بایگانی برچسب‌ها : کودکان افغانستانی

بچرخ تا بخوانیم انجمن حامی

کمپین بچرخ تا بخوانیم؛ ویژه برنامه جمع آوری کتاب انجمن حامی برای کودکان و نوجوانان مناطق محروم افغانستان

کتاب‌ها همیشه دوستان خوبی بوده اند که سواد و لذت هدیه می‌دهند و بهترین همنشین لحظات تنهایی‌اند؛ و مطالعه، مسیر لذت‌بخشی ست که سرشار از مکاشفه‌های تازه است، مخصوصا برای ذهن خیال‌آلود و پر از رویای کودکان و نوجوانان.

🔔حامی با کمک شما حامیان، برآنست که این دوست‌های آموزنده را به کودکان و نوجوانانی برساند که به‌خاطر شرایطشان، شاید کمتر فرصت آشنایی با کتاب را داشته‌اند. کودکان و نوجوانان افغانستان که در مناطقی از این کشور‌، با دسترسی کم به فعالیت‌های فرهنگی و آموزشی روزگار می‌گذرانند، افرادی هستند که می‌خواهیم کتابهای شما را به آنان هدیه بدیم.

❇️مراکز انجمن حامی در چهار استان تهران، مشهد، سمنان و قم، آماده دریافت کتابهای اهدایی شما می‌باشند. خواهشمندیم در این کار زیبای فرهنگی با ما همراه بشوید و کتابهای کودک و نوجوان خود را به ما بسپارید تا با همکاری فعالان فرهنگی افغانستان، آن‌ها را راهی کنیم🚲

 📸ضمنا هنگام اهدای کتاب‌هایتان می‌توانید تصاویر کتاب‌ها را برای ما بفرستید تا در گزارش تصویری کمپین در کانال تلگرامی حامی مشارکت داشته باشید🙋‍

🙏باشد که گامهای هرچند ما الهام‌بخش آینده‌ و فرداهای پر فروغ برایشان باشد…

بچرخ تا بخوانیم انجمن حامی

کودکان پناهنده در ایران

جشن روز جهانی کودک و آغاز سال تحصیلی حامی سمنان

مراکز خدمات جامع اجتماعی انجمن حامی٬ به بهانه ی روز جهانی و هفته کودک٬ به برگزاری جشن برای کودکان مهاجر و پناهنده و دانش آموزان مراکز آموزشی پرداختند. همچنین مقارن شدن این جشن با آغاز سال تحصیلی مراکز آموزشی انجمن حامی نیز سبب شد تا کودکان مهاجر و پناهنده٬ سال تحصیلی را با نشاط و شادی دوچندان آغاز نمایند.

در این میان جشن هفته کودک ویژه کودکان و نوجوانان مهاجر افغانستانی سمنان و همچنین بازگشایی همزمان پیش دبستانی وجشن سال تحصیلی جدید ویژه اتباع و کودکان آسیب پذیر توسط جمعیت هلال احمر استان سمنان و با همکاری دفتر حامی واداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی برگزار شد.

photo_2018-10-16_12-43-03

این نشست با حضور مسئولین محترم استان سمنان همراه بود که از این میان میتوان به حضور جناب آقای دکتر شکر اللهی مدیر کل هلال احمر استان سمنان٬ جناب آقای ناظری پور از اداره اتباع و مهاجرین خارجی٬ جناب آقای جمال مدیر کل کانون پرورش فکری و جناب آقای زرگر معاون ورزش جوانان هلال احمر استان و مربی مدرسه فوتبال انجمن حامی در استان اشاره نمود.

این جشن که در سالن آمفی‌تئاتر کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان برگزار گردید٬ با برنامه های جذاب و دیدنی مانند؛ اجرای موسیقی زنده محلی افغانستانی٬ اجرای سرود٬ نمایش٬ دکلمه وشعر توسط دانش آموزان مرکز حامی و مهاجرین مهمانشهر استان سمنان همراه بود و ساعت های مفرحی و را برای دانش آموزان و میهمانان رقم زد.

همچنین برگزاری مسابقه و اهدای جوایز و پذیرایی از دانش آموزان و مهمانان نیز از دیگر برنامه‌های این مراسم بود. در ادامه تصاویری از این جشن را مشاهده می کنید.

photo_2018-10-16_12-43-12

photo_2018-10-16_12-42-38

گزارش فعالیت سه ماهه مرکز حامی – سمنان

هم‌زمان با بازگشایی مدرسه حامی در سمنان، کلاس‌های آموزشی برای معلمین در جهت ارتقای شیوه‌های آموزشی و بهبود خدمات‌رسانی به دانش‌آموزان عزیز برگزار شد. این دوره‌ها شامل نحوه کنترل کلاس و مدیریت دانش‌آموزان کبر سن، آشنایی با کمک‌های اولیه، آشنایی با کتب و دوره‌های نهضت سواد‌آموزی، دوره آموزشی طرح خادم جهت اجرا در اردوگاه برای کلیه معلمین مرکز برگزار گردید.

chxg

مرکز حامی در کنار فعالیت‌های آموزشی خود، توجه ویژه‌ای به امر تربیت، پرورش، و فضای شاد آموزشی میان دانش‌آموزان دارد. به همین منظور برنامه‌های متنوعی چون جشن آغاز سال تحصیلی، مراسم روز جهانی کودک، بازدید از نمایشگاه کانون پرورش فکری، برگزاری مراسم مذهبی محرم، جشن روز جهانی ورزش و تربیت بدنی، جشن روز دانش آموز و برگزاری نمایشگاه نقاشی و مراسم هفته کتاب و کتابخوانی و همچنین بهداشتی مثل معاینات بهداشتی پدیکلوز، وارنیش تراپی با مشارکت خوب بچه‌ها برگزار شد.

ظبیبالوضصق

در راستای رسالت آموزش، مرکز حامی از ابتدای آبان دوره‌های سوادآموزی برای مادران با حضور ۲۸ خانم ۱۵ تا ۵۰ ساله را آغاز کرده است. از دستاوردهای این دوره می‌توان به افزایش مشارکت های اجتماعی آنان و تعامل بیشتر آنها با یکدیگر و مدرسه، افزایش سطح سواد آنان که موجب کمک کردن آنها به فرزندان خود در تحصیل شده است، افزایش اعتماد به نفس در آنان، افزایش سطح آگاهی های عمومی و  بهداشتی با توجه به شرکت در جلسات آموزشی، اشاره کرد.

همچنین دوره‌های جانبی برای بهبود کیفیت تعاملات والدین با بچه‌ها در منزل، و بچه‌ها در مدرسه تشکیل شد. این دوره‌ها عبارت بودند از: آشنایی با خصوصیات و رفتارهای دوران بلوغ دختران و چگونگی رعایت بهداشت دوران بلوغ، احترام به همسالان و برخورد مناسب در مدرسه با همسالان خود، مفهوم خشونت ، عوامل بروز رفتار خشونت آمیز، تأثیرات خشونت بر زندگی فعلی و آینده اعضای خانواده،  ارائه راهکارهایی جهت کنترل خشونت، برقراری ارتباط مثبت با خانواده و چگونگی واکنش به رفتارهای فرزندان در جهت تربیت صحیح.

فراخوان گوترش برای همکاری بین‌المللی موثر در مدیریت مهاجرت

 

دبیرکل سازمان ملل متحد در پیامی به مناسبت روز جهانی مهاجران، ۱۸ دسامبر ۲۰۱۷برابر با ۲۷ آذرماه جاری خواستار همکاری بین‌المللی موثر در مدیریت مهاجرت به منظور توزیع گسترده مزایای آن  شد.

متن کامل پیام آنتونیو گوترش به شرح زیر است:

ما کمک ها به مهاجران در روز جهانی مهاجران را به رسمیت می‌شناسیم و سرزندگی ۲۵۸ میلیون مهاجر دنیا را جشن می‌گیریم.

شواهد به وضوح حاکی از آن است که مهاجران در هر جامعه‌ای مزایای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ایجاد می‌کنند. در عین حال، دشمنی نسبت به مهاجران در جهان در حال افزایش است. همبستگی با مهاجران هرگز بیش از امروز ضروری نبوده است.

مهاجرت همواره با ما بوده است.  از زمان‌های بسیار دور، مردم در جستجوی فرصت‌های جدید و زندگی بهتر، نقل مکان کرده اند. تغییرات اقلیمی، ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، بی‌ثباتی، نابرابری‌های فزاینده و آرزو برای زندگی بهتر، همچنین نیازهای برآورد نشده در بازار کار، به این معنی است که مهاجرت وجود دارد و باقی خواهد ماند.  

ما برای اطمینان از توزیع گسترده مزایای مهاجرت و حفاظت از حقوق ‌بشر همه افراد درگیر، همان گونه که در چارچوب دستور کار ۲۰۳۰ توسعه پایداربه رسمیت شناخته شده، نیازبه همکاری بین‌المللی موثر در مدیریت مهاجرت داریم.

سال گذشته، رهبران جهان متعهد به تصویب قراردادی جهانی برای مهاجرت ایمن، منظم و قانونمند در سال ۲۰۱۸ شدند. اجازه دهید همچنان که به آینده می نگریم، متعهد شویم مهاجرت برای همگان موفقیت آمیز شود.

منبع: مرکز اطلاعات سازمان ملل متحد

خال محمد کودک بدخشانی، روند درمان خود را از سر گرفت

“خال محمد” کودک ده ساله افغان، از روستاهای بدخشان که با توده‌ای حجیم و نگران‌کننده در چشم راست خود روبرو بود بعد از نا امیدی خانواده از درمان در پاکستان و افغانستان، با حمایت انجمن حامی و مؤسسه کیندربرگ افغانستان به ایران آمد تا با همکاری تیم متخصصین جراحی چشم بیمارستان فارابی و جراحی مغز و اعصاب بیمارستان لقمان، عمل موفقیت‌آمیزی را از سر بگذراند.

تومور ۴۵۰ گرمی خارج شده از ناحیه چشم راست این کودک افغانستانی، فضای خالی عمیق و گسترده‌ای در صورت این کودک ۱۱ ساله ایجاد کرده است که می‌تواند در سرنوشت و آینده فردی و اجتماعی  وی تأثیر گذار باشد. از این رو بعد از یک سال که از جراحی خال محمد گذشته است وی به ایران آمده تا نسبت به ادامه درمان و طی مراحل ترمیم بخش‌های آسیب‌دیده و ساخت پروتز اقدام نماید.

Untitled-1

لازم است از همکاری‌های صمیمانه آقایان دکتر صمدیان و رجبی که با علاقه‌مندی مسائل درمان این کودک را دنبال می‌نمایند و نیز کلینیک تخصصی مهر که در مرحله ساخت پروتز چشم خال محمد می‌باشند؛ تشکر نمائیم .

رنج کودکان کار مهاجر؛ تقصیرشان چیست که هم کودکند، هم مهاجر، هم کارگر؟

مدیرعامل انجمن حمایت از زنان و کودکان پناهنده در گفتگویی با فهیمه حسن‌میری از خبرآنلاین می‌گوید: آسیب‌پذیری کودکان کار مهاجر و پناهنده، از دیگر کودکان کار بیشتر است.

Ashrafi

فهیمه حسن‌میری: دوازدهم ژوئن، مصادف با ۲۲ خرداد، روز جهانی مبارزه با کار کودکان نامگذاری شده است؛ روزی برای اعتراض به انواع کار کودک؛ چه سخت و سبک و چه در خیابان‌ و کارگاه یا حتی کار خانگی. اما در بین کودکان بی‌پناهی که برای امرار معاش، مجبورند دست‌های کوچک‌شان را برای گرفتن دستمزدهای ناچیز، مقابل کارفرما یا رهگذران بی‌توجه اطراف‌شان دراز کنند، کودکان بی‌پناه‌تری هم هستند که چون در  این خاک متولد نشده‌اند، انواع تحقیرها و توهین‌ها نصیب‌شان می‌شود؛ کودکان مهاجر و پناهنده.

فاطمه اشرفی، مدیرعامل انجمن حمایت از زنان و کودکان پناهنده که سال‌ها تجربه فعالیت برای بهبود وضعیت مهاجران و پناهندگان به ایران را دارد، از وضعیت این کودکان که مجبور به کار می‌شوند می‌گوید؛ از رنجی که متحمل می‌شوند و پناهگاهی که ندارند؛ نه از سوی اجتماع و نه از طرف قوانین.

گفت‌وگوی خبرآنلاین با فاطمه اشرفی، فعال اجتماعی را در ادامه بخوانید.

وقتی حرف از کار کودک می‌شود، یکی از اولین گروه‌هایی که به ذهن می‌رسند کودکان مهاجر هستند. کسانی که در کوچه و خیابان، مترو و سر چهارراه‌ها آن‌ها را می‌بینیم و به نظر می‌رسد به دلیل بیگانه بودن‌شان، در شرایط بدتری نسبت به کودکان کار کشور خودمان قرار دارند. شما که سال‌ها در این زمینه فعالیت کرده‌اید، درباره وضعیت کار کودکان مهاجر و پناهنده توضیح می‌دهید؟

بحث کار کودک را نمی‌توانیم تفکیک کنیم و آن را از نظر ملی، قومی یا زبانی و نژادی تقسیم‌بندی کنیم، این اتفاق برای هر کدام از کودکان با هر ملیتی که باشد ناراحت‌کننده است و باید برای رفع آن بکوشیم؛ اما همانطور که اشاره کردید، بعضی از این کودکان به دلایل مختلف در شرایط بدتری نسبت به دیگر همسالانشان قرار دارند که از بین آنها می‌توان به کودکان کار مهاجر و پناهنده اشاره کرد. بخش قابل توجهی از کودکان کار را جامعه مهاجرین و پناهندگان تشکیل می‌دهند و یکی از دلایلی که آنها در شرایط بدتری قرار دارند این است که از آنجا که با موانع قانونی برای زندگی در کشورمان مواجه هستند و بسیاری از آنها ممکن است اوراق هویتی و اجازه زندگی در ایران نداشته باشند، وقتی در کارگاه‌های کوچک و زیرزمینی مورد انواع خشونت یا تعرض و سوءاستفاده مالی یا جسمی قرار می‌گیرند، از گزارش وضعیتشان به نهادهای قانونی و انتظامی ممانعت می‌کنند تا مورد بازخواست واقع نشوند. از طرف دیگر، نگاه‌های بیگانه‌ستیزی که در بعضی افراد وجود دارد باعث می‌شود این کودکان مورد انواع خشونت‌های کلامی و حتی تحقیرهایی با نگاه و کم‌توجهی و اهانت قرار بگیرند که آنها را سرخورده و ناامید می‌کند.

کودکان کار مهاجر، چه آسیب‌های بیشتری را متحمل می‌شوند؟

کار این کودکان سطوح مختلفی دارد؛ هم بیرون از خانه و هم کارهایی که در خانه ناچارند انجام دهند به صورتی که خیلی از این کودکان در کارگاه‌های خانوادگی کار می‌کنند. این مسائل با کودکان کار ایرانی مشترک است اما یکی از مهمترین پدیده‌هایی که امروز بخصوص در شهرهای بزرگ با آن مواجهیم، کودکانی است که از مرزهای شرقی قاچاق می‌شوند، این بچه‌ها در کودکی مسئولیت و سرپرستی تامین اقتصادی خانواده‌هایشان را برعهده دارند و ممکن است با توجه به فضای نامناسب کشورشان، از طریق روش‌های غیرقانونی وارد ایران شوند، آنها راه‌های سخت و ناهمواری طی می‎‌‎کنند، سوءاستفاده‌های نگران‌کننده‌ای از این بچه‌ها میشود و متاسفانه حتی بعد از رسیدن به ایران، وضعیتشان بهتر نمی‌شود و سوءاستفاده از آنها در ادامه توسط کارفرماها ادامه پیدا می‌کند، متاسفانه می‌بینیم بعضی نهادهای دولتی که متکفل اجرای بخشی از خدمات شهری هستند، خواسته یا ناخواسته در مسیر استثمار این بچه‌ها قرار می‌گیرند.

در این باره مثال می‌زنید؟

سوءاستفاده از این کودکان را می‌توان در مسیر زباله‌گردی و تفکیک زباله دید. وقتی به انتهای این شبکه می‌رسیم می‌بینیم عوامل و کارفرماهایی مسئولیت این کار را به عهده دارند که در شهرداری‌های شهرهای بزرگ جا گرفته‌اند و بدون هر دغدغه‌ای از این بچه‌ها سوءاستفاده می‌کنند، حقوقی به آنها نمی‌پردازند، مواردی گزارش شده که به قطع عضو این کودکان یا ابتلا به بیماری‌های صعب‌العلاج منجر شده.

در سال‌های اخیر وضعیت کودکان مهاجر بهتر شده؟ آنچه از سوی مسئولان گفته می‌شود که این کودکان امکان تحصیل در مدارس را دارند، اجرایی می‌شود یا هنوز هم مشکلاتی وجود دارد؟

بخشی از مشکلات کودکان کار به غفلت‌هایی برمی‌گردد که در سال‌های ۸۳ و ۸۴ وجود داشت و تحصیل کودکان مهاجر در مدارس با مشکلاتی مواجه بود. این مساله باعث شد آنها از چرخه آموزش خارج شوند و به صورت ناگزیر وارد بازار کار شوند. خوشبختانه یکی از جدی‌ترین موانع تحصیل کودکان مهاجر در مدرسه، سال ۹۵ با اصلاحاتی که در قوانین و مقررات اتفاق افتاد و با مصوبه هیات دولت برطرف شد و این کودکان امکان این را پیدا کردند که در مدارس دولتی ثبت‌نام کنند. اما آن محدودیت‌های گذشته که حدود ۱۵ سال وجود داشت، آثار خودش را خواهد داشت که به راحتی و ظرف کوتاه‌مدت نمی‌توانیم این آثار را از بین ببریم و طول می‌کشد که این افراد دوباره سوادآموزی داشته باشند. مهمترین مساله این است که به این کودکان از نظر آموزش و امکانات رفاهی رسیدگی کنیم و آنها را جزو فراموش‌شدگان قرار ندهیم در غیر این صورت باید منتظر آسیب‌های اجتماعی جدی باشیم که چون به آنها وارد شده، ممکن است متعاقبا به جامعه وارد شود. ما در خیلی از مسائل، شکافی را ایجاد کرده‌ایم که باعث شده بسیاری از خانواده‌های مهاجر به دلیل اطمینان از عدم حمایت و حتی برخوردهای خشن به خودشان اجازه نمی‌دهند درخواست کمک داشته باشند. باید جامعه ما با این افراد مهربان‌تر باشد و طبیعتا آنها هم در آینده با جامعه‌ای که به آنها نیکی کرده مهربان خواهند بود.

برای کمتر شدن آسیب‌هایی که در این گفتگو به آنها اشاره کردید، چه کارهایی باید در اولویت قرار بگیرد؟

 خوشبختانه می‌بینیم که از سال ۹۲ به بعد، نگاه به آسیب‌های اجتماعی منطقی‌تر شده، توجه به علت‌ها به جای برخورد با معلول بیشتر شده و اینها اتفاقات خوبی است. در عین حال کارهای زیادی هست که باید انجام شود مانند این که توجه رسانه‌ها بیشتر از گذشته به مبحث کار کودک جلب شود و درباره ممنوعیت کار کودکان زیر ۱۸ سال چه ایرانی، چه افغان و پاکستانی و … اطلاع‌رسانی کنند، مسئولیت اجتماعی و انسانی افراد جامعه را به آنها یادآور شوند تا افراد و بنگاه‌ها خودشان تمایلی در به کار گیری کودکان نداشته باشند. نیاز داریم یک بمباران اطلاعاتی درباره کودکان کار و کار کودک داشته باشیم، در صورت نیاز درباره نهادهای متخلف افشاگری شود، ضعف‌های قانونی در این زمینه نشان داده شود و مسئولان برای برطرف کردن این ضعف‌‌ها وارد کار شوند.

بعضی از مسئولان می‌گویند قوانین حمایتی کافی هستند.

باید کارهای تحقیقی و پژوهشی در این زمینه انجام شود تا نقاط ضعف قوانین مشخص شود، در عین حال اگر می‌گویند قوانین کافی هستند، نظارت بیشتری بر اجرای آنها داشته باشند نه این که به وضوح ببینیم نهادهای دولتی و خصوصی از کودکان بهره‌کشی می‌کنند. همچنین از کارهای مهمی که لازم است انجام شود این است که از نهادهای مدنی بیشتر از گذشته کمک گرفته شود. در عین حال به عنوان یک فعال اجتماعی که سال‌ها با خانواده‌های پناهنده در ارتباط بوده‌ام از مسئولان تقاضا دارم تفکیک‌های غیرمنصفانه در بهره‌مندی از خدمات و امکانات شهری را حذف کنند، خدمات مشاوره‌ای، حمایتی، بهداشتی و سلامتی را از کودکانی که نیازمند هستند دریغ نکنند و به آنها فارغ از ملیت نگاه کنند. ما الان قوانینی درباره مهاجران داریم که نیازمند به روزرسانی و اصلاح است تا از این افراد حمایت‌های بیشتری انجام شود. وقتی کودکان کار مهاجر در معرض آسیب‌های اجتماعی قرار می‌گیرند از کمترین حمایت‌های اجتماعی برخوردارند و جداسازی‌هایی که در دریافت خدمات اجتماعی وجود دارد باعث می‌شود بخش زیادی از این بچه‌ها از دریافت خدمات لازم محروم بمانند در حالی که آنها گناه و تقصیری در مهاجر بودنشان ندارند، فقط کودکانی هستند که باید کودکی کنند و مورد حمایت باشند.

دانش‌آموزان افغانستانی بدون کارت اقامت به دفاتر کفالت مراجعه کنند

به نقل از خبرگزاری فارس واحد افغانستان معاون مرکز امور بین‌الملل و مدارس خارج از کشور وزارت آموزش‌وپرورش ایران گفت: دانش‌آموزان افغانستانی که کارت اقامت ندارند باید به دفاتر کفالت وزارت کشور ایران مراجعه و کارت هویت را دریافت و برای ثبت‌نام به آموزش‌وپرورش ارائه دهند.

MG_6450

به گزارش خبرنگار سایت افغانستان خبرگزاری فارس، «سید علی حسینی» معاون مرکز امور بین‌الملل و مدارس خارج از کشور وزارت آموزش‌وپرورش ایران در رابطه با ثبت‌نام دانش‌آموزان اتباع در مدارس کشور اظهار کرد: دانش آموزان اتباعی که سال‌های گذشته در مدارس ثبت‌نام شده‌اند امسال نیز ثبت‌نام خواهند شد و مدارس موظفند از آن‌ها به روال سابق برای سال تحصیلی ۹۷ ــ ۹۶ ثبت‌نام کنند.

وی افزود: برای ثبت‌نام دانش‌آموزان جدید هنوز با وزارت کشور ایران دستورالعملی مبادله نکرده‌ایم اما پیش‌بینی می‌‌شود مشکلی در این رابطه وجود نداشته باشد و از دانش‌آموزان اتباع که عمده آن‌ها افغانستانی هستند، ثبت‌نام داشته باشیم.

شیوه‌نامه ثبت‌نام  دانش‌آموزان در سال تحصیلی جدید

معاون مرکز امور بین‌الملل و مدارس خارج از کشور ایران گفت: شیوه‌نامه ثبت‌نام این دانش‌آموزان در سال تحصیلی ۹۷ ــ ۹۶ با تغییرات چندانی همراه نخواهد بود. سال‌های گذشته در بحث ثبت‌نام این دانش‌آموزان چند تغییر اساسی داشتیم که در این شیوه‌نامه اعمال شده است.

حسینی عنوان کرد: دانش‌آموزان افغانستانی در ۲۵ هزار مدرسه کشور تحصیل می‌کنند، هم‌اکنون ۳۹۸ هزار دانش‌آموز اتباع خارجی در مدارس ایران حضور دارند که اغلب آنها افغانستانی هستند.

مراجعه دانش‌آموزانی که کارت اقامت ندارند به دفاتر کفالت 

وی افزود: دانش‌آموزان افغانستانی که کارت اقامت ندارند باید به دفاتر کفالت وزارت کشور ایران مراجعه کرده و کارت هویت را دریافت و برای ثبت‌نام به آموزش‌وپرورش ارائه دهند.

به گزارش تسنیم، دو سال پیش فرمان رهبر معظم انقلاب مبنی بر ایجاد فرصت تحصیل برای تمام دانش‌آموزان افغانستانی حتی آن‌ها که دارای مدارک هویتی و اقامتی نیستند، صادر شد. همچنین سال گذشته طبق مصوبه هیئت وزیران ثبت‌نام دانش‌آموزان افغانستانی در مدارس کشور رایگان اعلام شد.

دستورالعمل ثبت‌نام برای ثبت‌نام دانش‌آموزان اتباع خارجی

در دستورالعمل ثبت‌نام برای ثبت‌نام دانش‌آموزان اتباع خارجی در سال تحصیلی ۹۷ ــ ۹۶ آمده است: در این رابطه باید براساس شیوه‌نامه ۲۳ تیر ۱۳۹۵ اقدام شود و هر گونه تغییر و اصلاح از سوی مرکز امور بین‌الملل و مدارس خارج از کشور اعلام می‌شود.

همچنین به‌منظور پوشش کامل تحصیلی افراد لازم‌التعلیم فاقد مدارک هویتی لازم که از نظر سنی امکان تحصیل در نظام آموزش رسمی کشور را دارند، به‌ استناد مصوبه هیئت وزیران و نامه معاون اول رئیس‌جمهور در تاریخ دوم اسفند‌ ۱۳۹۵ با ارائه کارت حمایت تحصیلی صادرشده از سوی وزارت کشور  ایران (فرمانداری‌ها) ثبت‌نام از‌ آن‌ها انجام می‌شود.

برگزاری مراسم جشن نوروز ۹۶ و استقبال از بهار در مراکز آموزش پایه حامی

در روزهای پایانی اسفندماه، مراسم جشن نوروز باستانی ۹۶ و استقبال از بهار در مراکز آموزش پایه حامی در مشهد، سمنان، قم ، تهران – شورآباد و تهران – جنت آباد همراه با برنامه های متنوع و شاد، آموزش و آشنایی با سنت های نوروزی و سفره هفت سین، اهدای خوراکی، عیدی و هدایای متنوع برگزار گردید.

jashne norooz mashhad 96

این جشن ها که با همکاری دانش آموزان و آموزگاران جهت تزیین سفره هفت سین و محیط مدرسه، اجرای سرود و شعرخوانی، درست کردن درخت و بالن آرزوها و بسیاری فعالیت های جذاب دیگر که در هر یک از مراکز با ابتکار و ذوق همکاران انجمن حامی برگزار گردید، جهت آشنایی کامل دانش آموزان با تاریخ و رسوم کهن کشورهای ایران باستان از جمله ایران و افغانستان بود. 

Jashne norooz qom 96

Jashne Norooz - Jannat Abad 96

گفتنی است در حاشیه این مراسم ها جوایزی به دانش آموزان برتر نیمسال اول اهدا گردید. همچنین هدایای نفیس (شامل کفش، پیراهن، تیشرت، جوراب، مانتو، شال و غیره) و عیدی های شیرین که توسط خیرین محترم اهدا گردیده بود، میان دانش آموزان توزیع شد تا در آستانه جشن نوروز ، لبخند گرمی بر لبان دانش آموزان بنشیند و با دلی شاد به استقبال سال نو روند.

Jashne norooz shour abad 96

در مرکز سمنان مراسم بسیار شادی با حضور عمو نوروز برگزار گردید.

jashne norooz semnan 96

همچنین بسیاری از دانش آموزان فرصت یافتند تا با ارائه و فروش دست سازه های خود که در کلاس های مهارت آموزی انجمن حامی ساخته بودند، با انگیزه و شوق بیشتری در فعالیت های توانمندسازی برای سال جدید همراه شوند.

photo_2017-04-03_12-32-58

مرحله سوم خدمات بیمه‌ای مهاجران افغانستانی در ایران به زودی آغاز می‌شود

نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل متحد گفت: به زودی مرحله سوم خدمات پوشش بیمه‌ای برای مهاجران خارجی و اتباع افغانستانی در ایران اجرایی می‌شود.

به نقل از خبرگزاری فارس در یزد، «سیوانکا داناپالا» نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در اختتامیه «چهارمین جشنواره ملی افغانستان شناسی» در یزد با اشاره به خدماتی که  ایران به اتباع خارجی به ویژه اتباع افغانستانی ارائه داده است، اظهار داشت: خدمات آموزشی و درمانی از مهم‌ترین و شاخص‌ترین اقدامات ایران برای پناهندگان و مهاجران است.

وی عنوان کرد: در حال حاضر دانش‌آموزان از پرداخت شهریه مدارس معاف شده‌اند که این اقدام برای مهاجران بسیار حائز اهمیت و ارزشمند است.

داناپالا در مورد بیمه مهاجران نیز بیان کرد: از چندی پیش مهاجران افغانستانی به خدمات بیمه‌ای دسترسی پیدا کرده‌اند و به زودی مرحله سوم خدمات پوشش بیمه‌ای به آنها نیز آغاز می‌شود.

وی با اشاره به اینکه ایران برای آموزش و فرهنگ‌سازی اتباع خارجی اهمیت بسیاری قائل می‌شود، عنوان کرد: اقدامات فرهنگی انجام شده توسط  ایران برای اتباع و مهاجران خارجی به ویژه افغانستانی‌ها بیشتر از موارد رفاهی است.

وی تصریح کرد: به طور قطع توجه به آموزش و فرهنگ‌‌سازی تا حد زیادی می‌تواند از تبعات منفی مهاجرت‌های پی در پی آوارگان بکاهد و از معضلات اجتماعی تا حد چشمگیری جلوگیری کند.

گرامیداشت روز درختکاری در مراکز آموزشی حامی

روز درختکاری بهانه‌ای است تا با کاشت نهال و گلی ، نماد سبزی و شکوه طبیعت را یادآور شویم و قدمی برای حفظ محیط زیست برداشته و آن را احیاء کنیم. در همین راستا، روز ۱۵ اسفند ۹۵، دانش آموزان مهاجر افغانستانی در مراکز آموزشی حامی در تهران، مشهد، سمنان و قم نیز به سهم خود و با دستان پرمهرشان نهال ها و گل های رنگارنگی در باغچه ی کوچک مدرسه کاشتند تا بیاموزند که درختان سمبل حیات هستند و به یاد داشته باشند که در هرکجای این کره ی خاکی بودند سرسبزی طبیعت را فراموش نکنند.

photo_2017-03-05_17-15-30

در مراسم جشن درختکاری فعالیت های گروهی شامل کاشت نهال توسط دانش آموزان، نقاش دیواری با موضوع درخت و طبیعت و همچنین خواندن اشعاری با موضوع درختکاری و حفظ طبیعت توسط دانش آموزان انجام گرفت.

photo_2017-03-07_11-07-29

شهرزادان کوچک مهاجر پای قصه‌های داستان نویسان ایرانی و افغانستانی نشستند

شهرزادان کوچک مهاجر و داستان نویسان افغانستانی در کنار قصه گوها و داستان نویسان برتر ایران به خواندن داستان و اجرای قصه‌های خود می‌پردازند.

به گزارش روابط عمومی انجمن حامی، همزمان با برپایی نمایشگاه کتاب کودک و نوجوان استان قم در اولین هفته اسفند ماه، محفلی نیز تحت عنوان « آی قصه» ویژه کودک و نوجوان در مجتمع ناشران این استان برگزار گردید.

«شهرزادان کوچک مهاجر» (داستان‎نویسان کودک و نوجوان کانون ادبی کلمه) که مدتی است در کلاس های داستان نویسی که با همکاری انجمن کلمه برگزار می گردد تمرین داستان خوانی و داستان نویسی می کنند، همراه با آموزگاران مرکز حامی در قم در ویژه‎ برنامه‎ی «آی قصه» حضور یافتند، داستان خواندند و داستان شنیدند.

در این محفل که به همت انجمن داستان جمعه و کانون ادبی کلمه در حال برگزاری است شهرزادان کوچک مهاجر از مرکز آموزش پایه انجمن حامی در قم و داستان نویسان افغانستانی در کنار قصه گوها و داستان نویسان برتر ایران به خوانش داستان و اجرای قصه های خود می پردازند.

زهره عارفی داستان نویس و مسئول انجمن داستانی داستان جمعه هدف از برگزاری این محفل را ترغیب کودکان و نوجوانان هر دو ملت ایران و افغانستان به مطالعه و کتابخوانی دانست و اظهار داشت: خوشحالم بگویم این حضور و مشارکت با استقبال خوبی نیز از سوی کودکان و نوجوانان ایرانی و افغانستانی مواجه شده است.

داستان های کوتاه یک دانش آموز با استعداد مرکز آموزشی حامی در شورآباد

با کتاب و قلم می توان اندیشیدن و آموختن را در وجود کودکان نهادینه کرد.

کودکان بازمانده از تحصیل به ویژه کودکان مهاجر و پناهنده ای که در مراکز آموزشی حامی درس می خوانند اغلب دارای استعداد های بسیار زیادی هستند که حتی بدون هیچ آموزش رسمی و تخصصی دست به قلم می برند و می نویسند و طرح های زیبا میکشند، فاطمه حسینی دانش آموزان ۱۱ ساله مرکز آموزشی حامی نیز یکی از این دختران با استعداد و سختکوش است که تلاش می کند با درس خواندن آینده ای متفاوت برای خود رقم بزند.

این دانش آموز با استعداد دارای خلاقیت بسیار خوبی است و داستان های کوتاه با توصیفات بسیار جالب توجه می نویسد.

تصویر زیر نمونه یکی از داستان های فاطمه حسینی است.

چند خطی از داستان کوتاه او با نام « زنی با کفش های مردانه» به شرح زیر است:

” ازخانه بیرون زدم نزدیک های غروب بود کم کم سیاهی شب سایه افکند دلمن یامد به خانه بازگردم هنوز هم بغض درگلویم سفت و محکم مقاومت می کرد از میان خیابان های خلوت و خیس باران خورده قدم می زدم ناگاه چیزی را دیدم سیاهی شب نمی گذاشت خوب ببینم چند قدمی جلوتر رفتم…….”

dastan kootah

بازدید نماینده آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد از مرکز حامی در مشهد

در روزهای پایانی ترم اول سال تحصیلی جاری، خانم توموکو مسئول بخش حمایت دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در ایران به همراه آقای احمدی معاون اداره اتباع و امور مهاجرین خارجی استان خراسان رضوی از مرکز آموزشی حامی – واحد مشهد بازدید کرد.

در این بازدید مدیر مرکز حامی در مشهد گزارشاتی درباره فعالیت های آموزشی – پرورشی انجمن و همچنین فعالیت ها و کارگاه های ارائه شده در مرکز جامع خدمات اجتماعی حامی توضیحاتی ارائه داد.

 نماینده سازمان UNHCR در پایان بازدید از بخش های مختلف مرکز آموزش پایه حامی با ابراز خرسندی از خدمات ارائه شده برای دانش آموزان مهاجر و پناهنده افغانستانی در این مرکز توسط این انجمن، چنین اقداماتی را شایسته تقدیر دانست.

گزارش تصویری فعالیت های مراکز آموزشی حامی در سه ماهه اول سال تحصیلی ۹۵-۹۶

مراکز آموزش پایه حامی در غرب و جنوب تهران، مشهد، سمنان و قم پس از بازگشایی مدارس فعالیت های آموزش رسمی خود را به همراه برگزاری برنامه های متنوع آموزشی، تفریحی و سلامتی برای بیش از ۱۲۵۰ دانش آموز دختر و پسر افغانستانی آغاز نموده است.

1

برگزاری جلسات مشاوره فردی و گروهی برای دانش آموزان و اولیاء آنها موضوعات «اعتماد به نفس»، «بهداشت بلوغ جنسی»، «مهارت مطالعه» و «فرزند پروری مطلوب» همراه با مشاوره های فردی با دانش آموزان و اولیاء آنها از فعالیت های مستمر مراکز آموزشی حامی از ابتدای سال تحصیلی بوده است. 

2

3

4

5

برگزاری نمایشگاه نقاشی و نمایشگاه کتاب با موضوع هفته کتاب و کتابخوانی از دیگر فعالیت های مراکز حامی در پاییز سال ۹۵ بوده است.

7

6

10

11

8

اهدای هدایایی از قبلی گرم کن برای دانش آموزان دختر و پسر، کتاب و لوازم التحریر به مناسبت های مختلف از جمله روز دانش آموز و روز کودک جهت تشویق دانش آموزان به تلاش و کوشش بیشتر از دیگر فعالیت های مراکز آموزشی حامی در ماه های ابتدایی سال بود.

12

13

همچنین با توجه به اهمیت رشد قوه تفکر و تعقل در دانش آموزان فضایی فراهم آمد تا با حضور اعضای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در مرکز مشهد، حضور دانش آموزان در محل کانون پرورش فکری شهر سمنان، اردوی علمی دانش آموزان مرکز آموزشی حامی در قم فرصتی برای بهره مندی این دانش آموزان از امکانات و برنامه های این کانون ها فراهم شد.

14

15

16

17

با توجه به اهمیت مشارکت دانش آموزان در فعالیت های جمعی و اجتماعی و افزایش روحیه خودباوری و مسئولیت پذیری در مراکز آموزشی حامی در شیفت های دختران و پسران انتخابات شورای دانش آموزی با استقبال و مشارکت بالای دانش آموزان برگزار گردید.

18

19

چکاپ سلامت جسمانی توسط متخصصان واحدهای بهداشتی – درمانی از قبیل تعیین قد، وزن، معاینه شپش، شنوایی سنجی، آموزش نحوه مسواک زدن و رعایت بهداشت دهان و دندان به همراه اهدای کیت های رایگان وارنیش، مسواک و خمیردندان به دانش آموزان در مقاطع مختلف و برای کلیه دانش آموزان صورت گرفت.

20

21

22

23

24

در راستای حفظ سلامت دانش آموزان، توزیع غذای نذری در ایام خاص و خوراکی های سالم به صورت متوالی از دیگر فعالیت های مراکز آموزشی بوده است.

25

26

27

28

برگزاری جشنواه غذاهای سنتی افغانستانی جهت آشنایی بیشتر دانش آموزان با غذاهای محلی خود از دیگر فعالیت های جذاب و با نشاط مراکز بوده است.

29

30

اهمیت به ورزش و نشاط کودکان نیز سبب گردید تا در همه مراکز آموزشی حامی دانش آموزان با اجرای فعالیت ها و مسابقات ورزشی روز ورزش را گرامی داشتند.

31

32

33

در این ماهها همچنین با تلاش خیرین نیکوکار، در مراکز انجمن حامی برای کودکان آسیب پذیر لباس گرم، کفش و دیگر مایحتاج ضروری تهیه و اهدا شد.

34

35

 در مراکز آموزشی انجمن حامی تلاش شده است تا در کنار آموزش های ضروری مدرسه، کلاس های آموزشی غیردرسی نیز با حمایت داوطلبان انجمن و در جهت رشد خلاقیت و استعدادهای فردی دانش آموزان برگزار گردد. کلاس های آموزش حفظ و روخوانی قرآن، آموزش ساخت سازه های ماکارونی با هدف شرکت در مسابقات از جمله این کلاس ها هستند.

36

37

شوق نگاه کودکان پناهنده، مرا به ادامه این مسیر دشوار امیدوار می کند

«خیلی وقت‌ها واقعا به یک جایی رسیده‌ام که نشسته‌ام گریه کرده‌ام و با خدا درددل کرده‌ام که دیگر تکلیف از من ساقط شده. تنها چیزی که شاید در آن لحظات بارقه امید و انرژی مضاعفی را در من ایجاد کرده، برق چشم‌های بچه‌های مهاجری بوده که فکر می‌کردم اگر این مدرسه‌ها بسته شود، مجبور می‌شوند برگردند به فضاهایی که هیچ پشتیبانی ندارند و معلوم نیست چه سرنوشتی پیدا کنند» وقتی این حرف‌ها را می‌گوید، چشمانش پر از اشک می‌شود و بغض می‌کند. فاطمه اشرفی، مسئول و بنیان‌گذار انجمن حامی (حمایت از زنان و کودکان پناهنده)، نزدیک به بیست سال است که تمام هم و غم خود را روی مسائل و مشکلات زنان و کودکان پناهنده و مهاجر در کشورهای اسلامی و بیشتر در ایران گذاشته است. او از روزهای سختی می‌گوید که در مسیر کوتاه نیامدن از مسیری که به برحق بودنش اعتقاد دارد و در راه دسترسی همه کودکان به آموزش و حمایت از کودکان و زنان مهاجر، حتی پایش به کلانتری باز شد اما هیچ وقت امیدش را از دست نداده است. با تلاش‌های وی و بسیاری از فعالان اجتماعی دیگر در این حوزه، اردیبهشت سال جاری؛ هیئت وزیران، نهایتا اقدام به اصلاح آیین‌نامه آموزش کودکان پناهنده کرد و یکی از موانع جدی‌ دسترسی کودکان مهاجر به آموزش را که همان شهریه ثبت‌نام بود، برداشت. برهمین اساس در حال حاضر در جمهوری اسلامی ایران، تمام کودکان پناهنده و مهاجر و حتی کسانی که فاقد مدارک اقامتی هستند از همان امکانات آموزشی باید استفاده ‌کنند که کودکان ایرانی در اختیار دارند و حق تحصیل آنها برابر با حق تحصیل کودکان ایرانی است.

فاطمه اشرفی از نزدیک به ۲۰ سال تنها نهاد غیردولتی برای حمایت از زنان و کودکان پناهنده در ایران می گوید؛ ( به نقل از شهر آنلاین

چه شد که به فکر تاسیس موسسه‌ای برای حمایت از مهاجران افتادید؟

در سال‌های ۷۳ و در اوج جنگ‌های بوسنی هرزگوین مسئول یک تیم دانشجویی بودم و برای حمایت از زنان و کودکان مسلمان بوسنیایی که در اردوگاه‌های پناهندگان زندگی می‌کردند، به بوسنی رفتیم و مدتی را در اردوگاه‌های زنان بوسنایی در کشورهای همجوار گذراندیم. این سفر و مشاهده زنان و کودکان که قربانی مناقشات مسلحانه و بحران‌های سیاسی در منطقه شده بودند و از طرف دیگر نقشی که نهادهای مدنی و سازمان‌های غیر‌دولتی در ارائه خدمات مورد نیاز این گروه ایفا می‌‌کردند؛ نقطه عطفی شد تا با حساسیت بیشتری این موضوع را دنبال کنم و در برگشت با این موضوع روبه‌رو شدم که ما درایران دارای بیشترین تعداد پناهنده و مهاجر آسیب‌دیده در مناقشات مسلحانه خارجی را داریم، با مسائل و مشکلات بی‌شماری که روی زمین مانده بود. این مسئله زمینه‌ای شد برای آغاز یک حرکت مدنی برای پرداختن به موضوع زنان و کودکان پناهنده و مهاجری که در کشور زندگی می‌کنند و نیاز به توجه و حمایت ویژه‌تری نیز دارند.

چرا به موضوع زنان و کودکان علاقه‌مند شدید؟

به هرحال زنان از نظر فیزیکی و روحی آسیب‌پذیرترند و به همان نسبت خشونت‌هایی که معمولا در گذر این جابه‌جایی‌ها به زنان و کودکان وارد می‌شود، خیلی بیشتر از خشونت‌ها و آزارهایی است که به مردان وارد می‌شود. ضمن اینکه معمولا زنان در این فرایند، کمتر دیده می‌شوند. درصد این کمتر دیده شدن در جوامع کمتر توسعه‌یافته یا نیافته بیشتر است.

در ابتدای راه، برخورد اطرافیانتان چگونه بود؟

شاید اگر خود من هم به این سفر نمی‌رفتم و با موضوع پناهندگان و پناه‌جویان و مسائل خاص آنان از نزدیک آشنا نمی‌شدم، احساس نیاز برای ورود به این عرصه هم نمی‌کردم. وقتی با اطرافیان و دوستانم درباره مشکلات پناهندگان و مهاجرین صحبت می‌کردیم، حتی آن‌هایی که جایگاهی در مسائل اجتماعی و سیاسی کشور داشتند، با تعجب به من نگاه می‌کردند و چندان اهمیتی برای موضوع قائل نبودند و شاید هم اطلاعات خاصی نداشتند، به‌گونه‌ای که وقتی اقدام به ثبت انجمن کردیم، نزدیک به سه سال پشت درهای کمیسیون ثبت وزارت کشور ماندیم. یعنی حتی برای مسئولان وزارت کشور هم موضوع جا افتاده‌ای نبود و می‌گفتند منظورتان از زن آواره و پناهنده چیست؟ ما در چنین فضایی کار را شروع کردیم. البته شاید هم به خاطر مسائل و مشکلات عدیده‌ای که خودمان در ایران داشتیم، مردم و خیلی از دستگاه‌های دولتی ترجیح می‌دادند که پرونده دیگری به نام پناهندگان باز نشود.

به شما نمی‌گفتند؛ چرا به زنان و کودکان زیادی که در جامعه خودمان با مشکلات بسیاری دست و پنجه نرم‌ می‌کنند، نمی‌پردازید؟

چرا، ولی من اساسا طرح این موضوع را اشتباه و حتی ناپسند می‌دانم. در هیچ کجای قرآن گفته نشده که اگر مسکینی به شما مراجعه کرد، به شناسنامه‌اش نگاه کنید یا حتی از دینش بپرسید و در مقابل تنها شاخصی که همواره مورد تاکید دین و ارزش‌های اعتقادی ما قرار دارد، توجه به کرامت انسانی است. آیات فراوانی در قرآن وجود دارد که ما را از پرداختن به هرگونه تفاوت انسان‌ها اعم از رنگ، جنس، ملیت، زبان و دین برحذر داشته است. در کجای دین ما هست که مثلا به نیازهای مهاجر نپردازی و‌ بگویی ما خودمان زن و بچه بدبخت ایرانی زیاد داریم؟ پرداختن به مشکلات و مصائب آن‌ها هم بخشی از وظایف انسانی و دینی ماست و منافاتی با پرداختن به نیازهای سایر نیازمندان ندارد. زمانی که مسلمان‌ها تحت فشار بودند، پیامبر اکرم(ص) از یک منطقه به منطقه دیگر مهاجرت کردند و مفهوم و ارزش مفهومی مهاجر و انصار در آن مقطع زمانی شکل گرفت تا ارزش‌های انسانی را از ارزش‌های جغرافیایی جدا کند. علاوه بر اینکه ما در ایران براساس کنوانسیون‌های بین‌المللی متعددی که کشورمان به آن‌ها پیوسته، تعهد قانونی داریم تا به نیازهای پناهندگان و مهاجرین ساکن در کشورمان بپردازیم و به آن‌ها پاسخ دهیم.

با نگاه فرصت‌محور اگر نگاه کنیم، چه ظرفیت‌هایی را برای جامعه خودمان با حمایت نکردن از مهاجران از دست می‌دهیم؟

متاسفانه ظرفیت‌های خیلی زیادی را از دست داده‌ایم. در طول ۳۷‌سال گذشته می‌توانستیم نیروهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی قدرتمند و پرتوانی را با توجه به ظرفیت‌های فراوان در کشور تربیت کنیم تا به عنوان سرمایه‌های انسانی موثر در نظام سیاسی و اجتماعی افغانستان فعالیت نمایند. امروز درصد قابل توجهی از شخصیت‌هایی که در حال حاضر در افغانستان در سطوح بالای اجرایی و سیاست‌گذاری حتی در کاخ ریاست جمهوری، دولت و پارلمان افغانستان کار می‌کنند، از میان کسانی هستند که در ایران زندگی کرده و از دانشگاه‌های ما فارغ‌التحصیل شده‌اند و در فضای اجتماعی جامعه ما بدون اینکه برنامه و استراتژی خاصی برای آن در نظر گرفته شود، رشد کرده‌اند. خوشبختانه همت بالای مهاجرین در کنار امنیت اجتماعی جامعه ایرانی این فرصت را به مهاجرین داد که با وجود کمبودهای اقتصادی و سختی‌های فراوان درباره ارتقای فردی و اجتماعی خود اقدام کنند. اگر به آمار نگاه کنیم، می‌بینیم در جمعیتی که در مهاجرت‌های انبوه سال‌های ۵۷ و ۵۸ به ایران آمدند، درصد زنان افغانستانی باسواد، زیر ۱۰درصد بود اما این آمار بعد از سه دهه به بالای ۵۰‌درصد رسیده است و ما در نسل دوم مهاجران ساکن در ایران با کمتر فردی روبه‌رو هستیم که بی‌سواد مطلق باشد و در مقابل با موجی از تلاش جوانان افغانستانی برای ورود به دانشگاه‌ها و ارتقای سطح سواد خود در سطوح دانشگاهی روبه‌رو هستیم که در صورت توجه بیشتر مسئولان و کاهش موانع ساختاری می‌توان نقش پررنگ‌تری در بازسازی افغانستان از طریق بازسازی نیروی انسانی این کشور ایفا کنیم.

* نگاه منفی که طی سال‌ها رسانه‌ها از جمعیت مهاجر در ایران شکل دادند، از کجا آب می‌خورد؟

البته به عنوان یک فعال اجتماعی که در این حوزه مطالعه و فعالیت می‌کند، می‌گویم که اتفاقا در سال‌های اخیر ما با یک تغییر جدی در فضای رسانه‌ای کشور روبه‌رو شده‌ایم که ناشی از اصلاح نگرش‌های عمومی و رشد آگاهی‌های اجتماعی است که نگاه فرصت‌محور را جایگزین رویکردهای منفی تهدید‌محور سال‌های گذشته کرده است. من آن را به حساب بلوغ و بالندگی رسانه‌های خودمان می‌گذارم که به نظر می‌رسد در مسیر استقلال، انصاف و آزاد‌اندیشی مطبوعات و رسانه‌های عمومی کشورمان است.

در این سال‌ها چقدر حمایت شدید؟

چیزی نگویم بهتر است. فقط جدی‌ترین تاسف من در این سال‌ها تلاش‌های سازمان‌یافته یک دستگاه فرهنگی در کشور برای ایجاد محدودیت در فعالیت‌های این انجمن بوده است. آن هم به دلیل تلاش‌های انجمن برای اجرایی شدن فرمان مقام معظم رهبری و حذف موانع ساختاری برای دسترسی کودکان پناهنده به آموزش. باورش سخت است اما با کمال تاسف گاهی شاهد اعمال سلیقه‌های کاملا شخصی مدیران میانی در مسیر اجرای برنامه‌ها و فعالیت‌هایی هستیم که رویکرد ملی دارند و هدفشان تامین منافع اجتماعی میان‌مدت و بلند‌مدت کشور و جامعه است.

آینده را چگونه می‌بینید؟

من همیشه آدم امیدواری بوده و هستم و مطمئنم با تغییر نگرش‌های مثبتی که در سطوح کلان حکومتی و دولتی ایجاد شده است، در آینده نزدیک شاهد تغییرات اساسی‌تری در وضعیت پناهندگان و مهاجران در کشور باشیم. من وقتی وضعیت را با ۱۰‌سال پیش یا بیشتر مقایسه می‌کنم، احساس می‌کنم تحولات جدی و اساسی اتفاق افتاده است. همین که بسیاری از سیاست‌ها و تصمیم‌گیری‌ها مبتنی بر واقعیت‌های اجتماعی در سطح ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی اتخاذ می‌شود، جای امیدواری دارد. رسانه‌ها و نهادهای مدنی این روزها با حساسیت بیشتری مسائل مربوط به حقوق پناهندگان در داخل را پیگیری می‌کنند و حتی دستگاه‌های اجرایی دولتی در مقایسه با گذشته به دنبال راهکارهایی برای ارائه خدمات اجتماعی بیشتر و مناسب به گروه‌های آسیب‌پذیر مهاجران هستند. همه این‌ها نشانه‌های مثبتی از تغییرات خوب اجتماعی است که در کشور اتفاق افتاده، از نظر من این‌ها همه‌اش موفقیت است و احساس می‌کنم تا حدودی به اهدافی که مورد نظر بود، دست یافته‌ایم. نقش جدی ما در این سال‌ها حساس‌سازی در سطوح مختلف اجتماعی و تصمیم‌گیری بوده است که خوشبختانه به اندازه کافی ایجاد شده است و امروز پرونده پناهندگان و مهاجران خارجی که همواره به عنوان موضوعات امنیتی و محرمانه بوده و از حوزه سیاست‌گذاری عمومی خارج بود، به روی میز آمده است و در یک منظر عمومی مورد توجه همگان قرار گرفته است.

…………………………………………

نپرداختن به مسائل مهاجران چه تبعاتی می‌تواند برای جامعه ایرانی به همراه داشته باشد؟

ما با یک گروه انسانی روبه‌رو هستیم که چه بخواهیم و چه نخواهیم دارند در کنار ما دارند زندگی می‌کنند. در حال حاضر نیز امکان بازگشت برای آن‌ها فراهم نیست. هنوز بسیاری از قریه‌ها و شهرهای افغانستان تحت سیطره طالبان است و هر روز سر راهشان در کوچه و خیابان بمب منفجر می‌شود. اگر این اتفاق برای من و شما هم می‌افتاد مهاجرت می‌کردیم. در مهاجرت‌های اجباری هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید چرا مردم از جنگ، گرسنگی و قحطی فرار می‌کنند؟ این یک موضوع جهانی و بشری است و این‌گونه نیست که بگوییم ما فقط لطف می‌کنیم. از بین ۶۵‌میلیون پناهنده و مهاجری که در سراسر دنیا وجود دارند، سهم ما سه میلیون نفر است.

چطور می‌توان از این آسیب‌ها به نفع جامعه میزبان جلوگیری کرد؟

مثال می‌زنم. سال گذشته بازدیدی از کانون اصلاح و تربیت کودکان کابل داشتم. تعدادی از آن‌ها بچه‌هایی بودند که قبل از عملیات انتحاری دستگیر شده‌ بودند. وارد که شدم، دیدم همه نشسته‌اند و قرآن می‌خوانند. دور تا دور دیوار هم مملو از آیات جهاد و بهشت بود. یعنی این دو مفهوم، تنها مفهوم‌های قابل درک توسط آن‌ها از دین و قرآن بودند. هیچ‌کدام سواد مدرسه‌ای نداشتند. پرسیدم: چند نفرتان در ایران بودید؟ یک پسربچه ۱۳، ۱۴ساله دستش را بالا کرد. از او پرسیدم: تو که ایران بودی چرا درس نخواندی؟ با بغض و خشمی که در نگاهش بود، گفت: مگر شما ایرانی‌‌ها ما را آدم حساب کردید که اجازه بدهید به مدرسه‌های شما برویم‌؟ این یعنی تهدیدی جدی که اگر ما در مقابل این بچه‌ها هر مانعی برای مدرسه رفتن ایجاد کنیم، در واقع حوز‌های امنیتی خودمان را نادیده گرفته‌ایم.

به هر حال جمعیت زیادی از جامعه مهاجر در کشور ما تحصیل کرده‌اند.

من این حرف را در جمع خیلی از مسئولان گفته‌ام و به خیلی از آموزش‌و‌پرورشی‌ها هم برخورده است. آمده‌اند به من عدد و رقم دادند که ما این‌قدر دانش‌آموز و اینقدر فارغ‌التحصیل مهاجر داشتیم. اما هیچ‌کس محتوایی جواب نداده. زمانی که ما موانع مختلفی برای مدرسه رفتن بچه‌های افغانستانی ایجاد می‌کنیم، یا حتی وقتی اجازه می‌دهیم همان حداقل‌ها وارد مدرسه بشوند آن‌قدر تحت فشارهای روحی و روانی و اجتماعی قرارشان می‌دهیم که بعضا از مدرسه فرار می‌کنند یا حتی اگر از بهترین دانشگاه‌ها و مدارس ما فارغ‌التحصیل شوند، مثل یک بمب ساعتی مملو از عقده‌های سرکوب شده می‌شوند، نتیجه این می‌شود که برخی از این‌ها برمی‌گردند به افغانستان و پست‌های کلیدی در کشورشان می‌گیرند، در رسانه‌ها جا پیدا می‌کنند و آنجاست که قلم‌هایشان به جای اینکه سپاس‌گزار ما باشد، کوبنده ما می‌شود. کسانی که می گویند ما برای این‌ها سالی یک میلیون یا دو میلیون هزینه می‌کنیم، فکر این را بکنند که هرکدام از این‌ها به دلیل محروم بودن از آموزش، اصول و فرهنگ شهروندی، ارزش‌های اجتماعی را یاد نگیرند و در آینده تبدیل به یک عنصر ضداجتماعی بشوند و دست به رفتارهای ناهنجار در جامعه بزنند، در این صورت ما آن‌ها را به افغانستان نمی‌فرستیم، به همین زندان‌های خودمان می‌فرستیم و آنجا حداقل روزی ۲۰۰هزارتومان باید برایشان هزینه کنیم و به اعداد و ارقام بسیار نجومی‌ در سال می‌رسیم.

در حوزه زنان چطور؟

اگر شما امروز به مسائل و مشکلاتی که یک زن مهاجر در اداره زندگی خود و کودکانش در یک مسیر سالم دارد نپردازید، بی‌شک این ناامنی اجتماعی را فردا وارد خانه‌های خودتان کرده‌اید. در دنیا نیز پرداختن به موضوع پناهندگان و مهاجران از این جهت خیلی مهم است که قابلیت ایجاد اقلیت‌های اجتماعی را دارند. هرچه اقلیت‌های اجتماعی در جامعه بیشتر باشند، شکاف اجتماعی بیشتر می‌شود و تشکیل شکاف اجتماعی مترادف با توسعه خشونت اجتماعی است.

…………………………………………

دریچه

«هنر» زن افغانستانی باید زنده بماند

طبق آمار اداره اتباع ۳۰۰‌هزار مهاجر افغانستانی در مشهد زندگی می‌کنند که ۱۵۰هزار نفر آن‌ها به صورت قانونی هستند و بخش زیادی را کودکان و زنان تشکیل می‌دهند. بسیاری از این افراد نسل دوم و سوم مهاجرانی هستند که پدر و مادرهایشان در ایران متولد شده‌اند و به دلیل نگاه‌های غفلت‌بار مسئولان در سال‌های گذشته از تحصیل بازمانده‌اند. فاطمه سبزه‌کار، مسئول دفتر انجمن حامی در مشهد است.

با وی درباره مشکلات زنان و کودکان مهاجر ساکن در مشهد و فعالیت‌هایی که این انجمن انجام می‌دهد، گفتگو کرده‌ایم.

زنان مهاجر بیشتر با چه مشکلاتی روبه‌رو هستند؟ 

خیلی از این زن‌ها اعتقاد دارند حضورشان در جامعه ایران باعث شده از قیود سنتی جامعه افغانستان در بیایند و از حداقل حقوق انسانی برخوردار شوند. این موضوع باعث شده بتوانند باسواد شوند یا حداقل فرزندانشان را به مدرسه بفرستند. بیشتر این زنان اگر امنیت در کشور خودشان فراهم باشد، دوست دارند که به کشور و شهر خودشان برگردند. البته این موضوع در نسل دوم و سوم کمتر است و آن‌ها دوست دارند در ایران بمانند. این موضوع خیلی خوب نیست و همین امر باعث می‌شود که به واسطه حضور چند ساله‌شان در ایران، از فرهنگ و رسوم کشورشان اطلاعی نداشته باشند و همین بی‌اطلاعی از مفاخر و تمدن کشورشان باعث نبود تعلق خاطر به ملت و سرزمینشان می‌شود. برهمین اساس یکی از بخش‌های آموزشی ما تاریخ و جغرافیای افغانستان برای آشنا کردن این کودکان با ملیتشان است. در مورد زنان نیز با پرپایی نمایشگاه‌های صنایع دستی زنان افغانستانی و آموزش آن‌ها سعی در زنده نگه داشتن این هنرها که خاص این سرزمین است، داریم.

هزینه‌های مرکز چطور تامین می‌شود؟

بخشی از بودجه‌ها از منابع بین‌المللی و بخشی از آن‌ها توسط خیرین تامین می‌شود.

چند نفر عضو مرکز شما در مشهد هستند؟

حدود ۴۰۰‌نفر شامل ۳۲۰دانش‌آموز و ۸۰زن.

ثبت‌نام بر چه اساسی است؟

اولویت اول این است که بچه واقعا از تحصیل باز مانده باشد، دچار کبر سن شده و کودک کار باشد. مثلا برای کودک کار ساعت آموزش را طوری تنظیم می‌کنیم که بچه بتواند هم کار کند و هم تحصیل. با وجود رفع موانع قانونی در کشور کم و بیش با موانعی روبه‌رو هستیم که باید به مرور زمان رفع شوند. به عنوان نمونه کمبود فضاهای فیزیکی به‌ویژه در نواحی حاشیه‌ای شهر، بخشی از کودکان را از حضور در مدارس دولتی محروم کرده است. در برخی مدارس نیز با برخوردهای سلیقه‌ای مدیران مدارس روبه‌رو هستیم که به بهانه‌های مختلف از ورود کودکان به مدارس خودداری می‌کنند که البته این موضوع نیاز به فرهنگ‌سازی و تلاش برای تغییر نگرش‌های اجتماعی دارد و ما باید با صبر و حوصله در انتظار بهبود وضعیت باشیم.

با توجه به جمعیت بالای مهاجر چطور می‌توان این خدمات را گسترش داد؟

اول از همه باید حضور مهاجران را به عنوان بخشی از جامعه شهری پذیرفت و سازمان‌های اداری و شهری را به این موضوع متعهد کرد.

چه کسانی در این مسیر سنگ‌اندازی می کنند؟

البته در سال‌های اخیر نگاه به مهاجران مثبت‌تر شده. ایجاد این فضا را باید مدیون پیام رهبر انقلاب خطاب به مسئول آموزش‌و‌پرورش دانست. اما گاهی موانع آموزش کودکان مهاجر در کج‌سلیقگی‌های برخی مدیران میانی است که هنوز نگاه منفی و تهدیدآمیزی نسبت به مهاجران دارند.

…………………………………………

دیدگاه

مهاجرت از جنس زنانه

۱- الان یک ساعت است که پشت پنجره‌‌ فولاد نشسته‌ای. صاحب‌کار ماه‌هاست که تسویه حساب نکرده است و تو هم حوصله‌‌ دوختن مهره‌ها به لباس مجلسی را از دست داده‌ای. فردا امتحانات ترم شروع می‌شود و تو هنوز شهریه دانشگاه را نداده‌ای تا بتوانی کارت ورود به جلسه امتحان را دریافت کنی‌. مادر از زیارت ضریح برمی‌گردد. سرت را پایین گرفته‌ای تا سرخی چشم‌هایت را کمتر ببیند. کنارت می‌نشیند. دستت را در دستش می‌گیرد و چیزی را در دستت می‌گذارد. آرام می‌گوید: خدا بزرگه. و بلند می‌شود. توی دستت تنها انگشتر مادر است.

۲- همه دورتادور سفره‌‌ صلوات نشسته‌اند. یکی از همسایه‌ها بلند می‌گوید: برای سفیدبختی جوان‌ها دعا کنید. زن دانه‌های تسبیح را آرام می‌گرداند. امروز دوباره با دخترش جر‌و‌بحث داشت. تمام زندگی دختر این شده بود که همراه برادرش برود خارج. هر چه نصیحتش می‌کرد که راه قاچاق، خطر دارد، انگار دختر نمی‌شنید.

۳- پیرزن را مدت‌هاست که می‌شناسم. درست از وقتی آمده‌ام، در یکی از مدارس خودگردان درس بدهم. پیرزن همیشه دم در خانه چهارپایه‌ای پلاستیکی می‌گذارد و می‌نشیند. صبح یک روز سرد پاییز است و من از کنار پیرزن رد می‌شوم. صدا می‌زند و می‌گوید: لباس گرم بپوش. سرم را تکان می‌دهم و به داخل مدرسه می‌دوم. فردایش یک مشت توت خشک و کشته‌‌ بادام را توی پلاستیک می‌ریزم و برایش می‌برم. چشم‌هایش نمناک می‌شود. حرفی نمی‌نزد و کشته را توی دهانش می‌گذارد. چشم‌هایش را می‌بندد. «کشته‌‌ منطقه است.» همکارانم می‌گویند بچه‌های پیرزن، کارگران فصلی هستند که تابستان‌ها در همین شهر کار می‌کنند و در فصل سرد برای کار به شهرهای جنوبی می‌روند. پیرزن تنهاست و شاید در این روزها، گذشته‌‌ شیرینش را مرور می‌کند.

مهاجرت در جهان معاصر برخلاف گذشته که بیشتر مردانه بوده است، به پدیده‌ای مردانه- زنانه تبدیل شده‌ است. تعداد زیادی از زنان افغانستانی طی دوره‌های مختلف جنگ و با تشدید ناامنی‌ها در کشورشان به ایران مهاجر شدند. عمر این مهاجرت‌ها برابر با عمر استقرار نظام جمهوری اسلامی‌ است. این هجرت، ظرفیت‌ها و فرصت‌های خاصی را برای زنان مهاجر در ایران به همراه داشته است که می‌توان گفت زن مهاجر در استفاده از این فرصت‌ها موفق عمل کرده است. دختران و زنان زیادی که در دانشگاه‌های جمهوری اسلامی‌تحصیل کرده و به کشورشان بازگشته‌اند، گواه این حقیقت است.

دغدغه‌های زنان مهاجر را می‌توان حداقل در سه نسل دسته‌بندی کرد. دختران، مادران و مادر‌بزرگان. زنانی که بعد از دوران میان‌سالی به ایران مهاجرت کردند، تمام خانه و زندگی خود را جا گذاشتند و دوران سخت جنگ و آوارگی را تجربه کردند. تمام زندگی آن‌ها در تلاش برای حیات خلاصه شده است. زندگی دشوار در مهاجرت، اضطراب ناشی از بحران‌های روحی مثل از دست دادن عزیزانشان در جنگ باعث از آن‌ها کوهی از صبر و تحمل ساخته است. مادران که در دوران کودکی و نوجوانی مهاجرت را تجربه کرده‌اند، مهم‌ترین دغدغه‌شان شکاف ایجاد شده بین آن‌ها و فرزندانشان است. فرزندان آن‌ها در ایران و بین همسن و سال‌های ایرانی به دنیا آمده و رشد کرده‌اند و به لحاظ هویتی، بیشتر ایرانی‌اند تا افغانستانی. جوانان این خانواده‌ها با جهشی بزرگ، از سنت گذشته‌اند و اکنون دغدغه‌هایی چون تحصیل و شغل مناسب و حضور در اجتماع را در سر می‌پرورانند؛ دغدغه‌هایی که برای مادرانشان، چیزی جز رویاپردازی نبود. دخترانی که در کشور میزبان به دنیا آمده‌اند، برای ساختن آینده خود به پا خاسته‌اند. آن‌ها برای دست‌یابی به مدارج بالای تحصیلی تلاش می‌کنند اما فقر و تبعیض سد راهشان می‌شود.

* دکترای فلسفه استاد دانشگاه کابل/ نفیسه حفیظی*

خبرنگار: الهام ظریفیان

جشن بازگشایی اولین روز مدرسه در مرکز آموزشی حامی سمنان

مراسم بازگشایی مرکز آموزش پایه حامی در سمنان همزمان با اولین روز آغاز سال تحصیلی ۹۵ – ۹۶  در روز ۳ مهر ماه در مرکز آموزشی حامی سمنان در دو نوبت صبح و بعد ازظهر برگزار گردید. این جشن با حضور دانش آموزان اول تا ششم ، اولیاء دانش آموزان و معلمان و با برنامه های متنوعی از جمله پخش سرود ملی، پذیرایی با شکلات و شیرینی از دانش آموزان، اهدای بسته های لوازم التحریر به کلیه دانش آموزان دختر و پسر همراه بود.

 

madrese-semnan-logo-6

توزیع لوازم التحریر به دانش آموزان - سمنان

madrese-semnan-logo-4

به گزارش انجمن حامی، برای کودکان پیش دبستانی و پایه اول در این مرکز جشن ویژه ای همراه با اهدای گل به این کودکان و آشنایی با محیط مدرسه برگزار شد، تا این کودکان با حضور در کلاس هایی که از قبل تزیین شده بود با نشاط و شادی هرچه بیشتر دوران تحصیلی خود را آغاز کنند.

گفتنی است،دانش آموزان مرکز آموزشی انجمن حامی در سمنان در سال جدید اغلب کودکانی هستند که به دلایلی از جمله کبر سن، کارت اقامت شهرستان  های دیگر، تکمیل ظرفیت مدارس دولتی و یا عدم شرکت در طرح ثبت نام کارت تحصیلی در دفاتر کفالت امکان ورود به مدارس دولتی را نداشته اند.

madrese-semnan-logo-5

در پایان این جشن ۱۶۵ دانش آموز این مرکز با عبور از زیر قرآن به  همراه معلمان خود به کلاس های درس رفتند تا سال تحصیلی جدید را با نشاط و در پناه قرآن آغاز کنند.

madrese-semnan-logo-2