ۹۵ با حضور جمعی از پژوهشگران و دانشجویان ایرانی و افغانستانی و اصحاب رسانه در انجمن حامی برگزار شد.

 ذاکرحسین ضمن معرفی دیوان کیفری بین المللی به تصمیم دادستان این دیوان نسبت به رسیدگی به موضوع افغانستان و ارائه گزارشی از وضعیت افغانستان پرداخت. وی با اشاره به تاریخچه تأسیس سازمان بین المللی دیوان کیفری در جولای سال ۱۹۹۸ با عضویت ۱۲۴ کشور تا کنون، اهم  وظایف و مأموریت های دیوان، صلاحیت های دیوان و جرائم ذکر شده در اساسنامه ICC از جمله جرائم جنگی، جرائم علیه بشریت، تخریب مراکز فرهنگی و درمانی، تجاوز و نسل کشی را معرفی نمود و با ذکر نمونه هایی از آراء صادره از این دیوان به تشریح وضعیت افغانستان اشاره کرد. او اظهار داشت: در پرونده هایی که مورد بررسی ICC قرار می گیرد، ممکن است جرائمی که در یک منازعه بین المللی (میان دو دولت)، یا یک منازعه غیر بین المللی ( میان یک دولت و گروههای شورشی مسلح؛ یا میان گروههای شورشی) اتفاق افتاده مورد توجه باشد. بنابراین، در پرونده افغانستان جرائم جنگی یا جرائم علیه بشریت که توسط آمریکا در سالهای اخیر در افغانستان رخ داده است نیز مطرح است.

zakerhosein-resized

وی که در حال حاضر به عنوان کارآموز در دفتر دادستان دیوان بین المللی کیفری فعالیت دارد درباره وضعیت کشور افغانستان و امکان دادخواهی قربانیان این جنگ گفت: کشور افغانستان از سال ۲۰۰۳ به عضویت دیوان کیفری بین المللی درآمده است، بنابراین صلاحیت دیوان نسبت به رسیدگی به جرائم و جنایاتی که در این کشور قبل از سال ۲۰۰۳ اتفاق افتاده قابل تعمیم نیست. تصمیم اخیر دیوان برای اولویت بخشیدن به بررسی مقدماتی مسائل افغانستان فرصت مناسبی را برای ورود مختصصان ایرانی و افغانستانی و کمک به دیوان برای جمع آوری  اطلاعات از قربانیان،  تشکیل پرونده و در نهایت رسیدگی به آسیب های جنگی وارد شده نسبت به غیرنظامیان و احقاق حقوق قربانیان، فراهم آورده است. امیدوار هستیم در صورتیکه بررسی وضعیت افغانستان منجر به تشکیل پرونده و ورود به مرحله تحقیقات گردد، سبب دادخواهی برای قربانیان بیشمار این حوادث و منازعات پی در پی که زندگی فردی و اجتماعی آنها را تحت الشُعَاع  قرار داده است، گردد.

دادگاه بین المللی لاهه: اسناد نشان می دهد که آمریکا در افغانستان مرتکب جنایت جنگی شده است

دادستان دیوان بین المللی کیفری در لاهه بامداد سه شنبه ۲۵ آبان ۹۵ در گزارشی اعلام کرد که اسنادی در دست است که نشان می دهد که نیروهای آمریکایی و سازمان جاسوسی آمریکا در جنگ افغانستان مرتکب جنایت جنگی شدند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه از شهر لاهه ،«فاتو بن سودا» دادستان دیوان کیفری بین المللی افزود: بر اساس اسناد و تحقیقات اولیه، نیروهای آمریکایی و سازمان جاسوسی این کشور بین سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ به صورت غیر انسانی به شکنجه و آزار و اذیت زندانیان پرداخته اند.

دادستان دیوان کیفری بین المللی گفت: اطلاعاتی در دست است که نشان می دهد نیروهای آمریکایی و ماموران سازمان جاسوسی این کشور به هنگام بازجویی از زندانیان به اقداماتی متوسل شدند که از موارد جنایت جنگی است.

پیشتر نشریه آمریکایی «فارن پالیسی» از آغاز تحقیقات دیوان بین‌المللی کیفری درباره جنایت‌های جنگی آمریکا در افغانستان، خبر داده بود.

این نخستین بار است که یک دادگاه بین المللی درباره جنایت های جنگی نیروهای آمریکایی در افغانستان را تحقیق می کند.

دیوان بین المللی کیفری، دادگاهی بین المللی است که برای رسیدگی به جرایم نسل کشی، جنایت علیه بشریت، جنایت جنگی و… تشکیل شده و مقر آن در لاهه هلند است.

منبع: ایرنا

تصویب قانون منع آزار و اذیت زنان و کودکان در افغانستان

مجلس نمایندگان افغانستان، قانون منع آزار و اذیت زنان و کودکان را با اکثریت آرا تصویب کرد.

 فوزیه کوفی، رئیس کمیسیون امور زنان مجلس نمایندگان، گفت: در این قانون انواع آزار و اذیت کلامی، فیزیکی، نوشتاری و تصویری تعریف شده و این اعمال جرم پنداشته شده است.

بر اساس این قانون، کسانی که مرتکب آزار و اذیت زنان و کودکان در محلات عمومی، وسایل نقلیه عمومی و محلات دیگر گردند به جریمه نقدی پنج هزار تا ده هزار افغانی محکوم می‌شوند. مرتکبین آزار و اذیت زنان و کودکان در محل کار، مراکز صحی و مراکز تعلیمی و تحصیلی به جریمه نقدی ده هزار تا بیست هزار افغانی محکوم خواهند شد.

در این قانون آمده است که آزار و اذیت زنان و کودکان در حالاتی که جرم مکررا صورت گیرد، مجرم، استاد، مربی، دکتر یا آمر (رئیس) شخص باشد یا جرم منجر به صدمه جسمی و روانی شخص گردد، حالت جدی تر را به خود گرفته و مجازات به سه ماه تا شش ماه حبس تبدیل می‌شود.

خانم کوفی افزود: از آنجا که پدیده آزار و اذیت زنان و کودکان در افغانستان نو است، تاکنون برای این مشکل چیزی در قوانین پیش بینی نشده بود و تنها در قانون منع خشونت علیه زنان در یک ماده به آن اشاره شده بود.

قانون منع آزار و اذیت زنان که به پیشنهاد کمیسیون امور زنان مجلس نمایندگان ترتیب شده است، دارای سه فصل و ۲۹ ماده است.

مسعوده کروخی، نماینده دیگر مجلس نمایندگان افغانستان، گفت: آزار و اذیت زنان و کودکان در سالهای اخیر به دلیل تراکم نفوس و تبعات منفی جنگ، در این کشور افزایش یافته است که سبب آسیب‌های روحی به زنان و کودکان شده و کاهش مشارکت زنان را در اجتماع به دنبال داشته است.

به گفته وی، در سال ۱۳۹۴ مقرره‌ای برای منع آزار و اذیت زنان و کودکان از سوی وزارت عدلیه ترتیب شده بود که در جریده رسمی نیز منتشر شده است اما از آنجا که مقرره، ضمانت اجرایی ندارد، ضرورت ترتیب قانون منع آزار و اذیت زنان به میان آمد.

وی افزود: در قانون منع آزار و اذیت زنان و کودکان، به دلیل شرایط نامناسب زندانها، طولانی بودن روند رسیدگی به پرونده‌ها و تاثیر بیشتر جریمه نقدی بر شهروندان، بیشتر از مجازات حبس، به مجازات جریمه نقدی توجه صورت گرفته است.

این قانون در مشورت با فعالان مدنی و وزارت عدلیه افغانستان ترتیب شده است. جلوگیری از آزار و اذیت زنان، حمایت از متضررین این آزارها، فراهم نمودن محیط مناسب برای کار و تعلیم و دسترسی به خدمات صحی و آگاهی‌دهی به عموم مردم، از اهداف طرح و تصویب این قانون خوانده شده است.

این قانون در حالی تصویب می‌گردد که آزار و اذیت زنان به خصوص در محلات عمومی و حتی در شبکه‌های اجتماعی بسیاری از زنان افغان را شاکی ساخته بود و اعتراضات زیادی مشمول راهپیمایی‌ها در این راستا راه اندازی شده بود.

منبع: فرهنگ پرس

نشست تخصصی با موضوع «وضعیت افغانستانی در دیوان کیفری بین المللی»ء

انجمن حامی برگزاری می کند:

نشست تخصصی با موضوع

« وضعیت افغانستان در دیوان کیفری بین المللی : فرصتی برای عدالتخواهی قربانیان جنگ »

با سخنرانی : آقای محمدهادی ذاکرحسین

پژوهشگر دکترای حقوق کیفری بین المللی در دانشگاه تیلبرگ هلند؛ کارآموز دیوان کیفری بین المللی لاهه 

دوشنبه ۱۷ آبان ۹۵  از ساعت ۱۵:۳۰ الی ۱۷:۳۰

کریمخان، خیابان نجات الهی(ویلا)، خیابان سپند شرقی، پلاک ۲۳، طبقه اول، واحد

۳

انجمن مقدم پژوهشگران و تمامی علاقه مندان را گرامی میدارد