تهمینه، ۶۴ ساله، سرپرست خانوار است و هیچ منبع درآمد مستقلی ندارد. در جریان حملات نظامی، منزل مسکونی او به شدت آسیب دید؛ به گونهای که دیگر امکان سکونت در آن وجود نداشت. با وجود گذشت مدتی از پایان درگیریها، به دلیل نداشتن توان مالی برای تعمیر و بازسازی خانه، او همچنان قادر به بازگشت به محل زندگی خود نیست.
تهمینه به همراه دختر ۲۰ سالهاش ناچار شد خانه و محله خود را ترک کند و برای یافتن سرپناه، به یکی از شهرستانهای اطراف اصفهان مهاجرت کرده و در منزل بستگان ساکن شود. این جابهجایی اجباری، علاوه بر از دست رفتن امنیت و آرامش خانواده، شرایط زندگی آنان را با دشواریهای فراوانی همراه کرده است.
همزمان با این بحران، تهمینه با بیماری سرطان پستان نیز دست و پنجه نرم میکند و در حال گذراندن دوره شیمیدرمانی است. هزینههای سنگین درمان، دارو و مراجعات پزشکی، در شرایطی که او از هیچگونه پوشش بیمه درمانی برخوردار نیست، فشار اقتصادی بسیار سنگینی را بر این خانواده تحمیل کرده و ادامه روند درمان را با نگرانیهای جدی روبهرو ساخته است.
پیامدهای جنگ تنها به تخریب خانه محدود نماند. دختر تهمینه که دانشجو است، پس از وقوع جنگ و افزایش ناگهانی هزینههای درمان مادر و سایر مخارج تحمیلشده به خانواده، دیگر امکان ثبتنام و ادامه تحصیل در دانشگاه را پیدا نکرد. او اکنون تمام وقت خود را صرف مراقبت از مادر و همراهی او در روند درمان میکند و ناچار شده است آینده تحصیلی خود را موقتاً کنار بگذارد.
روایت تهمینه نشان میدهد که آثار جنگ تنها به لحظه وقوع حملات محدود نمیشود، بلکه ماهها پس از پایان درگیری نیز بر سلامت، معیشت، آموزش و امنیت خانوادهها سایه میافکند.
این خانواده یکی از خانوادههای آسیبدیده از جنگ است که پس از ارزیابیهای میدانی و نیازسنجی توسط انجمن حمایت از زنان و کودکان پناهنده (حامی)، در فهرست دریافتکنندگان کمکهای بشردوستانه قرار گرفته و بخشی از نیازهای فوری درمانی و معیشتی آنان از طریق این برنامه تأمین شده است.