بایگانی برچسب‌ها : حقوق پناهندگان

NRC انجمن حامی

بازدید سازمان امور پناهندگی نروژی(NRC) و مسئولین اداره اتباع و امور مهاجرین خارجی از حامی سمنان

سازمان امور پناهندگی نروژی با هیات همراه و اداره امور اتباع و مهاجرین خارجی در دیماه امسال از مرکز خدمات جامع اجتماعی و مرکز آموزشی انجمن حامی در سمنان بازدید کردند. سازمان امور پناهندگی نروژی (NRC) سالهاست در حوزه مهاجران و پناهندگان در ایران و سایر کشورها به فعالیت می پردازد. این بازدید فرصتی را فراهم آورد تا این تیم اجتماعی فعالیت های مرکز آموزشی و مرکز خدمات جامع اجتماعی حامی سمنان در زمینه کودکان مهاجر و پناهنده را از نزدیک مشاهده نمایند.

photo_2019-01-10_12-15-18

photo_2019-01-10_12-15-40

۴۲۰ هزار پناهنده خارجی در مدارس مشغول تحصیل هستند

ایرینا کونیاک جانشین نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان٬ روز یکشنبه در مراسم افتتاح مدرسه شهید محمد علی بدیهی ویژه پناهندگان و اتباع خارجی در اصفهان افزود: فرمان رهبر ایران در سه سال پیش در زمینه تحصیل تمام کودکان و نوجوانان بدون در نظر گرفتن ملیت آنان نشان دهنده به رسمیت شناختن حق برخورداری کودکان و خردسالان از فراگیری دانش و اهمیت دانش آموختن است.
وی ارائه خدمات بهداشتی و آموزشی به پناهندگان توسط دولت جمهوری اسلامی ایران را چشمگیر و بی نظیر دانست و گفت: به عنوان نماینده این کمیساریا بسیار خوشحالم که بالاترین مقام جمهوری اسلامی ایران زمینه برخورداری آموزش رایگان و حذف شهریه را برای پناهندگان در این کشور فراهم کرده است.
وی ادامه داد: دولت ایران با پذیرش این پناهندگان و ملت ایران با میزبانی از آنها زمینه تحصیل دانش را برای فرزندان پناهندگان در کنار فرزندان خود فراهم آورده اند تا فرزندان امروز، آینده درخشانی را برای جهان رقم بزنند.
کونیاک افزود: مشارکت در ساخت مدارس برای دانش آموزان ایرانی و اتباع خارجی مقیم این کشور از راهبردهای کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان است و ما حمایت خود را از دولت ایران برای توسعه مراکز آموزشی در این کشور ادامه خواهیم داد.
وی با اشاره به اینکه پناهندگان و اتباع خارجی در ایران به کمک های بیشتری نیاز دارند، اضافه کرد: ما با حامیان مالی خود برای افزایش کمک به دولت ایران برای توسعه مدارس ویژه پناهندگان و اتباع خارجی مذاکره خواهیم کرد.
معاون هماهنگی و نظارت امور بین الملل و مدارس خارج از کشور وزارت آموزش و پرورش نیز تعداد پناهندگان و اتباع خارجی که در مدارس ایران مشغول تحصیل هستند را ۵۱۰ هزار و ۴۸۶ نفر اعلام کرد و افزود: این دانش آموزان در ۱۷ هزار کلاس درس و ۱۴۱ مدرسه علم اندوزی می کنند.
وحید یعقوبی افزود: ۵۱ هزار نفر از این دانش آموزان در مدارس استان اصفهان تحصیل می کنند و این استان در جذب دانش آموزان اتباع خارجی رتبه سوم را داراست.
وی سرانه هزینه یک دانش آموز را ۲ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان اعلام کرد و افزود: هزینه دانش آموزان اتباع خارجی که در ایران مشغول به تحصیل هستند هزار میلیارد تومان است.
مدیر کل امور اتباع و مهاجرین خارجی استانداری اصفهان هم آمار دانش آموزان اتباع خارجی که در مدارس این استان مشغول به تحصیل هستند را ۵۲ هزار نفر اعلام کرد و افزود: چنانچه ظرفیت هر مدرسه ۴۰۰ دانش آموز در نظر گرفته شود، برای دانش آموزان اتباع خارجی مقیم اصفهان که بیشتر آنها افغانستانی هستند ۱۲۵ مدرسه نیاز است.
مهدی سلیمانی افزود: تاکنون سه مدرسه بصورت مشارکتی و با همت کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان در استان اصفهان ساخته شده است.
وی با اشاره به اینکه استان اصفهان میزبان حدود ۱۶۰ هزار پناهنده افغانستانی، عراقی و پاکستانی است ، گفت: ۱۲۰ هزار نفر از آنها دارای کارت هویت و ۴۰ هزار نفر آنها نیز دارای گذرنامه با اقامت های مختلف هستند.
مدیر کل امور اتباع و مهاجرین خارجی استانداری اصفهان با بیان اینکه پناهندگان در دهه اول نیازمند ساماندهی و حل و فصل مربوط به امور پناهندگی بودند تصریح کرد: اکنون آنها به نیازهای دیگری از جمله امکانات آموزشی و بهداشتی نیاز دارند و آمار دانش آموزان اتباع خارجی در مدارس استان اصفهان نسبت به یک دهه قبل ۲۰ تا ۳۰ درصد افزایش یافته است.
وی افزود: از شروع مهاجرت به ایران ۶ درصد اتباع افغانستان سواد خواندن و نوشتن داشتند اما اکنون حدود ۷۰ درصد آنها با استفاده از امکانات آموزش و پرورش ایران با سواد شده اند و برخی از آنها نیز به مراکز آموزش عالی ایران نیز راه یافته اند.
مدرسه شهید محمدعلی بدیهی در منطقه چهار آموزش و پرورش اصفهان روز یکشنبه افتتاح شد.
این مدرسه سومین مدرسه ای است که در مساحت ۲ هزار و ۱۰۰ متر مربع و یک هزار و ۳۶۲ متر زیربنا در سه طبقه توسط اداره کل نوسازی مدارس استان اصفهان و با مشارکت کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان برای دانش آموزان اتباع خارجی مقیم این استان ساخته شده است.

غرق شدن ۱۰۰ لیبیایی درمسیر مهاجرت

۱۰۰ مهاجر در نزدیکی سواحل لیبی غرق شدند

به گزارش ایرنا، لیبیا ۲۱۸ افزود: این مهاجران که از اتباع کشورهای آفریقایی بودند، سوار بر دو قایق از لیبی به سمت کشورهای اروپایی حرکت کردند، اما در میانه راه، قایق های دچار مشکل شدند و آن ها جان خود را از دست دادند.

سازمان بین المللی مهاجرت اوایل مرداد ماه گذشته اعلام کرد، مسیر دریایی لیبی – ایتالیا خطرناک ترین مسیر برای مهاجران آفریقایی است و طی سال جاری میلادی بیش از یک هزار و ۵۰۰ مهاجر در این راه جان خود را از دست داده اند.

هیات پشتیبانی سازمان ملل در لیبی اواسط مرداد گذشته در صفحه توئیتر خود اعلام کرد که ۶۷۹ هزار و ۸۹۷ پناهجو از ۴۲ کشور آفریقایی و آسیایی در لیبی به سر می برند و این افراد منتنظر فرصتی هستند تا از راه دریا خود را به کشورهای اروپایی برسانند.

سازمان بین المللی مهاجرت اواخر سال ۲۰۱۷ میلادی اعلام کرد از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۷ میلادی بیش از ۳۳ هزار نفر از پناهجویان که تلاش می کردند خود را به اروپا برسانند، در دریای مدیترانه غرق شدند.

لیبی از زمان سقوط حکومت معمر قذافی دیکتاتور پیشین این کشور در سال ۲۰۱۱ دستخوش جنگ و ناآرامی است و هم اکنون دو دولت در این کشور وجود دارد.

قائم مقام وزیر آموزش و پرورش در امور بین الملل: ”ایران از کشورهای پیشرو در زمینه آموزش پناهندگان”

به گزارش ایرنا، غلامرضا کریمی روز شنبه در «همایش ملی سوادآموزی و توسعه مهارت‌ها» در مجتمع فرهنگیان تبریز با بیان اینکه دانش‌آموزان پناهنده در کنار دانش‌آموزان ایرانی تحصیل می کنند، افزود: چنین ظرفیتی در هیچ جای دنیا وجود ندارد.
وی اظهارداشت: سواد آموزی یکی از مولفه‌های تعالی بخش ادیان مبین، آغازی بر حرکت در جهت بهبود زندگی و حقی از حقوق اولیه بشر است.
کریمی با اشاره به اینکه سال گذشته ۷۶ هزار تبعه خارجی تحت پوشش آموزش سوادآموزی در کشور قرار گرفتند، اعلام کرد: طرح کتاب‌خوانی با خانواده و طرح کتاب‌خوانی در زندان‌ها نیز از دیگر برنامه‌های متناسب با نیازهای سوادآموزان است.
وی اعلام کرد: افزایش سوادآموزی از ۴۸ درصد به ۸۸ درصد و ورود آموزش مهارت‌های رایانه‌ای از جمله دستاوردهای دولت یازدهم و دوازدهم است.
قائم مقام وزیر آموزش و پرورش در امور بین‌الملل خاطرنشان کرد: آموزش در کلاس‌های تحصیلی اگر رفع‌کننده نیاز دانش‌آموز در آینده نباشد، پس آن آموزش هم مناسب نیست از این‌رو باید خلاقیت را در کار خود ایجاد کنیم.

وی با تاکید بر اینکه باید نهصت سوادآموزی ظرفیتی از خود نشان دهد تا خلاقیت را به جامعه تزریق کند، گفت: به همین منظور ۹۰ درصد کارهای نهضت سوادآموزی از طریق بخش خصوصی انجام می‌ شود.
وی خاطرنشان کرد: سازمان ملل امسال را سال سوادآموزی و مهارت ‌افزویی نامیده و ما نیز در این راستا حرکت می‌کنیم.
کریمی با اشاره به دستور مقام معظم رهبری برای انسداد بی‌سوادی در گروه هدف ۱۰ تا ۵۰ سال، گفت: در حال حاضر نزدیک به ۲ میلیون نفر شناسایی شده و توسعه نظام آموزشی و تطبیق نیازهای این عده با آموزش از جمله اهداف طراحی شده است.
وی با اشاره به اجرای پروژه خاص آموزش و پرورش مبنی بر باسواد شدن اولیای دانش‌آموزان گفت: ایران یکی از کشورهای پیشرو در آموزش پناهندگان است به طوریکه دانش‌آموزان پناهنده را در کنار دانش‌آموزان خود قرار داده‌ است، در حالی که چنین ظرفیتی در هیچ جای دنیا وجود ندارد.
وی گفت: در دنیا فقط یک درصد کاهش بی‌سوادی اتفاق افتاده است ولی ایران در گروه هدف ۱۰ تا ۵۰ سال ۴۷/۷ درصد رشد داشته است که این رشد در هیچ‌کدام از کمپین‌های سوادآموزی در دنیا وجود ندارد.

یک سالگی بحران پناهجویان روهینگیا؛ به قلم عضو انجمن حامی

گزارشی که مطالعه می کنید به قلم میترا غفاریان اصل٬ از انجمن حامی و به مناسبت یک سالگی بحران روهینگیا نوشته شده که در روزنامه شرق نیز منتشر شده است.

“نزدیک به یک سال از بحران ایالت راخین میانمار (برمه) و آوارگی صدها هزار روهینگیا میگذرد. ۲۵ اوت ۲۰۱۷ بود که در پی درگیری و خشونت های فراگیر و آوارگی زنان و کودکان، نام مردم روهینگیا مجددا بر سر زبان ها افتاد. در طی نزدیک به ۱ ماه نزدیک به نیم میلیون نفر از شهر های شمالی ایالت راخین وارد منطقه ی کوکسس بازار بنگلادش شدند و سریع ترین و گسترده ترین مهاجرت پناهندگان در طی ۵۰ سال گذشته در منطقه رقم زده شد. تعداد کل آوارگان ۶۷۱٫۰۰۰ نفر تخمین زده شد که از این میان بیش از ۴۰ درصد را کودکان زیر ۱۲ سال و باقی نیز غالبا زنان و افراد مسن نیازمند به حمایت های مداوم بوده اند.

امروز و پس از یکسال از این بحران٬ نزدیک به ۱٫۲ میلیون نفر از مردم روهینگا در داخل این کشور و در کشورهای همسایه همچنان آواره اند که آنها را با چنین فرآیند افزایشی به چهارمین گروه پناهندگان و آوارگان جهان از نظر حجم جمعیتی در سال ۲۰۱۷ تبدیل کرد. کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان تخمین زده است که نزدیک به ۱۳۰٫۰۰۰ نفر از مردم روهینگا در کمپ های آواره شدگان داخلی در ایالت راخین زندگی میکنند، ۹۰۰٫۰۰۰ نفر در بنگلادش پناهنده هستند که از این میان ۲۰۰٫۰۰۰ نفر در طی بحران های گذشته وارد این کشور شده بودند و بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ نفر نیز در سایر کشورهای منطقه شامل مالزی، هند و تایلند زندگی میکنند. این در حالی است که نزدیک به ۴۷۰٫۰۰۰ نفر روهینگیایی بدون تابعیت نیز در شهرهای ایالت راخین میانمار باقی مانده اند.

kkn_0546

در طی یکسال گذشته تلاش های گاه و بیگاهی از سوی جامعه بین الملل و کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان برای حل این بحران در جریان بوده است.  تشکیل “کمیسون مستقل تحقیق” برای رسیدگی به خشونت های صورت گرفته در ایالت راخین و فراهم شدن امکان فعالیت آژانس های سازمان ملل در ایالت راخین یکی از اقدامات صورت گرفته است که در اول ماه ژوئن سال جاری(۲۰۱۸) به توفق طرفین رسید. هرچند فعالیت این کمیسیون با توجه به عدم پذیرش دولت میانمار در قبال خشونت های صورت گرفته و محدودیت دسترسی مستقل و آزاد به اطلاعات و مناطق آسیب دیده برای گروه تحقیق برای ارزیابی تکمیلی، شناسایی مجرمان و احقاق حقوق افراد آسیب دیده در هاله ای از ابهام قرار داده است.

توافق دو جانبه ی میانمار و بنگلادش در ژانویه ۲۰۱۸ برای بازگشت روهینگیاها نیز بدلیل فراهم نشدن شرایط برای بازگشت امن و تضمین نیازهای اولیه روهینگیاها با مخالفت آوارگان و جامعه بین المللی روبرو و پس از چندی متوقف شد. در مارچ ۲۰۱۸ برنامه پاسخ مشترک برای بحران انسانی روهینگیا در بنگلادش توسط سازمان ملل برای ادامه سال ارائه شد که با هدف تامین رفاه و کرامت انسانی، فراهم نمودن کمک های نجات بخش به موقع، از طریق حمایت از راه حل های پایدار برای پناهندگان و مردم آسیب دیده جامعه میزبان که حدود ۳۳۶٫۰۰۰ بنگلادشی تخمین زده شده بود آغاز شده اما با گذشت ۵ ماه از آغاز طرح تنها ۳۲ درصد از بودجه مورد نیاز آن تامین شده است و کمبود بودجه ارائه خدمات به آوارگان را با مشکلاتی روبرو کرده است. “رویکرد همبستگی” نیز جدید ترین رویکردی است که هفته گذشته توسط کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان معرفی شد تا با هدف حمایت از تمامی اهالی ایالت راخین در داخل و خارج از میانمار و از طریق جلب همکاری کشورهای میانمار و بنگلادش و سایر سازمان های بین المللی و ان جی او های فعال در منطقه برای احیای زندگی باکرامت برای تمام ساکنین اقدام کند . طرحی که همچنان در حال بررسی و رایزنی است.

DSC07320

همچنین گزارش ها از گستردگی ناامنی ها در میان اقلیت های قومی و دینی ، محدودیت جابجایی برای روهینگیاها  در ایالت راخین ،نبود اعتماد به دولت و نیروهای امنیتی میانمار ، محدودیت های معیشتی و خطر محدود شدن به زندگی در کمپ های نامناسب و شرایط حداقلی از بزرگترین موانع برای بازگشت روهینگیا به میانمار ارزیابی شده است.  آخرین گزارش دیدبان حقوق بشر از وضعیت تعداد بسیار محدودی از بازگشت کنندگان نیز امیدوار کننده نیست. با وجود تضمین دولت میانمار برای بازگشت امن و حمایت شده روهینگیاها ،  اذیت و آزار و خشونت از طرف نیروهای امنیتی همچنان ادامه دارد . بعلاوه پذیرش روهینگیا بعنوان شهروندان میانمار که از اصلی ترین درخواست های روهینگا و جامعه بین المللی برای بازگشت پایدار آنها به میانمار بوده است با پیشنهاد دولت این کشور برای ارائه کارت های جایگزینی بعنوان “کارت های تائید هویت ملی” برای روهینگیا در ماه می سال جاری روبرو شدکه مخالفت گسترده روهینگیا و جامعه بین الملل را به همراه داشت و کمکی به حل این بحران نکرد.

روهینگیاها اقلیت مسلمان بی تابعیت در میانمار هستند که در پی تغییر قوانین شهروندی در سال ۱۹۸۲ عملا دیگر بعنوان شهروند میانمار شناسایی نشده و یکی از بزرگترین جمعیت های بی تابعیت (Stateless)  در جهان را تشکیل داده اند. در طی دهه های گذشته  گزارش های متعددی از اذیت و ازار روهینگیاهاو  شرایط زندگی بسیار اولیه آنها در ایالت راخین و همچنین مهاجرت اجباری آنها به  کشورهای همسایه منتشر شده است. در اوت ۲۰۱۷ این درگیری ها در ایالت راخین میانمار مجدد شعله ور شد و با حمله آشوبگران روهینگیا به بیش از دوازده ایستگاه پلیس ایالت راخین و حملات تلافی جویانه و وحشیانه نیروهای امنیتی میانمار به اقلیت روهینگیا و قتل، تجاوز و آتش زدن خانه های آنها و مهاجرت اجباری حدود ۷۰۰٫۰۰۰ نفر به بنگلادش انجامید. بحرانی که توسط سازمان ملل بعنوان نسل کشی و پاک سازی نژادی مردم روهینگیا توسط ارتش میانمار نامیده و به شدت محکوم شد.”

DSC07342

پیام آنتونیو گوترش دبیرکل سازمان ملل متحد به مناسبت روز جهانی پناهنده سال ۲۰۱۸

اگر مجبور به ترک خانه تان باشید چه می کنید؟

امروز، بیش از ۶۸ میلیون نفر در سرتاسر جهان در اثر مناقشات یا آزار و اذیت در درون مرزهای کشورشان آواره یا به خارج از مرزها پناهنده شده اند

این رقم با جمعیت بیستمین کشور بزرگ جهان برابری می کند. سال گذشته، هر دو ثانیه، یک نفر آواره شد؛ بیشتر در کشورهای فقیرتر

در روز جهانی پناهنده، باید همه بیندیشیم برای کمک چه اقدام بیشتری می توانیم انجام دهیم

.پاسخ به این سوال با اتحاد و همبستگی آغاز می شود

Antonio Guterres, United Nations High Commissioner for Refugees speaks during a press conference at the Launch of the Regional Flash Appeal Following recent events in Libyan Arab Jamahiri

اینجانب عمیقا نگرانم  شاهد شرایط بیشتر و بیشتری باشم که در آن پناهندگان حمایتی که مستحق آن هستند و به آن نیازدارند را به دست نیاورند

ما نیازداریم انسجام رژیم بین المللی حامی پناهندگان را بار دیگر استوارسازیم

در دنیای امروز، هیچ جامعه و کشوری نباید در فراهم کردن امنیت برای مردم فراری از جنگ و آزار و اذیت، تنها و بی حمایت بماند

.یا همه با هم همراه می شویم یا شکست می خوریم

در سال جاری، پیمان جهانی درباره پناهندگان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد ارائه داده خواهد شد

این پیمان راهی به پیش ارائه می دهد و مشارکت پناهندگان در جوامعی را به رسمیت می شناسد که میزبان آنان هستند

تا زمانی که جنگ و آزار و اذیت وجود داشته باشد، پناهندگی هم وجود خواهد داشت

در روز جهانی پناهنده، از شما می خواهم پناهندگان  را به خاطر داشته باشید

داستان آنان، داستان تاب آوری، مقاومت و شجاعت است

داستان ما باید داستان همبستگی، هم دردی و اقدام باشد

سپاس گزارم

دستورالعمل ثبت‌نام دانش‌آموزان اتباع خارجی

به گزارش اشتغال اتباع خارجی  شیوه‌نامه ثبت‌نام دانش‌آموزان اتباع خارجی برای سال تحصیلی ۹۷-۹۸ ابلاغ شده است.

براساس این شیوه‌نامه مدارک معتبر برای ثبت‌نام اتباع خارجی در مدارس وزارت آموزش و پرورش بدین شرح است:

  1. ۱. گذرنامه که دارای پروانه اقامت باشد(دارای کد ۱۶ رقمی فراگیر)

۲. کارت هویت ویژه اتباع خارجی (صادره از اداره کل امور اتباع خارجی وزارت کشور)

۳. دارندگان کارت‌های آمایش ۱۱، ۱۲ یا ۱۳

۴. دارندگان برگ تردد بین شهری (معادل کارت آمایش)

۵. دفترچه پناهندگی معتبر صادره از ناجا (دارای کد ۱۶ رقمی فراگیر)

۶. گذرنامه مشمولین طرح خانواری با هر میزان اعتبار

۷. دفترچه اقامت معتبر صادره از ناجا

۸. کارت ویژه حمایت تحصیلی برای اتباع خارجی (معرفی نامه حمایت تحصیلی)

۹. دارندگان کارت اقامت ویژه (صادره از اداره کل امور اتباع خارجی کشور)

در خصوص بند ۴ در صورت لزوم از اداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی استانداری‌ها استعلام به عمل می‌آید. در خصوص بند ۶ ثبت نام با گذرنامه‌های خانواری با اعتبار ۳۱ خرداد ۹۵ و بعد از آن بلامانع است و گذرنامه‌های با اعتبار قبل از تاریخ مذکور فاقد اعتبار بوده و برای ثبت‌نام در مدارس نیازمند به اخذبرگ حمایت تحصیلی از دفاتر کفالت است.

در خصوص بند ۸ دارندگان کارت ویژه حمایت تحصیلی ضرورت دارد قبل از ‌آغاز سال تحصیلی برگه جدید صادر شود.

مدیران مدارس باید هنگام مراجعه دانش‌آموز و قبل از ثبت‌نام اولیه مدارک هویتی و اقامتی وی را کنترل کنند. (مسئولیت هرگونه تناقض مدارک هویتی و اقاماتی دانش آموزان پس از ثبت‌نام برعهده مدیران است)

* شرایط ثبت‌نام دانش‌آموزان اتباع خارجی

ثبت‌نام دانش‌آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی تا سطح دیپلم در مدارس دولتی همانند دانش‌آموزان ایرانی است.

الف: ثبت‌نام دانش‌آموزان دارای مدارک هویتی و اقامتی معتبر:

دانش‌آموزان دارای مدارک معتبر که فاقد مدارک تحصیلی خارجی هستند، می‌توانند به مدارس رسمی (دولتی و غیردولتی) مراجعه و با توجه به شرایط ذیل اقدام به ثبت‌نام و ادامه تحصیل کنند.

پس از رویت تصویر مدارک اقامتی و مطابقت با اصل و درج عبارت تطبیق شد و قید تاریخ و امضا توسط مدیر واحد آموزشی در پرونده تحصیلی دانش‌آموز بایگانی می‌شود و اصل آن به ولی دانش‌آموز مسترد می‌شود.

دانش‌آموزانی که طبق مادیه یک این شیوه‌نامه اقدام به ثبت‌نام کرده‌اند در صورت منقضی شدن مدارک اقدامتی ادامه تحصیل آنها تا پایان سال تحصیلی بلامانع است.

درصورت وجود ابهام ارائه گواهی تأیید اصالت و اعتبار گذنامه، دفترچه پناهندگی، دفترچه اقامت و کارت آمایش از سوی مراجع صادر کننده و دوایر تابعه آن ت وسط مدیر مدرسه که به صورت محرمانه ارائه می‌شود، الزامی است.

مدارک هویتی و اقامتی هر فرد (به جز دفترچه اقامت و کارت اقامت ویژه) در محدوده همان استان یا شهرستان محل صدور معتبر بوده و دارندگان آن صرفا مجاز به ثبت‌نام در همان محدوده هستند البته موارد استثنا توسط ادارات کل امور اتباع و مهاجران خارجی وزارت کشور و ناجا اعلام می‌شود.

تحصیل فرزندان ایثارگران اتباع خارجی در مدارس شاهد و مدارس ایثارگران با رعایت ضوابط و شرایط ورود به این مدارس بلامانع است.

تحصیل دانش‌آموزان اتباع خارجی در مدارس غیردولتی، نمونه دولتی، استعدادهای درخشان و استثنایی همانند دانش‌آموزان ایرانی خواهد بود. همچنین در مورد اخذ کمک‌های مردمی از اتباع خارجی همانند دانش‌آموزان ایرانی عمل می‌شود.

ب: ثبت‌نام دانش‌آموزان اتباع خارجی دارای مدارک اقامتی نامعتبر و فاقد مدارک اقامتی

دانش‌‌آموزانی که دارای مدارک هویتی و اقامتی نامعتبر یا فاقد هرگونه مدارک هویتی و اقامتی معتبر هستند، فقط از طریق کارت ویژه حمایت تحصیلی برای اتباع خارجی که از سوی اداره کل امور اتباع خارجی وزارت کشور صادر می‌شود می‌توانند در مدارس رسمی ثبت‌نام و ادامه تحصیل دهند.

کارت حمایت تحصیلی شامل مشخصات فردی اظهار شده از طرف ولی دانش‌آموز، شناسه اختصاصی و عکس دانش‌آموز و ولی او است. به منظور ساماندهی ثبت‌نام و ادامه تحصیل دانش آموزان اتباع خارجی غیرمجاز و ثبت‌نام قطعی از افراد مذکور انجام مراحل ذیل الزامی است.

مراجعه متقاضی به دفاتر تعیین شده از سوی اداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی جهت اخذ برگه معرفی نامه سنجش سلامت و ایمن سازی به صورت سیستمی و فیزیکی جهت سنجش سلامت.

مراجعه متقاضی به ستاد مراکز بهداشت شهرستان مربوطه جهت معرفی به مرکز بهداشتی درمانی تعیین شده به منظور انجام معاینات پزشکی و واکسیناسیون.

نتیجه سنجش سلامت و ایمن سازی گروه سنی ۶ تا ۱۸ سال اتباع خارجی جدیدالورود به مدارس توسط مرکز بهداشت شهرستان به دفاتر کفالت تعیین شده اعلام و از طریق آنها به صورت سیستم رایانه ای سناد به مدارس و ادارات آموزش و پرورش اعلام می‌شود.

مراجعه متقاضی به مدارس ابتدایی برای ثبت‌نام در دوره‌های ابتدایی و ادارات آموزش و پرورش برای دوره‌های متوسطه اول و دوم جهت تعیین پایه تحصیلی.

دانش‌آموزانی که دارای کارت ویژه حمایت سال تحصیلی سال گذشته یا مدارک اقامتی نامعتبر و تاریخ گذشته هستند و در سال گذشته دارای سابقه آموزی در مدارس رسمی وبدند اما به دلایلی موفق به تمدید مدارک خود نشده‌اند نیاز به تعیین پایه تحصیلی مجدد نداشته ولی جهت اخذ کارت ویژه حمایت تحصیلی و شناسه اختصاصی برای سال تحصیلی جدید باید به دفاتر تعیین شده از سوی اداره امور اتباع و مهاجرین خارجی مراجعه و بعد از آن برای ثبت‌نام به مدارس خود مراجعه کنند.

* ثبت‌نام موقت در سامانه سناد و تعیین پایه تحصیلی

تمام دارندگان کارت ویژه حمایت تحصیلی برای اتباع خارجی با شناسه اختصاصی که فاقد مدرک تحصیلی خارجی و متقاضی ثبت‌نام در پایه‌های دوره ابتدایی هستند، جهت ثبت‌نام موقت به نزدیکترین دبستان محل سکونت خود مراجعه کنند.

تمام دارندگان کارت ویژه حمایت تحصیلی برای اتباع خارجی با شناسه اختصاصی متقاضی ثبت‌نام و ادامه تحصیل در پایه‌های مختلف دوره‌های متوسطه اول و دوم باید به اداره آموزش و پرورش منطقه محل سکونت خود مراجعه کنند.

آن دسته از دانش‌آموزان اتباع خارجی که دارای مدرک تحصیلی خارجی هستند لازم است پیش از مراجعه به مدارس نسبت به ارزشیابی و تطبیق مدارک تحصیلی خود از طریق مرکز امور بین‌الملل و مدارس خارج از کشور اقدام کنند.

چنانچه متقاضیان ادامه تحصیل پس از تعیین پایه تحصیلی دارای کبر سن بوده و امکان ادامه تحصیل در مدارس رسمی روزانه را ندارند می‌توانند با معرفی نامه ادارات آموزش و پرورش به مدارس بزرگسالان یا نهضت سوادآموزی مراجعه کنند.

ضروری است قوانین مرتبط با رعایت شرایط سنی در تمام دوره‌های تحصیلی روزانه، مدنظر قرار بگیرد و چنانچه در مورد تطبیق سن خود اظهاری با ظاهر فرد تردیدی وجود دارد مدیر مدرسه باید دانش‌آموز را جهت تعیین قطعی سن به مرکز بهداشتی تأیید کننده سلامت دانش‌آموز معرفی کند تا در کمیسیون مربوطه مورد بررسی قرار گرفته و نتیجه به مدرسه اعلام شود.

* ثبت‌نام قطعی در مدارس

پس از انجام مراحل فوق مدارس می‌توانند حداکثر تا تاریخ ۳۱ مرداد نسبت به ثبت‌نام قطعی اقدام کنند و مدیران توجه داشته باشند ثبت‌نام قطعی منوط به تأیید گواهی سلامت و مشخص شدن پایه تحصیلی است.

ثبت‌نام دانش‌آموزان اتباع خارجی در هنرستان‌های شاخه فنی و حرفه‌ای، کاردانش و مدارس رسمی با رعایت موارد ذیل بلامانع است.

ثبت‌نام دانش‌آموزان اتباع خارجی در هنرستان‌ها با رعایت سهمیه در رشته‌های زیر مجاز است: پذیرش ۲۰ درصدی از ظرفیت هر ناحیه، شهرستان و منطقه فقط در شاخه فنی و حرفه ای شامل رشته‌های پویانمایی، سینما، موسیقی(نوازندگی ساز ایرانی)، موسیقی(نوازندگی ساز جهانی)، نمایش و نقاشی.

شاخه کارودانش در رشته های هتلداری، نقاشی ایرانی، صحافی و جلدسازی، نوازندگی ساز ایرانی، نوازندگی ساز جهانی، آوز ایرانی و جهانی

پذیرش ۱۰ درصدی از ظرفیت هر ناحیه، شهرستان و منطقه متناسب با سیاست‌های توسعه متوازن استان در سایر رشته‌های شاخه فنی و حرفه‌ای و کاردانش.

تغییر درصد ثبت‌نام در هنرستان‌ها در صورت عدم مغایرت با سند راهبردی آموزش اتباع خارجی و اعلام آن از طریق کمیته آموزش و پژوهش بلامانع است. همچنین رعایت ضوابط ثبت‌نام در تمام مدارس رسمی کشور برای دانش‌آموزان اتباع خارجی همانند رعایت ضوابط برای دانش‌آموزان ایرانی است.

منبع: وزارت کار، تعاون و رفاه اجتماعی

نوروز در نگاه کودکان مهاجر افغانستان

هنر همواره از مؤثرترین ابزارهای یادگیری برای کودکان است که در کنار سرگرمی، فرصت‌های آموزش و یادگیری برای آن‌ها فراهم می‌سازد. نقاشی کردن در رشد ذهنی کودکان تأثیر به سزایی داشته و فرصتی برای تمرین خلاقیت، رهایی از استرس و گذر از تنش‌ها در کنار بازی با رنگ‌ها. علاوه بر آن باتوجه به آنکه آموزش‌پذیریی کودکان در سنین پاین‌تر بالاتر است، هنر ابزار تشویقی و تفریحی مهمی محسوب می‌شود.

اقامت میلیون‌ها پناهنده و مهاجر افغان در ایران برای قریب چهار دهه، یکی از فرصت‌های مناسبی است که جمهوری اسلامی ایران برای دسترسی به اهداف و منافع کلان ملی و منطقه‌ای خود، ضرورت دارد تا سرمایه‌گذاری‌های انسانی لازم را بر گروه‌های اجتماعی مختلف به ویژه کودکان، نوجوانان و جوانان مهاجر از طریق برنامه‌های فرهنگی و اجتماعی فراهم نماید تا ضمن شناسایی ظرفیت‌های فردی و ترسیم آینده‌ای روشن‌تر برای آنان، زمینه‌های مساعد ادغام‌پذیری اجتماعی آن‌ها را تا زمان اقامت در خاک کشور تسهیل کند.

در این رابطه تأکید بر فرهنگ‌ها و هنجارهای مشترک فرهنگی، اجتماعی و تاریخی می‌تواند در عین افزایش اثرپذیری‌های فردی، بر نزدیکی و تفاهم اجتماعی میان جامعه میزبان و مهاجر نیز تأکید نماید و در اینجا «نوروز» به عنوان میراث مشترک فرهنگی در محدوده سرزمینی منطقه، بهترین ابزاری است که می‌تواند زمینه‌های هر چه گسترده‌تر تفاهمات و ارزش‌های فرهنگی میان دو ملت را فراهم و حتی تعمیق نماید.

انجمن حامی با قریب دو دهه فعالیت تخصصی بین‌المللی و حرفه‌ای در حوزه زنان و کودکان پناهنده ناشی از مناقشات مسلحانه و مهاجرت‌های اجباری به خصوص زنان و کودکان پناهنده و مهاجر که بزرگ‌ترین گروه جمعیتی پناهندگان در کشور را تشکیل می‌دهند، با همکاری معاونت ریاست جمهوری در امور زنان و خانواده در نظر دارد مسابقه نقاشی با عنوان «نوروز در نگاه کودکان مهاجر افغانستان» را در میان کودکان مهاجر و پناهنده ساکن ایران را برگزار کند.

این مسابقه در یک مرحله برگزار شده و از برگزیدگان در جشنی که در سال جدید برگزار خواهد شد، تقدیر خواهد شد.

مسابقه نقاشی۷

خبرنامه آذر/ دی۱۳۹۶

برای مطالعه هفتمین خبرنامه حامی (آذر/ دی- ۷/۹۶) روی لینک زیر کلیک کنید:

خبرنامه شماره۷- آذر دی ۹۶

بازدید نمایندگان اداره اتباع خراسان رضوی و نمایندگان کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان از مرکز حامی در مشهد

در این دیدار  مدیر انجمن حامی در مرکز مشهد، گزارشی در خصوص فعالیت‌های مرکز آموزش پایه انجمن حامی در طی این چند سال اخیر و همچنین مرکز جامع خدمات اجتماعی پرداختند.
Untitled-1

آقای عجمی با تشکر  از فعالیت‌های مجموعه حامی، این فعالیت‌ها را مثبت ارزیابی نمود و برگزاری کارگاه و کلاس‌های آموزشی برای خانواده‌های مهاجر  را در راستای بالا بردن سطح آگاهی‌شان در کاهش آسیب‌های اجتماعی، مفید دانستند.

همچنین جناب آقای مولوگوتا نماینده کمیساریا هم ضمن تشکر از فعالیت‌های حامی، نتایج آن را مؤثر ارزیابی کردند.

گزارش فعالیت سه ماهه مرکز حامی – سمنان

هم‌زمان با بازگشایی مدرسه حامی در سمنان، کلاس‌های آموزشی برای معلمین در جهت ارتقای شیوه‌های آموزشی و بهبود خدمات‌رسانی به دانش‌آموزان عزیز برگزار شد. این دوره‌ها شامل نحوه کنترل کلاس و مدیریت دانش‌آموزان کبر سن، آشنایی با کمک‌های اولیه، آشنایی با کتب و دوره‌های نهضت سواد‌آموزی، دوره آموزشی طرح خادم جهت اجرا در اردوگاه برای کلیه معلمین مرکز برگزار گردید.

chxg

مرکز حامی در کنار فعالیت‌های آموزشی خود، توجه ویژه‌ای به امر تربیت، پرورش، و فضای شاد آموزشی میان دانش‌آموزان دارد. به همین منظور برنامه‌های متنوعی چون جشن آغاز سال تحصیلی، مراسم روز جهانی کودک، بازدید از نمایشگاه کانون پرورش فکری، برگزاری مراسم مذهبی محرم، جشن روز جهانی ورزش و تربیت بدنی، جشن روز دانش آموز و برگزاری نمایشگاه نقاشی و مراسم هفته کتاب و کتابخوانی و همچنین بهداشتی مثل معاینات بهداشتی پدیکلوز، وارنیش تراپی با مشارکت خوب بچه‌ها برگزار شد.

ظبیبالوضصق

در راستای رسالت آموزش، مرکز حامی از ابتدای آبان دوره‌های سوادآموزی برای مادران با حضور ۲۸ خانم ۱۵ تا ۵۰ ساله را آغاز کرده است. از دستاوردهای این دوره می‌توان به افزایش مشارکت های اجتماعی آنان و تعامل بیشتر آنها با یکدیگر و مدرسه، افزایش سطح سواد آنان که موجب کمک کردن آنها به فرزندان خود در تحصیل شده است، افزایش اعتماد به نفس در آنان، افزایش سطح آگاهی های عمومی و  بهداشتی با توجه به شرکت در جلسات آموزشی، اشاره کرد.

همچنین دوره‌های جانبی برای بهبود کیفیت تعاملات والدین با بچه‌ها در منزل، و بچه‌ها در مدرسه تشکیل شد. این دوره‌ها عبارت بودند از: آشنایی با خصوصیات و رفتارهای دوران بلوغ دختران و چگونگی رعایت بهداشت دوران بلوغ، احترام به همسالان و برخورد مناسب در مدرسه با همسالان خود، مفهوم خشونت ، عوامل بروز رفتار خشونت آمیز، تأثیرات خشونت بر زندگی فعلی و آینده اعضای خانواده،  ارائه راهکارهایی جهت کنترل خشونت، برقراری ارتباط مثبت با خانواده و چگونگی واکنش به رفتارهای فرزندان در جهت تربیت صحیح.

فراخوان گوترش برای همکاری بین‌المللی موثر در مدیریت مهاجرت

 

دبیرکل سازمان ملل متحد در پیامی به مناسبت روز جهانی مهاجران، ۱۸ دسامبر ۲۰۱۷برابر با ۲۷ آذرماه جاری خواستار همکاری بین‌المللی موثر در مدیریت مهاجرت به منظور توزیع گسترده مزایای آن  شد.

متن کامل پیام آنتونیو گوترش به شرح زیر است:

ما کمک ها به مهاجران در روز جهانی مهاجران را به رسمیت می‌شناسیم و سرزندگی ۲۵۸ میلیون مهاجر دنیا را جشن می‌گیریم.

شواهد به وضوح حاکی از آن است که مهاجران در هر جامعه‌ای مزایای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ایجاد می‌کنند. در عین حال، دشمنی نسبت به مهاجران در جهان در حال افزایش است. همبستگی با مهاجران هرگز بیش از امروز ضروری نبوده است.

مهاجرت همواره با ما بوده است.  از زمان‌های بسیار دور، مردم در جستجوی فرصت‌های جدید و زندگی بهتر، نقل مکان کرده اند. تغییرات اقلیمی، ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، بی‌ثباتی، نابرابری‌های فزاینده و آرزو برای زندگی بهتر، همچنین نیازهای برآورد نشده در بازار کار، به این معنی است که مهاجرت وجود دارد و باقی خواهد ماند.  

ما برای اطمینان از توزیع گسترده مزایای مهاجرت و حفاظت از حقوق ‌بشر همه افراد درگیر، همان گونه که در چارچوب دستور کار ۲۰۳۰ توسعه پایداربه رسمیت شناخته شده، نیازبه همکاری بین‌المللی موثر در مدیریت مهاجرت داریم.

سال گذشته، رهبران جهان متعهد به تصویب قراردادی جهانی برای مهاجرت ایمن، منظم و قانونمند در سال ۲۰۱۸ شدند. اجازه دهید همچنان که به آینده می نگریم، متعهد شویم مهاجرت برای همگان موفقیت آمیز شود.

منبع: مرکز اطلاعات سازمان ملل متحد

زنان ایرانی برای ازدواج با اتباع خارجی مجوز بگیرند

سخنگوی سازمان ثبت احوال کشور گفت: همه زنان ایرانی که با اتباع خارجی ازدواج می‌کنند، حتما باید از استانداری‌ها مجوز یا پروانه ازدواج با اتباع خارجی را بگیرند .

سیف الله ابوترابی روز یکشنبه در گفت‌و‌گو با خبرنگار ایرنا افزود: استانداران از سوی وزیر کشور این اختیار را دارند که برای زنان ایرانی که با مردان اتباع خارجی ازدواج می‌کنند، مجوز یا پروانه ازدواج صادر کنند .
وی خاطرنشان کرد: حسن گرفتن این مجوز این است که این زنان ایرانی می‌توانند برای فرزندان خود که حاصل ازدواج با اتباع خارجی است، گواهی ولادت اتباع خارجی دریافت کنند.

سخنگوی سازمان ثبت احوال گفت: فرزندان حاصل این نوع ازدواج اگر ۱۸سال داخل ایران بمانند و تا یک بعد از آن نیز به خارج از کشور نروند و این موضوع نیز توسط نیروی انتظامی و دیگر مسئولان ذیربط تأیید شود، می‌‌توانند تابع دولت ایران شوند .وی ادامه داد: فرزندان حاصل از ازدواج زنان ایرانی به شرط اینکه این ازدواج‌ها دارای مجوز باشد می‌توانند از همه خدمات قابل ارائه برای اینگونه افراد مانند آموزش‌و‌پرورش استفاده کنند .

به گزارش ایرنا براساس بند ۲ ماده ۹۷۶ قانون مدنی، اطفالی که پدر آن‌ها ایرانی است اعم از اینکه در ایران یا خارجه متولد شده باشند ایرانی محسوب می‌شوند و برای آن‌ها شناسنامه صادر می‌شود. همچنین براساس ماده ۱۲ قانون ثبت احوال نیز ولادت اطفال ایرانیان مقیم خارج از کشور باید به مأمور کنسولی ایران در محل اقامت و اگر نباشد به نزدیکترین مأمور کنسولی و یا به سازمان ثبت احوال کشور اعلام شود .
در تبصره ماده ۱۵ قانون ثبت احوال نیز آمده است، مهلت اعلام ولادت ۱۵ روز از تاریخ ولادت طفل است، روز ولادت و تعطیل رسمی بعد از آخرین روز مهلت به حساب نمی‌آید و در صورتیکه ولادت در حین سفر زمینی یا هوایی یا دریایی رخ دهد مهلت اعلام آن از تاریخ رسیدن به مقصد محسوب می‌شود .

در استان‌هایی مانند سیستان و بلوچستان خانه‌های بهداشت، شوراها، دهیاران و به‌ورزان ادارات ثبت احوال را برای ثبت وقایع حیاتی کمک می‌کنند.

چنانچه در نقطه‌ای از کشور این چهار عامل برای کمک به ثبت احوال نباشد عضو دیگری به نام ثبت یار (یاوران ثبت) برای ثبت ولادت و وفات به کمک ادارات ثبت احوال می‌آیند. در حال حاضر ۹۹/۸ درصد از ولادت‌ها و فوت‌ها در مهلت قانونی (ولادت ۱۵ روز و فوت ۱۰ روز) ثبت می‌شود و در هیچ استانی میزان ثبت دو واقعه ولادت و وفات کمتر از ۹۹ درصد نیست.

منبع: ایرنا

 

پاپ به میانمار سفر کرد

دوشنبه هفته گذشته، پاپ فرانسیس رهبر کاتولیک‌های جهان، به میانمار سفر کرد. منتقدان از خودداری باب از صحبت کردن در مورد ماه‌ها شکنجه و آزار و اذیت مردم روهینگیا در طی سفر چهار روزه او خبر دادند. فرانسیس به صحبت‌های ۱۶ پناهنده ۱۲ مرد –۲ زن، ۲ دختر جوان- که یک به یک به اون نزدیک شدند، گوش فراداد. او گفت: «رنج شما بسیار عمیق است، همگی ما به دنبال صلح هستیم. ما به دنبال ایجاد صلح در همه جاهایی هستیم که بیماری و درد وجود دارد.»

علی مجهی، یکی از پناهندگان کمپ بلوخالی به الجزیره گفت: از پاپ درخواست کردم که صدای درد و رنج ما را به جهانیان برساند. او گفت: «ارتش میانمار، به خانواده و همسایه من تجاوز کرده و آن‌ها را به قتل رساندند. خانه‌های ما سوزانده شد و آن‌ها همه چیز را از ما گرفتند. من از پاپ درخواست عدالت‌خواهی کردم.»

ابوالسید پناهنده دیگری از درخواست‌هایش از پاپ گفت: «مهم‌ترین درخواست ما این است که هویت ما ره بازگردانند. ما هویت روهینگیای خود در میانمار را f66f76c311964688807bdc6884f21813_18می‌خواهیم.» وی افزود: « هیچ چیز در ایالت راخین –جایی که بیشتر روهینگیا از آنجا فرار کردند- تغییر نخواهد کرد مگر آنکه هویت ما بازگردانده شود. اگر ما بدون هویت به راخین بازگردیم، ما هرگز در امان نخواهیم بود.» سید از جانب مردم روهینگیا گفت: «آن‌ها درخواست دارند که میانمار بازگشت امن و مطمئن تمام روهینگیا که از راخین فرار کردند را تأمین کند.» او افزود: «پاپ به حرف‌های ما گوش کرد و اطمینان داد در مورد خواسته‌های ما با جهان صحبت خواهد کرد.» رحمت یکی از پناهندگان کمپ کوتوپالونگ گفت: «ما از ملاقات پاپ اطلاع داشتیم و می‌دانستیم با افراد تحصیل کرده ملاقات خواهد داشت. ما به آن‌ها اطمینان داریم و آن‌ها درخواست‌های ما را منتقل خواهند کرد.»

در گذشته، فرانسیس –که در سمت پاپ همواره به عنوان حامی پناهندگان و اقلیت‌های آسیب‌دیده شناخته شده است- مکررا خشونت نسبت به اقلیت مسلمان را محکوم کرده است، آن‌ها را برادران و خواهران روهینگیا و مسیحیان را که از رفتار انسانی نسبت به آن‌ها خودداری کردند، منافق خواند. اما پس از ملاقات با رهبر میانمار آن سو چی، مورد اتهامات گسترده قرار گرفت و هیچ اشاره‌ای به این اقلیت نکرد. در همین حال محسنا یک دختر روهینگیایی گفت: مطمئن نیست نکته خوب سفر فرانسیس چیست. «افراد و مقامات مهم زیادی در طول این دو ماه از کمپ دیدار کردند، اما هنوز ما در زندگی روزانه خود با درد و رنج زیادی روبرو هستیم.»

بیش از ۶۰۰ هزار نفر از مردم روهینگیا، از ترس آزار و اذیت ارتش میانمار به بنگلادش پناه بردند. این گروه قومی، توسط دولت میانمار تحت فشار اقدامات تبعیض‌آمیزی چون محرومیت از شهروندی قرار گرفتند. خبرنگاران و فعالان حقوق بشر آمار بسیار زیادی از تجاوز، قتل و تخریب خانه‌ها را توسط دولت مانمار گزارش دادند اما آنگ سو چی هنوز این جنایات را به رسمیت نشناخته و دولت را محکوم نکرده است.

منبع: الجزیره

بررسی مسائل و مشکلات مهاجرین افغان در استان سمنان

در نشست مشترکی که با حضور مسئولین جمعیت هلال احمر، اداره کل امور اتباع و مهاجرین خارجی استان و انجمن حامی در محل اداره کل اتباع استان سمنان برگزار شد، به مسائل و مشکلات موجود در میان جامعه مهاجرین و فرصت‌های ارتقاء ظرفیت‌های زنان و جوانان مهاجر پرداخته شد.

تلاش برای بهبود وضعیت پناهندگان و مهاجرین از طریق افزایش ارائه خدمات تخصصی مورد نیاز و بخصوص نظام‌دهی مراحل ض12روری پیش از ازدواج که پایداری و سلامت خانواده‌ها را تضمین می‌کند و نیز تقویت برنامه‌های توانمندسازی مرکز جامع خدمات اجتماعی حامی در سمنان از جمله موضوعات طرح شده در نشست فوق بود. همچنین بر ضرورت اجرای طرح‌های اشتغال‌زایی بانوان ساکن در مهمانشهر سمنان به منظور افزایش مشارکت اجتماعی زنان پناهنده و بهبود وضعیت اقتصادی آنان با همکاری انجمن حامی، جمعیت هلال احمر استان و سازمان فنی حرفه‌ای تأکید شد.

«اجرای طرح ملی خادم» فرصتی برای آماده‌سازی مهاجرین در برابر بلایای طبیعی

طرح خادم (خانواده آماده در مخاطرات) که از برنامه‌های ملی جمعیت هلال احمر کشور می‌باشد برای اولین بار در سطح ملی در اردوگاه پناهندگان سمنان با جمعیتی قریب ۵۰۰۰ نفر به اجرا درآمد. در مسیر اجرایی شدن طرح، همکاران انجمن حامی در استان سمنان در یک تعامل مثبت با معاونت آموزش و پژوهش جمعیت هلال احمر و پس از دریافت آموزش‌های مورد نیاز به انتقال اطلاعات مورد نیاز خانواده‌های مهاجر در اردوگاه سمنان پرداختند. شایان ذکر است طرح خادم دارای ۱۲ مرحله آموزش می‌باشد که با مراجعه به خانواده‌ها اطلاعات مناسب در زمینه آشنایی با حوادث طبیعی و غیرطبیعی، محل‌های امن و نا امن، نقشه خطر و ارزیابی خطرهای سازه‌ای و غیرسازه‌ای، برنامه ارتباطی و تخلیه منازل در شرایط اضطراری، آشنایی با کمک‌های اولیه و کمک به افراد آسیب‌پذیر را در اختیار آنان قرا می‌دهد.

حضور مسئولین اداره کل اتباع و مهاجرین خارجی استانداری سمنان و جمعیت هلال احمر استان فرصتی بود تا نیازهای بهداشتی، فرهنگی و اجتماعی مهاجرین ساکن در اردوگاه نیز مورد بررسی قرار گیرد که از جمله آن‌ها برنامه‌ریزی برای سامان‌دهی فضای ورزشی موجود در اردوگاه و آماده‌سازی تیم‌های ورزشی و نیز شناسایی ظرفیت‌ها و توانمندی‌های زنان مهاجر برای اجرای برنامه‌های اشتغال‌زایی بود.

بادبادک باز در نشست ادبیات ملل بررسی شد

چهل و نهمین نشست از سری نشست‌های بازخوانی ادبیات ملل از فصل ادبیات آسیا، با بازخوانی و بررسی رمان «بادبادک‌باز» اثر نویسنده افغان، خالد حسینی، عصر پنجشنبه بیست و پنجم آبان ماه در خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار شد.

در ابتدای جلسه احسان عسکریان توضیحاتی در باب معرفی کتاب و دلیل انتخاب آن، عنوان کرد. وی همچنین به این نکته اشاره نمود که خالد حسینی و رمان اولش که به سی‌وشش زبان دنیا ترجمه شده است، به‌نوعی به‌عنوان نماینده‌ی ادبیات افغانستان شناخته می‌شود. سپس فرید بنکدار صحبت‌های خود را با معرفی ادبیات افغانستان و وقایع مؤثر در فرهنگ و ادب این کشور آغاز کرد. ازجمله وقایع مهمی که به آن اشاره شد، می‌توان؛ ورود شوروی، جنگ‌های داخلی، حضور طالبان و ناتو و موج مهاجرت‌هایی که از اویل دوره‌ی طالبان شروع شد را نام برد. وی در ادامه از اولین فعالیت‌های ادبی، اولین نویسندگان، مترجمان و روزنامه‌نگاران افغان و هم‌چنین در مورد ادبیات افغانستان از گذشته تا به امروز گفت. بنکدار همچنین نقل‌قولی از یکی از محققین ادبیات افغانستان به نام لطیف ناظمی عنوان کرد که : ” تا قبل از دوره‌ی اشغال افغانستان توسط شوروی می‌شود گفت نوشته‌های ادبی افغانستان که بیشتر نظم بوده تا نثر به دودسته تقسیم می‌شوند؛ یک دسته رئالیسم جستجوگر و آرمان‌گرا و دسته دیگر از دیدگاه اگزیستانسیالیستی بوده که در آثار روشنفکران و ادیبانشان دیده می‌شد اما بعد از اشغال دو جریان ایجاد شد؛ یکی ادبیاتی بود که تبلیغ حزبی انجام می‌داد، دسته‌ی دوم ادبیات مقاومت افغان‌ها و ضد کمونیست بود”

بنکدار معتقد است که ادبیات جدی افغانستان ادبیات مهاجرتشان است که غالب مهاجرت آن‌ها به ایران، پاکستان و غرب بوده است. وی به نویسندگان افغان که آثارشان در ایران چاپ می‌شود اشاره کرد ازجمله محمدحسین محمدی، زریاب ، جواد خاوری و…

در ادامه‌ی جلسه راحله فاضلی صحبت‌هایی در تکمیل توضیحات احسان عسکریان در مورد انتخاب کتاب بیان نمود و در این زمینه به دو نکته اشاره کرد که در اروپا و آمریکا به‌خصوص بعد از ماجرای یازده سپتامبر،از کتاب استقبال خوبی شده است؛ چون از افغان‌ها و طالب‌ها و دنیایی که مردم غرب با آن بیگانه هستند سخن می‌گوید و نکته‌ی دیگر اینکه کتاب به انگلیسی نوشته شده و نویسنده در همان جامعه زندگی می‌کند که البته این نکته انتقادهایی را متوجه نویسنده می‌کند.

فاضلی دلیل جذابیت این رمان برای مخاطب ایرانی را عناصر آشنا و اشتراکات فرهنگی می‌داند. و به عقیده‌ی وی فیلمی که بر اساس این رمان ساخته شده می‌تواند یکی از دلایل پرفروش شدن آن باشد. فاضلی صحبت‌های خود را با بررسی اسم کتاب ادامه داد و در این راستا به جملاتی از کتاب اشاره کرد :
” در جایی راوی می‌گوید : « افغان‌ها به سنت‌ها احترام می‌گذارند ولی از قواعد بیزارند و بادبادک‌بازی هم مثل بقیه‌ی چیزهاست» خب ما در کتاب می‌بینیم که بادبادک‌بازی، سنتی هست که خیلی روی آن تأکید شده که در نگاه اول به‌عنوان یک سرگرمی هست ولی تأثیر عمیق‌تری در آن جامعه دارد” . وی همچنین به تفاوت دو نگاه و دو سرنوشت و دو نسل بین امیر و پدرش و سهراب اشاره کرد؛ و شخصیت‌پردازی داستان و اشارات ضمنی رمان به وقایع تاریخی افغانستان را موردبررسی قرار داد.

در ادامه عسکریان در تکمیل صحبت‌های فاضلی در مورد نگاه و رویکرد تاریخی خالد حسینی نکاتی را ذکر کرد.
بنکدار معتقد است چون رویکرد تاریخی دارد پس نقد تاریخی به آن وارد است و بیان کرد که رویکرد تاریخی خالد حسینی خیلی یک‌طرفه هست و خیلی از وقایع رو عنوان نکرده است. بنکدار از نگاه دیگری اشاره کرد باید به این نکته توجه کنیم که مخاطب اصلی کتاب جامعه آمریکا و مخاطب انگلیسی‌زبان است. وی در ادامه‌ی صحبت‌هایش، بیان کرد؛که این رمان یک رمان اخلاقی –تربیتی بحث فرهنگ‌ها، اخلاق‌ها و سیستم‌های اعتقادی متفاوت را بیان می‌کند، بنکدار همچنین افزود سه جنبه مهم می‌توانیم برای این رمان در نظر بگیریم: یکی جنبه‌ی تاریخی داستان، جنبه‌ی شخصیت اصلی رمان و تغییر و پخته شدن وی و جنبه‌ی ساختاری رمان، رئالیسمی ساده ست که نگاه غالبش سمبلیستی است. بنکدار در ادامه به تم‌هایی که دررمان تشخیص داده است اشاره کرد :

تم خیانت و رستگاری که سمبل درخت انار و میوه‌اش سمبل مهمی ست که در ارتباط مستقیم با این تم است، مورد بعدی تم بخشش است که در رفتار حسن می‌بینیم و در طول رمان اتفاق می‌افتد، “بابا” طوری با حسن رفتار می‌کند که علی او را ببخشد و رحیم خان که از امیر طلب بخشش می‌کند، یک بحث دیگر تم عشق است که در عشق حسن به امیر و دیگران،عشق امیر به حسن، عشق پدرانه بابا به امیر و حسن، عشق علی به حسن و عشق رمانتیک امیر و ثریا می‌بینیم. یکی دیگر از مباحث مطرح‌شده؛ تم کشمکش‌های قومیتی و تفاوت دیدگاه دینی و مذهبی است و مبحث دیگری که به آن اشاره شده تم مهاجرت و جنبه‌های مختلف آن و جنگ بقایی که در طی آن جریان دارد.
سپس مرتضی تقدسی صحبت‌های خود را در مورد سینمای افغانستان و چگونگی ورود افغان‌ها به عرصه‌ی سینما و شرایط آن آغاز کرد و در ادامه به کارنامه‌ی کاری کارگردان بادبادک‌باز “مارک فاستر” و فیلم‌نامه‌نویس آن “دیوید بنیوف” پرداخت و صحبت‌های خود را با تحلیل فیلم از رویکردهای مختلف ادامه داد وی اضافه کرد سعی کارگردان بر نفی قوم‌گرایی و نشان دادن اسلام به‌عنوان توجیه خشونت است و فضای فیلم طوری ست که انگار کل افغانستان از دو قوم پشتون و هزاره ست درصورتی‌که در واقعیت این‌گونه نیست. تقدسی بااینکه معتقد است تیتراژ آغازین فیلم فوق‌العاده ست؛ نقدی بر موسیقی تیتراژ پایانی با تِمی عربی دارد و دیگر مشکل فیلم را لهجه‌ها و وجود دیالوگ‌های انگلیسیِ زیاد بین کاراکترهای افغان می‌داند. و صحبت‌های خود را این‌طور ادامه می‌دهد که فیلم شخصیت‌پردازی خوبی ندارد و برخی ورود و خروج شخصیت‌ها از داستان خوب نیست و این فیلم نمی‌تواند تعریف خوبی از سینمای اقتباسی داشته باشد.

وی همچنین در مورد حضور گذرای خالد حسینی در فیلم توضیحاتی ذکر کرد و در مورد فیلم‌سازان افغان در ایران و فیلم‌های افغان نامزد جوایز بین‌المللی توضیح داد. در ادامه‌ی نشست عسکریان و فاضلی به‌اختصار به قیاس انتقادهایی که به خالد حسینی و جومپا لاهیری در زمینه رویکرد تاریخی پرداختند و تقدسی در زمینه نقدی به نوع انتقاد داشت وی اظهار داشت در مورد چیزی که نوشته شده بگوییم و به مطلبی که نوشته نشده نقدی وارد نیست. دراین‌بین تعدادی از حضار در مورد ادبیات و رمان‌های تاریخی و رسالت نویسنده‌ی این‌گونه رمان‌ها، مباحثی را بیان کردند.

در ادامه مباحث مطرح‌شده در نشست، فرید بنکدار در مورد سمبل‌های موجود در داستان سخن گفت:
می‌توان به بادبادک اشاره کرد که نشانه پیشگویی و پیش‌بینی، نشانه‌ی تقدیراست و طناب‌هایی که با شیشه تزیین‌شده، نشانه‌ی زیبایی و خشونت است.سمبل دیگر افسانه‌ی رستم و سهراب است که مشترکاتی در داستان بادبادک‌باز و داستان رستم و سهراب وجود دارد. درخت انار سمبلی است که پیشتر بنکدار به آن اشاره کرد.و از زخم صورت (لب‌شکری) و تیر و کمان نیز به‌عنوان دو سمبل دیگر این داستان یاد کرد.جلسه با توضیحات تکمیلی بنکدار و فاضلی در مورد ترجمه‌های مختلف این اثر و دیگر آثار خالد حسینی به پایان رسید.

منبع: کافه داستان

گزارش انجمن حامی از دومین و سومین گفتگوی موضوعی با هدف توسعه پیمان جهانی برای پناهندگان- ۲۵ و ۲۶ مهر- ژنو

 

دومین و سومین گفتگوی موضوعی با هدف توسعه پیمان جهانی برای پناهندگان، ۲۵ و ۲۶ مهر ماه ۱۳۹۶ در کاخ ملل در ژنو برگزار شد.

به دنبال تصویب اعلامیه نیویورک برای پناهندگان و مهاجران توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد در مهر ۱۳۹۵، کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان برای توسعه پیمان جهانی پناهندگان با همفکری دولت‌ها و دیگر ذی‌نفعان از جمله سمن‌ها، فراخوانده شد.

پیمان جهانی پناهندگان از دو بخش تشکیل شده است: ۱) “چارچوب جامع پاسخگویی به پناهندگان” که ضمیمه اول اعلامیه نیویورک است و ۲) “برنامه اقدامات” که بستر همکاری برای اجرای چارچوب جامع پاسخگویی به پناهندگان با تقسیم قابل پیش بینی بار و مسئولیت ایجاد خواهد کرد.

بر این مبنا، برخی کشورها به عنوان کشورهای راهبر چارچوب جامع واکنش پناهندگان انتخاب شدند (۱۲ کشور در حال حاضر، هیچ کشوری از آسیا وجود ندارد)، همچنین بحث‌های موضوعی منطقه‌ای و ملی برای کمک به توسعه پیمان جهانی پناهندگان پیش بینی شده است.

به دنبال اولین مباحث موضوعی در تیر ماه ۱۳۹۶ که بر هماهنگی‌های لازم برای تقسیم بار و مسئولیت در گذشته و حال  تمرکز کرده بود، دومین و سومین نشست مباحث موضوعی، دیگر اجزای راهبر چارچوب جامع واکنش پناهندگان پذیرش و قبول (جزء ۱)، پشتیبانی از نیازهای ضروری و مداوم (جز ۲) را پوشش می‌دهد.

مباحث در هر روز از ۴ پنل  تشکیل شد و سؤالات اساسی در مورد برنامه اقدامات مطرح شد که قادر به تقویت پاسخگویی بین‌المللی به جابجایی‌های  بزرگ پناهندگان وموقعیت‌های به درازا کشیده شده باشد.

هر پنل با ارائه کوتاهی از سوی اعضای پنل آغاز شده و بطور مشترک توسط کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان و نمایندگان کشورها اداره می‌شد. پس از آن شرکت‌کنندگان دعوت می‌شدند تا نظر خود را در طول مباحث و یا به صورت مشارکت‌های مکتوب، به پیشنهادات اولیه مطرح شده بیان نموده و پیشنهادات جدید خود را نیز برای برنامه اقدامات ارائه دهند.

انجمن حامی در روز دوم-۲۶ مهر- یکی از اعضای پنل بود، ذیل سومین مبحث موضوعی، دومین پنل، «چگونه می‌توانیم از ادغام  پناهندگان در سیستم‌ و خدمات  ملی حمایت کنیم».

حامی به طور خلاصه چند مورد از بهترین اقدامات ایران در رابطه با ادغام پناهندگان افغان‌ با تمرکز بر آموزش و خدمات بهداشتی مطرح کرد. حامی تاکید کرد که اگرچه این‌ها دستاوردهای بزرگی هستند اما پایداری آن‌ها حمایت‌های آتی از جانب جوامع بین‌المللی را می‌طلبد؛ هنوز بسیاری از کودکان از آموزش بازمانده‌اند و بسیاری در خدمات بیمه سلامت ثبت نام نکرده‌اند، نگرانی‌هایی بابت تنش میان مردم محلی و پناهندگان در مناطق محروم‌تر وجود دارد مناطقی که خدمات پاسخگوی درصد بالای نیازها نیستند (کلاس‌های درس مدارس بسیار شلوغ شده است و غیره).

حامی بر برنامه‌های ویژه برای دربرگیری جامعه میزبان در پروژه‌ها تأکید کرد تا نه تنها  بعنوان انگیزه‌ای برای دولت برای استقبال از پروژه‌ها شود بلکه به پیشگیری از هر گونه تنش بالقوه کمک کند.  

مشارکت بیشتر جامعه مدنی شامل سمن‌های محلی، سازمان‌های افغانستانی، گروه‌های مختلفی از نمایندگان افغان مانند جوانان، زنان، رهبران مذهبی در تمام سطوح برنامه‌ریزی و تصمیم‌‌گیری دولتی و سازمان‌های بین‌المللی و آژانس‌های سازمان ملل متحد برای اطمینان از پاسخ‌دهی مناسب به نیازهای دارای اولویت از دیگر موارد مطرح شده بود تا بنابراین نقش سمن‌ها به عنوان بازیگران پیشرو با ارتباطات قوی‌تری با پناهندگان و پایداری وجود خود نسبت به دیگران  بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

برای دسترسی به ارائه کامل حامی لطفا کلیک کنید.

همچنین برای مشاهده مشروح این نشست‌ها در تلویزیون سازمان ملل متحد کلیک کنید.

برای اطلاعات تکمیلی درمورد این چارچوب کلیک کنید.

 

بحران انسانی و آوارگان مسلمان روهینگیا

 

کمیسر عالی سازمان ملل در امور پناهندگان در تاریخ سوم مهر ١٣٩۶ اعلام کرد؛ از زمان سرکوب خشونت‌آمیز مردم روهینگیا که از یک ماه قبل به دنبال یک‌سری از حملات آغاز شد، حدود ۴۲۹ هزار نفر از میانمار فرار کردند که این آمار بنا بر منابع رسمی بین‌المللی و نیز دولت بنگلادش به بیش از ٧٠٠ هزار نفر از زمان آغاز آخرین موج مهاجرت‌های اجباری در ۴۵ روز گذشته رسیده است و پیش‌بینی می‌شود تا پایان سال میلادی جاری این تعداد به یک میلیون نفر هم برسد. 

استان راخین فقیرترین استان میانمار است که در سال‌های متمادی مورد هجمه انواع خشونت‌های سازمان‌یافته از سوی ارتش و دولت میانمار قرار داشته‌اند به گونه‌ای که نه‌تنها مردم روهینگیا به‌عنوان یکی از ١٩٣ قوم شناخته‌شده این کشور از داشتن هرگونه تابعیت محروم بوده‌اند بلکه دسترسی به حداقل خدمات اجتماعی مانند بهداشت، آموزش و سایر خدمات رفاهی نیز برای این مردم قطع شده بود و از‌این‌روست که موجی از مشکلات عمیق و گسترده فرهنگی و اجتماعی در مردم روهینگیا وجود دارد. 

تعداد زیادی از آوارگان میانماری که به بنگلادش رسیده‌اند، زنان و کودکان، از جمله کودکان تازه‌متولد‌شده‌ای هستند که قریب به اتفاق آنها در وضعیت نگران‌کننده سلامت و تغذیه قرار دارند که ادامه حیاتشان را به شدت مورد تهدید قرار می‌دهد. تعداد زیاد دیگری نیز سالمندانی هستند که به کمک و مراقبت بیشتری نیاز دارند؛ درحالی‌که دسترسی به حداقل‌ها در مناطق اسکان آوارگان در منطقه مرزی بنگلادش و میانمار موسوم به کوکس بازار موجود نیست. آمار اولیه حکایت از فرار ۸۶ هزار خانواده‌ای دارد که در میانشان ۷۰ هزار زن باردار تاکنون شناسایی شده است؛ درحالی‌که در کمپ‌ها نه‌تنها از خدمات حمایت بهداشتی و پزشکی در ایام بارداری خبری نیست بلکه برای انجام زایمان سالم نیز حتی یک بیمارستان یا کادر پزشکی و مامایی حداقلی وجود ندارد و موارد اورژانس باید بعد از هماهنگی‌های سخت اداری و امنیتی و طی مسیر طولانی به شهر که حدود ٣٠ کیلومتر با کمپ‌ها فاصله دارد؛ منتقل شوند که غالبا به دلیل فقر مطلق و نبود امکانات و سختگیری‌های دولت برای تردد آوارگان به شهر اقدام خاصی صورت نمی‌گیرد. 

 منطقه ساحلی و میان‌مرزی اختصاص‌یافته به آوارگان میانماری موسوم به کوکس بازار، منطقه توریستی بنگلادش بوده است که این روزها بیش از آنکه توریستی به خود ببیند، در قرق تیم‌های امدادرسانی است که از همه‌جای دنیا برای ساماندهی و کمک به جمعیت رو به گسترش آوارگان روهینگیایی آمده‌اند اما به‌واقع، عمق این فاجعه انسانی در کنار محدودیت‌های شدید امکانات و خدمات اولیه موردنیاز به قدری بالاست که گاهی به مرز ناامیدی می‌رسد. شوک به‌دست‌آوردن حداقل وسایل و خدمات برای ادامه حیات در کنار یادآوری خاطرات سهمگینی که در چند ماه گذشته بر خود و کودکانشان گذشته است، به مرور در حال تبدیل به تروماهای روحی و روانی است که می‌تواند بر حجم مشکلات فردی و اجتماعی آنان بیفزاید. 
دیده‌بان حقوق بشر در پنجم اکتبر ٢٠١٧ اعلام کرد: ارتش برمه چندین نفر از مسلمانان روهینگیایی را در ۲۷ اکتبر امسال در روستای مونگنو (MaungNu) در برمه اعدام کرد. شاهدان عینی گفته‌اند سربازان برمه به روستاییانی که برای تأمین امنیت در یک منطقه مسکونی جمع شده بودند، شلیک کردند؛ اما آماری از تعداد روستاییان کشته‌شده وجود ندارد. 

تصاویر ماهواره‌ای که به وسیله دیده‌بان حقوق بشر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است، تخریب کامل دو روستای مونگنو (MaungNu) و هاپونگ تاو پی (HpaungTawPyin) را که عمدتا ساکنان آنها را مسلمانان روهینگیایی تشکیل می‌دادند، نشان می‌دهد. 

201710asia_burma_damagemaungnu

محمد عثمان، پسر ۱۵ساله روهینگیایی گفت با صدای شلیک زیاد بیدار شده است. زمانی‌که خانه‌هایشان آتش گرفت، او و سایر روستاییان فرار کردند ولی آن‌قدر تاریک بود که شلیک‌کننده‌ها دیده نمی‌شدند. آنها از خانه‌هایشان به دیگر روستاها فرار کردند. گلوله‌ها مانند باران می‌ریختند و مردم اطراف بر زمین می‌افتادند. او می‌گوید: ناگهان حس کردم چیزی به بازو و پشت من برخورد کرد. هوشیاری‌ام را از دست دادم و در خانه فرد دیگری بیدار شدم. 

برخی شاهدان دیگر به دیده‌بان حقوق بشر گفته‌اند پس از حمله ارتش به روستایشان شاهد آن بوده‌اند که سربازان مردان و پسران روهینگیایی را به محوطه برده، دستانشان را پشت سرشان بستند؛ سپس آنها را مورد ضرب‌وشتم قرار دادند و به آنها شلیک کردند. تعداد زیادی کودک زیر ۱۰ سال کشته شدند. 
همچنین گزارشات فراوانی وجود دارد که سربازان برمه‌ای، زنان را موضوع جست‌وجوی بدنی تهاجمی، تماس بدون رضایت و تجاوزات جنسی قرار داده‌اند. 

در ۲۸ سپتامبر ٢٠١٧ شورای امنیت سازمان ملل متحد، برای اولین‌بار در هشت سال گذشته به طور عمومی درباره برمه به بحث و گفت‌وگو پرداخت ولی هیچ اقدام و تصمیم مؤثری اتخاذ نشد و حتی تصمیم شورای حقوق بشر سازمان ملل برای اعزام کمیته حقیقت‌یاب به منطقه نیز با عدم موافقت دولت برمه به ناکامی انجامید. 

درد و رنج پایان‌ناپذیر 

با وجود تلاش‌های دولت بنگلادش برای ساماندهی اوضاع نگران‌کننده جمعیت چندصد هزار نفری آوارگان روهینگیایی در داخل مرزهای بنگلادش و اداره و مدیریت خدمات حداقلی، هنوز مشکلات بسیار عدیده‌ای برای ارائه خدمات به آوارگان وجود دارد. عملا هیچ‌گونه زیرساختی برای اسکان پایدار این جمعیت وجود ندارد. زمین‌های کشت برنج و محیط‌های جنگلی به محلی برای احداث اقامتگاه‌هایی سست و بی‌بنیان با پایه‌های ساقه بامبو و پلاستیک‌های سیاه بازیافتی و غیرمقاوم تبدیل شده است که قطعا هیچ‌گونه تاب‌آوری در مقابل سرما و باران‌های موسمی بنگلادش که به‌زودی فرامی‌رسد، ندارد و به‌ویژه جان کودکان را در معرض خطر جدی قرار داده است. آب آشامیدنی ساکنان؛ با حفر چاه‌های نیمه‌عمیق و با استفاده از تلمبه‌های دستی به دست می‌آید که با فاصله از اقامتگاه‌های احداثی و در کنار سرویس‌های بهداشتی و البته بدون تعبیه مناسب فاضلاب احداث شده است. چاه‌های آبی که بدون هرگونه مطالعه و بررسی اولیه حفر شده‌اند و اکنون کارشناسان بهداشت محیط اعزامی وزارت بهداشت به منطقه با استفاده از بررسی‌های کارشناسی آب به این نتیجه رسیده‌اند که آب‌های شرب مردم با فاضلاب محیطی ادغام شده که این عامل در کنار فقدان مطلق سیستم دفع زباله به‌ جدی‌ترین دلیل برای بالابودن نرخ علائم و بیماری‌های عفونی، تب و اسهال در میان مردم و به‌ویژه کودکان تبدیل شده است و خطر بروز و شیوع بیماری‌های واگیردار از جمله وبا را افزایش داده است.

ap7a8100-2

نکته شایان توجه برای نگارنده که تجربه حضور در دیگر بحران‌های انسانی بین‌المللی را دارد، حضور حداقلی آژانس‌های سازمان ملل متحد و سایر سازمان‌های بین‌المللی امدادرسان در مقابله با این حجم از فاجعه انسانی در مقابل حجم گسترده کمک‌های غذایی و پوشاکی است که از سوی مردم و سازمان‌های غیردولتی بنگلادش، جمعیت‌های هلال‌احمر کشورهای مسلمان، داوطلبان و سازمان‌های غیردولتی از کشورهای مسلمان در منطقه بود که ناخودآگاه و برخلاف میل باطنی انسان را در مسیر قضاوت درباره رفتارها و تبعیض‌های سازمان‌یافته در سطح بین‌المللی برای حمایت از انسان‌ها با تفاوت‌های قومی و مذهبی قرار می‌دهد. 
مسئله آوارگان میانماری به‌عنوان یکی از بحران‌های انسانی دهه اخیر؛ امروز عمیق‌تر از آن است که به‌راحتی از آن عبور کنیم و هیچ‌گونه کنشگری انسانی‌ای در مقابل قربانیانی که ناخواسته در معرض ظلم و تعدی بی‌شرمانه و سازمان‌یافته قرار گرفته‌اند نداشته باشیم. بر ماست که به حکم جایگاه رفیع انسانیت به این رنج و درد بزرگ بیندیشیم و فارغ از هرگونه تفاوت و موقعیت در حد توان برای کاهش گوشه‌ای از آلام رفته بر این گروه انسانی مظلوم تلاش کنیم. 

منبع: روزنامه شرق

نشست «همراه با آوارگان مسلمان میانمار» در مرکز حامی برگزار شد

در این نشست که در روز چهارشنبه با حضور علاقه‌مندان حوزه حقوق بشردوستانه، جمعی از فعالان مدنی و خبرنگاران برگزار شد، فاطمه اشرفی مدیرعامل انجمن حامی و ترانه بنی یعقوب خبرنگار روزنامه ایران، به ارائه گزارشی از سفر خود به کمپ آوارگان در منطقه کوکس بازار در مرز بنگلادش-میانمار پرداختند.

در این نشست خانم اشرفی، با تأکید بر بحرانی بودن وضعیت مردم، نیاز به دارو و سرپناه را الویت اصلی مردم دانستند. ایشان با ارائه مشاهدات سفر خود، نیازمند همکاری جمعی برای بهبود وضعیت زنان و کوکان میانمار شدند.

خانم اشرفی در این نشست گفت: بسیاری از این پناهجویان به دلیل خطراتی که در طول مسیر وجود دارد ۱۰ تا ۱۵ روز را در مسیر جنگل طی می کنند تا به بنگلادش برسند.

Untitled-1

مردم روهینگیا اقلیت مسلمانی هستند که از سوی دولت این کشور به رسمیت شناخته نشده و از حداقل حقوق شهروندی محروم‌اند. خانم اشرفی با ارائه آماری از تعداد آوارگان و زنان باردار و کودکان گفت: این آمار، قطعی نبوده و باتوجه به وخامت اوضاع مردم در میانمار، هر روز بر تعداد آوارگان افزوده می‌شود.

همچنین خانم بنی‌یعقوب از بالا بودن آمار انواع تجاوزات و تعرضات نسبت به زنان میانمار اشاره کرد و گفت: باتوجه به وضعیت بد روحی این زنان، حجم آسیب‌های روانی آنان از آسیب‌های جسمی کمتر نیست. ایشان با بیان مظلومیت مردم روهینگیا گفت: این مردم به قدری تحت انواع خشونت و ظلم بوده‌اند که ساعات طولانی ایستادن در صف‌های غذا و مایحتاج هیچ‌گونه اعتراضی نمی‌کنند.

بنی یعقوب در پایان اشاره کرد: صحبت‌های زیادی با مردم داشته‌ام. باوجود حجم عظیم ظلم و خشونتی که به مردم روهینگیا شده، در صورت بهبود اوضاع تمایل به بازگشت به سرزمین مادری خود دارند.

کودکان کار از «ون» می‌ترسند

میزگرد «ایران»  با مسئولان و کارشناسان درباره اجرای بحث برانگیز  طرح «ساماندهی و جذب کودکان کار  و خیابان»

مریم جهان‌پناه

طرح «ساماندهی و جذب کودکان کار و خیابان» از اواسط شهریور آغاز شده است. مجریان این طرح استانداری، فرمانداری و شهرداری تهران هستند و بهزیستی هم به عنوان سازمان همیار و پذیرنده بچه‌های جذب شده با آنها همکاری می‌کند.نحوه  اجرای این طرح به اعتراض‌های رسانه‌ای بسیاری دامن زد. فعالان حوزه کودک گزارش دادند مأموران شهرداری با «ون»‌های مخصوص، بچه‌ها را در خیابان دنبال می‌کنند و آنها را با اجبار به مراکز اقامتی بهزیستی می‌برند. مراکزی مثل یاسر و بهاران. همین فعالان  در گفت‌وگو با رسانه‌ها اعلام کردند در بازدیدشان از این مراکز بچه‌های جمع‌آوری شده در وضعیت نامناسبی نگهداری می‌شده‌اند و با تضرع و گریه از آنها خواسته‌اند نزد خانواده‌هایشان برگردند. روزنامه ایران در میزگردی به واکاوی ابعاد مختلف طرح، دلایل اجرای ضربتی آن و ارائه راهکارهای جایگزین برای متوقف کردن چرخه بازتولید کودکان کار پرداخت اما میهمان‌های حاضر در میزگرد بیشتر از اینکه به فکر راهکارها باشند تلاش کردند نوک تیز انتقادات را متوجه دیگری کنند.«روزبه کردونی، مدیر کل دفتر امور آسیب‌های اجتماعی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی»، «احمد خاکی، معاون اجتماعی بهزیستی استان تهران»، «رضا قدیمی، مدیر عامل سازمان خدمات اجتماعی شهرداری تهران»، «فاطمه اشرفی، مدیر عامل انجمن حامی (حمایت از زنان و کودکان پناهنده)»، «طاهره پژوهش، فعال حقوق کودک» و «میترا امام، فعال حقوق کودک و عضو شورای اجرایی انجمن پرنده درخت کوچک»در این میزگرد حضور داشتند.

«ایران»: طرح جذب، ساماندهی و شناسایی کودکان خیابان سال‌هاست که در کشور اجرا می‌شود اما این بار با مخالفت‌های زیادی روبه‌رو شد. به‌نظر شما چه عاملی باعث این حجم از مخالفت‌ها شد؟
اشرفی: فکر می‌کنم قبل از اینکه وارد بحث شویم بهتر است به چند فرضیه مشترک اشاره کنم تا به یک اتفاق‌نظر مشترک برسیم. به هر حال کودکان که گروه هدف و مخاطبان اصلی ما هستند آسیب‌پذیرترین قشر اجتماع هستند که باید مورد حمایت همه‌جانبه قرار بگیرند. چراکه براساس قانون اساسی و نظام اجتماعی عمومی، ورود کودکان به عرصه کار و خیابان نشان از یک اختلال اجتماعی یا اقتصادی دارد. همچنین نشان دهنده این است که یک نوع کاستی در مسیر طبیعی رشد کودک ایجاد شده است. از طرفی آسیب‌های جدی، پایدار و مزمنی همراه با ورود کودک به خیابان ایجاد می‌شود که نه فقط این کودک بلکه جامعه پیرامون را نیز متأثر می‌کند.اما متأسفانه امروز در جامعه روز‌به‌روز شاهد بالا رفتن نرخ کودکان کار و خیابان هستیم و این قضیه نه فقط در تهران بلکه در شهرهای کوچک هم خودش را نشان می‌دهد. بخشی از این اتفاق می‌تواند ناشی از گسترش حاشیه‌نشینی باشد یا وابسته به مهاجرت‌ها و اختلالاتی که در نظام اقتصادی ایجاد شده که موجب می‌شود کودک همراه با خانواده به شهر آمده و به دلیل نا سازگاری با جامعه محلی کم‌کم به سمت بازار کار کشیده شود. وزارت کشور در هفته‌های اخیر، براساس اداره فوریت‌های خدمات اجتماعی که استناد می‌کند به «مصوبه ۸۰ نشست اجتماعی کشور سال ۹۳ با موضوع ساماندهی متکدیان و آسیب‌دیدگان اجتماعی» شروع کرده به جمع‌آوری بچه‌هایی که سر چهارراه‌ها هستند و ما به عنوان یک آسیب به آنها نگاه می‌کنیم و بودن آنها در خیابان برای ما هم نگران کننده است. در یک طرح عجولانه، غیرکارشناسی و بدون مطالعه این بچه‌ها را جمع می‌کنند. البته دوستان معتقدند جذب است نه جمع‌آوری ولی حالا اگر بخواهیم متعادل بیان کنیم و بین دستگیری و جذب انتخاب کنیم می‌گوییم جمع‌آوری. به هرحال چیزی که ما نگران آن هستیم یکی چالش‌هایی است که در این طرح وجود دارد چون به نظر می‌رسد نگاه و رویکرد این طرح یک نگاه کاملاً فیزیکی، غیرکارشناسی اجتماعی و یک نگاه سخت‌افزاری است. در واقع ما برای حل یک مسأله و پدیده اجتماعی رویکردی امنیتی اتخاذ کرده‌ایم. متأسفانه این طرح از سال ۸۴ با اشکالاتی که دارد به طور متناوب اجرا می‌شود. یعنی یک هفته بچه‌ها جمع‌آوری و بعد کودکان چند روزی در مراکز اقامتی نگهداری می‌شوند و دوباره برمی گردند به خیابان.

حتی آمار نشان می‌دهد که برخی کودکان برای بیستمین بار به مرکز آورده شده‌اند که این می‌تواند نشان‌دهنده این امر باشد که یک بخشی از کار اشکال دارد.یعنی یا مشکل خانواده استمرار پیدا کرده یا زور و اجبار باندهاست و…و در کل نشان‌دهنده این است که ما نه در شناسایی باندها که بچه‌ها قربانی آن بودند موفق بوده‌ایم، نه ساماندهی اجتماعی مناسبی از آن خانواده‌ای که کودک در آن زندگی می‌کند به عمل آورده‌ایم.مشکل این طرح این است که تنها در فاز اول که مرحله جمع‌آوری است می‌ماند و دستاوردهایی که در طول این سال‌ها انجام شده هیچ کدام مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.ما نگران این داستان هستیم که خیلی وقت‌ها این طرح‌های پر سر و صدا شروع می‌شود ولی تاریخ مصرف‌های مقطعی دارد که به نتیجه نمی‌رسد و در واقع با این کار ما آسیب را مزمن و عمیق‌تر می‌کنیم.

«ایران»: یعنی مشکلات کودکان و آسیب‌هایی که وجود دارد با اجرای این‌گونه طرح‌ها عمیق‌تر می‌شود؟
اشرفی: بله به نظرم زیرزمینی‌تر می‌شود.

«یران»: آیا تاکنون ضعف‌ها و نقاط قوت این‌گونه طرح‌ها آسیب‌شناسی شده؟ ببینید الان ما عملاً می‌بینیم که خیلی از این کودکان کسانی هستند که خانواده نگران است که حتی این بچه‌ها را به مدرسه بفرستد چون خیلی از کسانی‌که در این طرح دستگیر شده‌اند کارت حمایت تحصیلی، پاسپورت و… دارند یعنی ما آن اعتمادی را که تلاش می‌کنیم کودکان اتباع در جامعه ایرانی پیدا کنند از آنها سلب می‌کنیم. پاک کردن اصل مطلب و صورت‌مسأله موجب می‌شود در آینده با انبوهی از نوجوانانی روبه‌رو شویم که مجموعه‌ای از عقده‌های فروخورده هستند که هیچ جا میدان بروز پیدا نکرده‌اند.

کردونی: موضوع بحث میزگرد روزنامه ایران درباره طرحی است که در تهران در حال اجرا است. لذا نمی‌خواهم در رابطه با حمایت اجتماعی از کودکان کار و خیابان و راهکارهای مواجهه با این مسأله صحبت کنم. می‌خواهم درباره طرحی که الان در حال اجراست شفاف بگویم که نظر ما چیست. براساس آنچه در مصوبه فرمانداری تهران قید شده است، این طرح ویژه متکدیان و معتادان متجاهر است پس جامعه هدف طرح، معتادان متجاهر و متکدیان است به هیچ عنوان اسمی از کودک در این مصوبه نیست ونیامده. ولی در اجرای این طرح، کودکان هم مورد شمول این طرح قرار گرفتند که اینجا محل جدی اعتراض وزارتخانه است که اعلام کردیم باید کودکان کار و خیابان از شمول این طرح جدا شوند.

«ایران»: یعنی دراین طرح سن تعریف نشده؟

کردونی: توضیح می‌دهم، ببینید ما دو آیین نامه داریم، یکی آیین نامه ساماندهی متکدیان که تعریف کرده که متکدی، ولگرد و بی‌خانمان چه کسانی هستند. این آیین‌نامه وظیفه شهرداری را سه چیز تعریف کرده. شهرداری موظف است نسبت به شناسایی و جمع‌آوری وتحویل افراد موضوع این مصوبه به مجتمع اقدام کند که در واقع مجری جمع‌آوری این افراد شهرداری بوده. اما در آیین‌نامه ساماندهی کودکان خیابانی که ما عنوان آن را به شورای حمایت اجتماعی از کودکان کار و خیابان تغییر دادیم، اصلاً جمع‌آوری کودک نداریم و قرار نیست کسی کودک را با «ون» جمع‌آوری کند. در واقع اول باید تحت عنوان فرآیند جذب، کودک خیابان توسط مددکار شناسایی و با او ارتباط ایجاد شود تا اعتمادش جلب شود و بعد به او خدماتی که قرار است ارائه شود و درنهایت وارد فرآیند توانمند‌سازی شود. سازمان بهزیستی با همکاری مؤسسات خیریه این کار را باید انجام دهد. بنابراین در این طرح فعلی نباید کودکان هم مورد شمول قرار می‌گرفتند که متأسفانه قرار گرفته‌اند. الان در مرکز یاسر از ۱۷۰ نفری که هستند تنها شاید ۱۰ نفر متکدی بودند. بنابراین اگر قرار است اجرای این طرح ادامه پیدا کند کودکان باید ازشمول آن خارج شوند. خب این نقد فنی و قانونی ما به طرح است.از طرفی، اسناد بالا دستی و تقسیم کار آسیب‌های اجتماعی می‌گوید که در بحث کودکان کار وزارت تعاون متولی است یعنی اگر در استان تهران فرمانداری می‌خواهد در حوزه کودکان وارد شود ما باید مطلع باشیم. نمی‌شود که مسئولیت را بدهید به یک وزارتخانه و ما از اجرای آن بی‌اطلاع باشیم.

«ایران»: این طرح مدت‌هاست اجرا می‌شود چرا الان معترض هستید؟

کردونی: آنچه الان در تهران اجرا شده مستند به مصوبه مرداد ماه فرمانداری تهران است.
«ایران»: یعنی معتقدید تداخلی دراجرای طرح‌ها صورت گرفته؟

کردونی: ببینید ما سه موضوع را باید جدا کنیم.آنچه وزارتخانه و بهزیستی درباره کودکان کار وخیابان انجام می‌دهد که چندین سال است دارد انجام می‌شود. ما در بحث بازماندگی از تحصیل کودکان ذیل کودکان کار در ۵ استان با بیش از ۱۲۰مؤسسه خیریه کار می‌کنیم پس آنچه درباره کودکان کار و خیابان انجام می‌شود یک مقوله است.

آنچه درباره معتادان متجاهر انجام می‌شود یک مقوله دیگراست و آنچه در تهران انجام می‌شود همان طرحی است که اشاره شد و اشکالاتی هم به آن وارد است.اول اینکه نباید کودکان را همراه با متکدیان و معتادان متجاهر جمع می‌کردند. نقدی دیگر که به آن وارد است این است که، شما که کودکان را جمع می‌کنید براساس آیین‌نامه، مراکز بهزیستی فقط ۲۱ روز می‌توانند آنها را نگهداری کنند. آنجا خدمات توانمند‌سازی باید ارائه دهند. خب اگر جمع کنید و قرار است بعد ۲۱ روز رهایش کنید پس چه اتفاقی می‌افتد؟ به نظر می‌رسد به طرح‌های این چنینی که قبلاً هم انجام شده یک نقد وارد است نه می‌گویم خوب و نه می‌گویم بد. اصلاً چند سطر به ما بدهند که این طرح ارزیابی شده و تأثیر اجتماعی آن دیده شده؟ و نقد بعدی اینکه از طرحی که با این ابعاد در شهر تهران قرار بود انجام شود ما مطلع نبودیم. از تمام «ان.جی.او»های کودک بپرسید کدام یک شریک تصمیم‌گیری بودند چه در اجرا و چه در تصمیم گیری؟ شما نمی‌توانید طرحی را در موضوع اجتماعی اجرا کنید بدون اینکه شرکای اجتماعی را در تصمیم‌گیری دخالت دهید.
پژوهش: سؤال این جاست که این فرآیند توانمند‌سازی واقعاً چطور اجرا می‌شود؟ طی این مدت که بچه‌ها به مراکز بهزیستی آمدند و رفتند ۱۶ هزار پرونده در مرکز یاسر داشتیم. آیا تا الان خود بهزیستی این طرح را مورد ارزیابی قرار داده که چند درصد بچه‌ها در واقع از چرخه کار خارج شدند؟
خاکی: بهزیستی چیزی در حدود ۷هزار و ۶۵۱ نفر کودک زیر ۱۸ سال چه دختر و چه پسر در مراکز دولتی، غیر دولتی و شبه خانواده نگهداری می‌کند که اکثر آنها بچه‌هایی هستند که با کمک شرکای اجتماعی، سازمان‌های مردم نهاد، مؤسسات و «ان.جی.او»‌ها کار می‌کنند و تمام استانداردهای لازم در آنها برای نگهداری کودک رعایت می‌شود.

شاید اصل سیاست بهزیستی در نگهداری فرزندان از ابتدا مراکز بود اما به‌دنبال شبه خانواده کردن و در واقع مرکززدایی بود. امروز هم در جهت واگذاری کودکان به خانواده تلاش می‌کند که اگر به آمار نگاه کنیم نسبت به سال قبل ۳۵ درصد افزایش فرزند خواندگی داشتیم چون معتقدیم فرزندان باید در کنار خانواده باشند یعنی در هر موضوعی به دنبال ایجاد مرکز و اینکه بچه‌ها را به مراکز ببریم نیستیم. سیاست بهزیستی مرکز زدایی است. اگر این تعداد کودک در مراکز ما نگهداری نمی‌شدند شاید حالا تهران بیش از اینها درگیر مشکلات بود. وارد جزئیات نمی‌شوم اما می‌گویم که از این ۷ هزار و ۶۵۱ نفر، هزار و ۱۰۰ نفر به خانواده واگذار شده و ۲ هزار نفر هم به‌صورت طرح امدادبگیر در اختیار دوستان و وابستگان قرار داده شده است. اما درباره کودکان کار، ببینید ما طبق آن استانداردها و بخشنامه‌هایی که به بهزیستی ابلاغ شده با کمک ۱۸ «ان.جی.او» بسته‌های خدماتی و حمایتی به کودکان ارائه می‌کنیم. آن چیزی که اشاره کردید ۱۶ هزار پرونده وجود دارد برای تک تک بچه‌ها پرونده با مشخصات آنها وجود دارد که اخیراً هم با کمک شهرداری دو سیستم اسکن قرنیه تعبیه شده. بازدید از منزل، ارزیابی روانی کودک و بررسی صلاحیت سرپرست کودک خیابان و… از دیگر کارهایی است که برای این کودکان انجام می‌شود. موضوع بسته سوم خدمتی ما مربوط به خدمات کاهش آسیب مثل راه‌های آموزش پیشگیری از ایدز و… است چون بسیاری از بچه‌ها با انواع بیماری‌ها روبه‌رو هستند. حتی «ان.‌جی‌او.‌ها» اعلام می‌کنند که ۸۰ درصد بچه‌ها به نوعی با یک بیماری روبه‌رو هستند آن هم به‌دلیل شرایط نامناسبی که قبلاً با آن روبه‌رو بودند. یعنی می‌خواهم بگوییم آنچه باید در قالب بسته‌های خدماتی و حمایتی انجام شود الان صورت می‌گیرد. در واقع می‌خواهم بگویم که ما برای اجرای این طرح با «ان.جی.او»‌ها جلسات مختلف تدوین آیین‌نامه داشتیم، علاوه براینکه «ان.جی.‌او»ها، مجری خیلی از برنامه‌ها هم در سیاستگذاری وهم در اجرا هستند آنگونه که می‌گویید نقش ندارند نیست. اتفاقاً «ان.جی. او»ها، سیاستگذار برنامه‌های ما هستند. این‌ها برای کودکان خیابانی است که ما برای شناسایی و جذب تخصصی برای آنها برنامه داریم و بگیر و ببند و دستگیری و… اصلاً وجود ندارد. اما درباره طرحی که الان مدتی است در حال انجام است، ببینید جلساتی در فرمانداری انجام شد تا به یک زبان مشترک برسیم. این برنامه تحت عنوان دستورالعمل وزیر کشور با موضوع راه‌اندازی «مجتمع فوریت‌های خدمات اجتماعی» شهر تهران در هفتادمین نشست شورای اجتماعی کشور مصوب شده و به استانداری و بعد به فرمانداری اعلام شده است. شما برگردید به یک ماه قبل که همه معترض بودند چرا بچه‌ها در خیابان هستند و حتی گزارش هایی شکل گرفت که علت این امر کم کاری دستگاه‌هاست و اجرا نکردن این بخشنامه باعث شده بچه در خیابان باشد و جالب اینکه خیلی از «ان.جی.او»‌ها هم معترض بودند که چرا کودکان در خیابان هستند.
«ایران»: نقدی که به طرح وارد است اینکه چرا در طرحی که برای متکدیان و معتادان متجاهر تدوین شده کودکان هم مورد شمول قرار گرفته‌اند؟

خاکی: توضیح خواهم داد. اتفاقاً در جلساتی که برگزار شد، جلسه معتادان متجاهر جدا بود، دررابطه با متکدیان هم جلسه برگزار شد یعنی برای کودکان متکدی که قدشان به ماشین هم نمی‌رسد و روز به روز قد آنها کوچک‌تر می‌شود و به نوعی ابزار هستند و مورد سوء استفاده قرار می‌گیرند. البته باندهایی هستند که در کنار اینها هستند و هیچ امکاناتی به بچه‌ها نمی‌دهند. این مباحثی بود که طرح براین اساس در فرمانداری شکل گرفت و چند جلسه اضطراری هم برای آن برگزار شد.

کردونی: هم موضع وزارتخانه را می‌گویم و هم موضع بهزیستی را، نباید کودکان خیابان مشمول این طرح می‌شدند.

خاکی: نه کودکان خیابان نبود.

کردونی: پس چرا شامل شدند؟

خاکی: توضیح می دهم.

کردونی: حرف ما این است اگر شده اشتباه بوده باید اصلاح شود تعارفی وجود ندارد. براساس بند یک مصوبه فرمانداری، می‌بایست جمع‌آوری معتادان و متکدیان آغاز می‌شد. آیین نامه ساماندهی متکدیان خیلی روشن تعریف کرده ولی در اجرا این انحراف صورت گرفته و از نظر من باید اصلاح شود.برای تداوم طرح نیز به فرمانداری ابلاغ شده کودکان کار از شمول طرح خارج هستند. به هر حال هر گونه طرح در مورد کودکان باید متکی بر سیستم جذب و توانمند‌سازی باشد.

«ایران»: پس شما معتقدید که نباید کودکان در طرحی که مربوط به جمع‌آوری معتادان متجاهر و متکدیان بود ورود پیدا می‌کردند ولی با جذب و شناسایی کودکان خیابان که طرح دیگری است مشکلی ندارید؟
کردونی: بله موضع ما درباره این طرح که اجرا شده مشخص شد. اما درباره کودکان کار وخیابان، ببینید در بحث کودکان کار وخیابان ما باید برنامه‌های حمایتی اجتماعی داشته باشیم. ما باید بپذیریم که پدیده کودک کار و خیابان پدیده‌ای نیست که تنها در ایران وجود داشته باشد بلکه در دنیا هم نمونه‌هایی دارد. من معتقدم سه رویکرد لازم است که هر کدام از این رویکردها یک سیستم سیاستی می‌خواهد اگر می‌گویید کودک تهدید محور است باید جمع کنید، اگر قربانی است باید به او حق مسکن و تغذیه دهید ولی اگر پذیرفتید کودکان کار و خیابان شهروندانی هستند که حق شهروندی آنها مورد تجاوز قرار گرفته است آن وقت ما نمی‌توانیم درمواجهه با یک پدیده پیچیده اجتماعی، اقتصادی و گاهی هم امنیتی موضوع را تقلیل دهیم به جذب یا جمع آنها از کف خیابان. اولاً باید فکر کنیم که علت‌های بروز کودک خیابان چیست و برای آن سیاست واحد داشته باشیم.یکی از سیاست‌هایی که ما اجرا کردیم باز گرداندن کودکان به تحصیل بود چون باورمان بر این است که یکی از علت‌های بازماندن از تحصیل بروز کودک کار و خیابان است. از طرفی یک واقعیت اجتماعی است و باید پذیرفت مگر دنیا توانسته آن را حل کند. سیستم حمایتی می‌خواهد یعنی این بچه‌ها باید از لحاظ بهداشتی، غذایی، آموزش وحقوقی مورد حمایت قرار گیرند.

قدیمی: ببینید اینها همه سخنرانی است. هر چه می‌خواهم چیزی نگویم نمی‌شود. این طرح‌ها همه کاغذپاره است. آقای کردونی شما فقط شعار می‌دهید. آیین‌نامه را دو سال در کشو گذاشتید و کاری نکردید، اگر من بودم و این وضعیت کودکان کار را می‌دیدم هوار می‌کشیدم.

کردونی: شما می‌گویید که قانون کاغذ پاره است؟

قدیمی: اگر نبود که در این دو سال اقدام می‌کردید، اگر اجرایی بود که این همه سال نمی‌ماند.
کردونی: ببینید تفکری که می‌گوید من آیین نامه را قبول ندارم و تقسیم کار را قبول ندارم و قانون کاغذ پاره است حتماً در اجرای طرح‌های اجتماعی موفقیتی کسب نمی‌کند. نمی‌توان قوانین کشور را کاغذ پاره خواند و بنا بر تصمیم شخصی اقدام اجتماعی کرد. نتیجه این اقدامات از پیش معلوم است که شکست خورده است.
قدیمی: ببینید در عمل این اتفاق افتاد که سر چهارراه‌ها دیگر متکدیان مرد و زن نمی‌آمدند کار کنند چون می‌دانستند گشت فوریت‌های اجتماعی می‌آید و اینها را جذب و در مراکز نگهداری می‌کند. کسی که درآمدش بین ۴۰۰ هزار تومان تا ۴ میلیون تومان است آن توانمند‌سازی هم برایش کاغذ پاره است. در کشوری که شغل نداریم به فرد سالم بدهیم، آیا کسی که ۴ میلیون درآمد دارد را می‌توانید توانمند کنید؟ اصلاً این شدنی است؟
پژوهش: یعنی متکدی ۴ میلیون تومان درآمد دارد؟

قدیمی: بله عکسش را هم دارم.می خواهم این را به مردم بگویید، ببینید آیین نامه‌ها ۳۰ سال بوده اجرا نشده، اگرنه وضع کودکان اینگونه نبود. مدد جو می‌آید بیمه نیست ما باید برویم بیمارستان و برایش میلیارد‌ها تومان پول خرج کنیم. سال گذشته دو و نیم میلیارد تومان سازمان ما به بیمارستان امام حسین تهران پرداخت کرد تا مددجویان را درمان کنیم.

کردونی: حرف‌هایتان را مستند کنید.

قدیمی: مستند می‌کنم. شما طبق قانون مددجویان را بیمه نکردید.

کردونی: مگر نگفتید قانون کاغذ پاره است؟

قدیمی: مغلطه می‌کنید.

کردونی: ببینید باید مبنای گفت‌و‌گو داشته باشیم، مبنای گفت‌و‌گو نظرات شخصی من و شما نیست.قانون و آیین نامه است که هیأت دولت آن را تصویب کرده نظرات شخصی من وشما نیست
قدیمی: ولی همان را هم اجرا نکردید.

کردونی: اتفاقاً این آیین نامه در دولت های نهم و دهم اجرانشد. در این دولت این شورا فعال شد نه تنها در سطح ملی بلکه در سطوح استان‌ها و شهرستان‌ها نیز فعال شد. در بیش از ۲۱ استان این شورا به‌عنوان عالی‌ترین شورای سیاستگذاری کودکان فعال شده است. البته خب شهرداری در جلسه شورای حمایت کودکان، شرکت نکرده است و لذا اطلاعی از روند امور ندارد. دوستان شهرداری پاسخ دهند چرا در جلسات شورای حمایت اجتماعی از کودکان شرکت نکرده‌اند؟

قدیمی: مگر می‌شود؟

کردونی: بله مستندات را ما اعلام خواهیم کرد.به مردم گزارش می‌دهیم.

پژوهش: بگویید چه کار کردید آقای قدیمی؟

کردونی: اگر کار شهرداری خوب بود چرا اعضای شورای شهر به شما تذکر دادند؟

قدیمی: خب تذکر در شورای شهر چیز طبیعی است.تذکر می‌دهند ما هم پاسخ می‌دهیم.

کردونی: کار شهرداری مورد نقد قرار گرفته، کارتان اشتباه بود این را بپذیرید.

قدیمی: ببینید ما مواجه شدیم با کودکان سر چهارراه که هیچ متولی‌ای ندارند، سنشان هم که روز به روز کمتر و قدشان هم کوتاهتر می‌شود. به مراجع قانونی اعلام کردیم که چه کنیم؟ چون ما وظیفه‌ای نداشتیم. رفتیم به استاندار گفتیم و ایشان گفتند آقای فرماندار وظیفه توست. گفتند چرا مصوبه مجتمع خدمات و فوریت‌های اجتماعی را اجرا نمی‌کنید آن را اجرا کنید.خب این دستورالعمل چه می‌گوید؟ می‌گوید هر مددجویی را دیدید باید غربالگری شود و هر سازمانی سهم خود را بردارد. مثلاً اگر اتباع است باید اداره اتباع تعیین تکلیف کند اگر بالای ۱۸ سال است شهرداری و اگر زیر ۱۸ سال است بهزیستی باید ساماندهی کند. ما به این کار اعتقاد داریم که کار درستی است قطعاً اشکالاتی هم دارد. در مداخلات اجتماعی در هر جای دنیا اشکالاتی هست. این آیین نامه‌ها کلیات را نوشته جزئیات را که ننوشته است.آیا جایی نوشته که کودک متکدی را چه کار کنید؟ درباره این خلأها باید تصمیم گرفت. خب با معتاد متجاهر بالای ۶۵ سال چه کنیم؟ چون بهزیستی تنها زیر ۶۵ سال را نگهداری می‌کند. برای وزارت بهداشت تکلیف شد که مرکزی برای آنها ایجاد کند. خب اگر مادر وکودک با هم بودند چه کار باید کرد؟ در آیین نامه‌ها اینها نوشته نشده است.
پژوهش: خب تقاضای قانون کنید.

قدیمی: آفرین، آمدند و در مجتمع خدمات و فوریت‌های اجتماعی تصمیم گرفتند که شهرداری مکانی مخصوص مادر و کودک ایجاد کند که ما چند مرکز مجهز کردیم و در اختیار گذاشتیم. ببینید دستور‌العمل تاج سر است ولی ذیل آن مواردی در جامعه هست که هیچ جا دیده نشده است.خب باید بین بد و بدتر یکی را انتخاب کنیم. من معتقدم که کثیف‌ترین کار این است که کار اجتماعی را سیاسی کنیم.
کردونی: یعنی بچه را باید با «ون» آورد؟

قدیمی: خب چه کار کنم پیاده بیاورم. «ون» صفر کیلومتر است.

«ایران»: چند درصد از این بچه‌ها با میل خودشان سوار «ون‌های شهرداری» می‌شوند؟
قدیمی: اینها اکثراً باندی کار می‌کنند ما چند نقطه در تهران داریم که بچه‌ها به‌صورت باندی کار می‌کنند.
پژوهش: چرا رئیس باندها را نمی‌گیرید؟چند نفر را دستگیر کردید؟
قدیمی: شما نگذاشتید کار به آنجا بکشد. تازه دو هفته است طرح شروع شده البته من هیچ کاره این بحث هستم.
کردونی: شما چرا فکر می‌کنید هیچ کاره اید؟

قدیمی: شما متأسفانه فقط شعار می‌دهید و سخنرانی می‌کنید. ما گوشمان از این حرفها پر است. ۳۰ سال است مدیر جمهوری اسلامی هستیم و از این صحبت‌ها زیاد شنیده‌ایم.الان نشسته‌اند می‌گویند این کار ایراد دارد، خب حرفتان درست از این به بعد چه کار کنیم؟

کردونی: اول اینکه کار غلطتان را اصلاح کنید و ادامه ندهید. بهتر است کاری انجام ندهیم تا یک کار غلط انجام دهیم.

قدیمی: کدام کار غلط؟

کردونی: چرا کودکان کار و خیابان را وارد موضوع متکدیان و معتادان متجاهر کردید؟
«ایران»: آیا بهزیستی قبول دارد این تداخل نباید صورت می‌گرفت؟

خاکی: بله.

قدیمی: این یک موضوع اجتناب‌ناپذیر است، خب یک فرد را می‌گیری هم معتاد است هم متکدی.
خاکی: آقای کردونی آن کودکی را که در خیابان هست شما به‌عنوان کودک خیابان می‌شناسید یا به‌عنوان کودک متکدی؟

کردونی: تا ما رویکردمان در مواجهه با آسیب‌های اجتماعی مشخص نشود حوزه مداخلاتمان هم روشن نمی‌شود، ما در حوزه کودکان کار و خیابان اول به یک اتفاق نظری نیاز داریم. اگر دوستان در شهرداری کودک خیابان را تهدید می‌دانند من تهدید نمی‌دانم، باید با هم صحبت کنیم اتفاقاً باید شعار دهیم که کودک تهدید نیست.وقتی رویکرد مشخص شد سیاست‌های ما روشن می‌شود.۱۱ دستگاه باید بیایند در حوزه کودکان برنامه داشته باشند.در این حوزه ما دو اقدام مهم انجام دادیم که یکی بحث بازماندگی از تحصیل آنها بود.
قدیمی: واقعاً چه کار کردید؟

کردونی: ما می‌دانیم چه کار کردیم. شهرداری چه کار کرده؟

قدیمی: ما ۴ مرکز داریم که ۸۰۰دانش آموز با هزینه رایگان دارند در آنجا تحصیل می‌کنند و درمان می‌شوند.شما چه کردید؟

کردونی: این میزگرد برای ارائه گزارش کار نیست. من تقاضا دارم در دو، سه محور سیاستگذاری شود.قدیمی: شما که سیاستگذار نیستید.

کردونی: اتفاقاً قوانین و دستورالعمل‌هایی که البته شما آنها را کاغذ پاره می‌دانید وزارت رفاه را سیاستگذار می‌دانند. شما آنقدر شجاعت نداشتید که مصاحبه کردید و گفتید شهرداری هیچ کاره است.
قدیمی: نه من مصاحبه نکردم، من هیچ حرفی نزدم.

کردونی: مصاحبه شما در شبکه‌های اجتماعی هست.

قدیمی: من می‌گویم شعار ندهید مدتی است فقط حرف‌های خوبی می‌زنید.

امام: ببینید تقریباً دو سال ما در خدمت وزارت رفاه بودیم و با جلساتی مداوم آیین‌نامه‌ای را تدوین کردیم برای حمایت‌های اجتماعی از کودک کار و در آن در نظر گرفته شد که وظیفه هر ارگانی در مقابل کودک کار چیست و چه کاری باید انجام شود. ما حتی آنقدر پیگیر این کار بودیم که شاید جلسات ما به ۸ ساعت در روز می‌کشید که این آیین‌نامه نوشته شود، بعد این آیین‌نامه در اختیار آقای کردونی قرار گرفت تا با ارگان‌های مختلف در تماس باشند که برخی این آیین‌نامه را امضا کردند و برخی امضا نکردند و متأسفانه این آیین‌نامه رها شد، بعد از چند سال تازه ما صحبت کردیم که چرا کلمه ساماندهی را به‌کار می‌برید مگر یک کودک مبلمان شهری است.خب حمایت از هر کودک، طبق پیمان‌نامه حقوق کودک که جمهوری اسلامی سال ۷۳ آن را امضا کرده وظیفه هر دولتی است البته فارغ از هر ملیت و قومیتی.سؤال من ازشما آقای کردونی این است که این حمایت اجتماعی و این آیین‌نامه الان کجاست و به چه مرحله اجرایی رسیده؟ ببینید شما دولت هستید و می‌توانید کار انجام دهید ولی من یک «ان. جی. او» هستم و در حد خودم می‌توانم کار انجام دهم بیشتر از آن نمی‌توانم. دلم می‌خواهد الان به‌طور شفاف بگویید که الان این آیین‌نامه به کجا رسیده است؟
کردونی: براساس آیین‌نامه همان طور که گفتید، متأسفانه ۴ دستگاه وظایف خود را تا الان نفرستاده‌اند.
«ایران»: کدام دستگاه‌ها؟

کردونی: وزارت بهداشت، صدا وسیما و وزارت کشور وظایف خود را نفرستادند، البته آموزش و پرورش هم آن چیزهایی که دوستان با زحمت فراوان تدوین کردند را تأیید نکرد که تأیید نکردن از لحاظ من این بود که به ما بگویند ما موافقیم و برود برای تصویب. مقرر شد ما در مرجع ملی، کمیته‌ای را تشکیل دهیم و قرار است حداکثر تا یک ماه آینده آیین‌نامه تهیه شود و با تأیید کمیته برود برای تصویب به شورای حمایت اجتماعی.البته ما فرآیند اقدامات خودمان را در حوزه کودکان منوط به تأیید آن نکردیم.

پژوهش: چرا زمانی‌که آن ۴وزارتخانه تعلل کردند اعلام نشد؟

کردونی: بارها اعلام شد علنی هم اعلام شد.

امام: اما چیزی که قرار ما بود این بود که با هر کدام از ارگان‌ها که این آیین‌نامه را امضا نکردند جلسه‌ای داشته باشیم که چرا قبول نمی‌کنند.

کردونی: انجام شد.

امام: من که خبر ندارم.

کردونی: برای اینکه شما دیگر نماینده شبکه یاری نبودید.

امام: ببینید اجازه دهید، اولاً که قرار بود شبکه یاری این پیگیری‌ها را انجام دهد.

کردونی: چرا عضو آن کمیته بودید؟

امام: اینکه ما بیاییم و یک کمیته دیگر تشکیل دهیم و کمیته‌های مختلف تشکیل دهیم واقعاً دردی را دوا نمی‌کند.
کردونی: من این نقد را درست و بجا می‌دانم.این آیین‌نامه که با زحمت فراوان تهیه شد باید به نقطه مطلوب می‌رسید.اصل نقد کاملاً درست است. دراین مورد شاید ما هم کم کاری کردیم و پیگیری نکردیم. نقدی است که من می‌پذیرم اما ۴ دستگاه این را به ما ندادند بعد هم پیگیری نشد.البته مکاتبات با دستگاه‌ها مشهود است ولی خب نتیجه نگرفتیم.اما ما همین آیین‌نامه فعلی را با جدیت پیش بردیم. اجازه ندادیم طولانی شدن روند اصلاح آیین‌نامه باعث شود همین آیین‌نامه مثل ۸ سال دولت قبل خاک بخورد.

اشرفی: ببینید دستگاه‌های بالادستی وجود دارند که اگر در راستای اجرای قانون و قوانین تخطی صورت گرفت اقدام کنند ضمن اینکه مجموعه قانون ساختار نظام جامع رفاه و تأمین اجتماعی متولی آن وزارت رفاه است همینطور شورای عالی رفاه متولی آن وزارت رفاه است.به هر حال بحث نظام جامع سه حوزه دارد، حوزه بیمه که اتفاقاً این قانون هم در راستای پر کردن آن شکاف اجتماعی و حمایت گروه‌هایی هستند که به نوعی بیکارند و معلولند، مسن هستند و… خب حوزه بیمه مال کجاست؟ مال وزارت رفاه است.حوزه توانبخشی مال کیست؟ مال وزارت رفاه و…ولی واقعاً بسیاری از این بچه‌های کار و خیابان ما که برخاسته از خانواده‌های بسیار اسفناک هستند به طور قطع اگر اینها در حوزه بیمه‌ای ودر حوزه حمایت تکلیف شان مشخص می‌شد شاید این مشکلات برایشان پیش نمی‌آمد. پس یکی از دلایل این است که دستگاه‌های متولی وظایف خود را بخوبی انجام ندادند.
خاکی: در نشست‌هایی که داشتیم صحبت ما درباره کودکانی بود که مورد آسیب قرار می‌گیرند و همینطورمعتادان متجاهر و متکدیان.ماده ۱۶ هم که به بهزیستی واگذار شده که انجام می‌شود. اما کسانی‌ که آمده‌اند، اکثر اینها به نوعی آسیب دیده‌اند. ببینید الان در مراکز ما نزدیک به ۳۵۲ کودک است که ۶۰ درصد آنها اتباع هستند و مابقی ایرانی ولی این نکته برای من مهم است که با تک تک بچه‌ها که صحبت می‌کردیم ۹۰ درصد مال تهران نبودند یعنی بقیه از جاهای دیگری آمده بودند که تکدی‌گری می‌کردند پس کسی که تکدی‌گری می‌کرد باید در این طرح می‌آمد یانه؟ اصلاً صحبت کار نبود و قرار براین شد که ما تشکیل پرونده دهیم و مددکاری انجام شود و به خانواده تحویل داده شود.موضوعی که اتفاق افتاد این بود که روز اول همه اتباع گفتند که پدر و مادر ما ایران نیستند و ما غیر قانونی آمده‌ایم ولی خیلی جالب است بدانید که غیر از ۸ نفر همه خانواده‌هایشان پیدا شدند.

کردونی: خانم اشرفی حضور داشتند در جلسه مرجع ملی کودک مطرح شد که همه این کودکان را با سلام و صلوات تحویل خانواده‌هایشان دادیم؟

پژوهش: خب این جمع‌آوری شما چه فایده‌ای داشته؟

خاکی: در این طرح بچه‌ها و خانواده‌ها شناسایی شدند. مزیت این طرح این بود که خانواده اکثر آنها برای نخستین بار شناسایی شدند.

اشرفی: بهزیستی براساس چه مجوزی بچه‌ها را گرفت؟ به هر حال باید مجوزی باشد؟
خاکی: ما نرفتیم که بچه را بگیریم.ما سه مرکز داریم و براساس حکم دادستانی و دستورالعملی که دادند آوردند و به ما تحویل دادند آیا می‌بایست ما این بچه‌ها را نمی‌پذیرفتیم و رها می‌کردیم.
اشرفی: چرا بچه‌های افغان را از بچه‌های ایرانی جدا کردید؟

خاکی: مگر ما جدا کردیم؟

اشتباه نکنید ما نگهدارنده هستیم، وقتی بچه را آوردند و گفتند دو شب نگه دارید ما نپذیریم؟؟
پژوهش: همه در مرکز یاسر جدا شدند، چه کسی جدا کرده؟

اشرفی: ببینید براساس پیمان‌نامه حقوق کودک بچه، بچه است.

خاکی: ما الان بیست روز است اینها را می‌شنویم.

اشرفی: کل مطلب از ابتدا اشتباه بوده، در محدوده سرزمین جمهوری اسلامی براساس کنوانسیون حقوق پناهندگان و…یا نه، براساس مسلمان بودنمان نباید بچه ایرانی از افغانی جدا شود؟چرا آنها را با «ون» نیروی انتظامی فرستادید به مراکز؟

خاکی: شما طوری صحبت می‌کنید که مثل اتهام است. این ۲۰۰ نفری را که آوردند به مرکز دو روز بعد جلسه گذاشتند که همه حضور داشتند وگفتند تعیین تکلیف کنید.ما فقط نگهدارنده هستیم، نه تقسیم کننده‌ایم نه جدا کننده. آمدند و گفتند چون اینجا جا مناسب نیست و وظیفه ما چه ازنظر نیرو، امکانات و بودجه نیست پس دادستانی وفرمانداری تصمیم گرفتند که بچه‌ها بروند.

اشرفی: یعنی تصمیم اداره اتباع بوده؟

خاکی: بله.

اشرفی: پس چرا معاون اداره اتباع با جدا‌سازی بچه‌ها مخالفت کرد؟

خاکی: خب هر جلسه یکی می‌آید، حتی اداره اتباع صحبت از رد مرز کردن بچه‌ها می‌کردند و می‌گفتند که اگر حکم به ما بدهند ما رد مرز می‌کنیم.

پژوهش: ما گزارشی که داشتیم این بود که هیچکدام از مراکز نمی‌تواند این بچه‌ها را نگهداری کنند. در اردوگاه‌هایی که بچه‌ها را فرستادید خبر داریم که بچه‌ها روی زمین کفش‌هایشان را زیر سرشان گذاشتند و موکت کشیدند روی سرشان و خوابیدند.

خاکی: خب پس چرا از بهزیستی سؤال می‌شود؟ چه کسی گفته ما فرستادیم؟ اطلاع ندارید اتهام نزنید.
پژوهش: در مراکز می‌گویند هر کدام فقط ظرفیت نگهداری ۲۵ بچه دارند.
خاکی: خب ظرفیت ما بیشتر از این نیست.

پژوهش: چطور می‌شود که ما طرحی را اجرا کنیم که ظرفیت نگهداری آن را نداشته باشیم؟
خاکی: نقش بهزیستی فقط پذیرش این بچه‌هاست.یعنی ما نمی‌پذیرفتیم؟

پژوهش: سؤال من این است که حالا که این اشتباه صورت گرفته از چه کسی باید شکایت کنیم؟ به نظرم زمان آن رسیده که نهادهای مدنی به‌عنوان شهروند و متولیان و ما و سایر کسانی‌که از پیمان‌نامه حقوق کودک حمایت می‌کنیم از حق و حقوق آدم‌هایی که توان این را ندارند که از حقوق خود دفاع کنند، حمایت و شکایت کنیم.
خاکی: ولی چرا وظیفه شما پیشگیری نیست؟

پژوهش: هست.

خاکی: نیست، اگر بود بچه الان در خیابان نبود.

پژوهش: اگر پیشگیری نمی‌کردیم که الان جامعه منفجر شده بود از کودک خیابان.

در همه جای قانون هم نوشته شده که دولت موظف است که بالا‌ترین استانداردها را برای رشد همه جانبه کودک فراهم کند.واقعاً وضعیت بچه‌ها اسفناک است. تمام خواسته بچه‌ها این بود که ما را آزاد کنید اگر جذب است پس چرا بچه احساس می‌کند باید آزاد شود؟

امام: ما توقع داشتیم وقتی طرحی را که نمی‌توانید انجام دهید متوقف کنید.
خاکی: ما مجری نیستیم، چرا با کلمات بازی می‌کنید، ما تنها از میهمان نگهداری کردیم. آیا این جرم است؟به ما زنگ زدند و گفتند ۱۰ بچه آوردیم نگهداری کنید ما می‌گفتیم نه؟

کردونی: ما یاد گرفتیم که کار انجام دهیم ولی مسئولیت نپذیریم.من در مرجع ملی پیشنهاد دادم تا یک مجموعه مستقل این طرح را ارزیابی کند که چرا اجرا شد؟ آیا تأثیرپذیر بود یا خیر؟ آیا به مصوبات وفادار بودند یا خیر؟ بعد پاسخ دهند تا مردم مطلع شوند.بند ۴ مصوبه می‌گوید سازمان خدمات اجتماعی شهرداری، اقدام به جمع‌آوری متکدیان و معتادان متجاهر خواهد کرد ولی شاهد بودیم که یکی از اعضای شورای شهر تهران به شهردار در خصوص عملکرد خدمات اجتماعی تذکر داد.

قدیمی: من در حوزه آسیب شاگرد همه هستم و تقریباً با ۶۰۰ «ان.جی.او» همکاری داریم.خوب می‌دانیم که آسیب را نمی‌شود خط‌کشی کرد؛نمی‌شود گفت که در حوزه آسیب، فقط من متکدی مرد می‌گیرم بالای ۱۸ سال، پس زن را چه کار کنیم؟ حوزه ما متکدیان است.موضوع کودکان خیابان حوزه دیگری است، کاری که ما انجام می‌دهیم و از آن دفاع می‌کنیم حوزه متکدیان است.قانون شهرداری را برای ساماندهی متکدیان موظف کرده است.گشت فوریت اجتماعی که مددکار دارد و حداقل مدرک تحصیلات آنها کارشناسی ارشد آنهم مرتبط، این کار را انجام می‌دهد اینکه می‌گوییم دستگیری نیست با قاطعیت می‌گوییم ما حتی بالای ۱۸ سال را هم دستگیر نمی‌کنیم، صرفاً جذب توسط مددکار انجام می‌شود، کلمه دستگیری یعنی مأمور انتظامی با حکم قضایی برود و فرد را دستگیر کند ولی وقتی مددکار می‌رود کارش تنها جذب است.
کردونی: با اختیار کودک یا بی‌اختیار کودک؟

قدیمی: ببینید باعث شرمساری است که بگوییم مرکز لواسان ما پر است از ۳۰۰زنی که متکدی حرفه‌ای هستند.هیچ جا اینها را قبول نمی‌کند چون هم متکدی هستند هم کهولت سن دارند و هم معلولند و…در مرکز اسلامشهر هم ۳۰۰ مردی که وجود دارد جز خدا کسی را ندارند فقط ۲۰۰ نفر از اینها پوشکی هستند که اگر امروز در آنجا را ببندیم همه به رحمت خدا می‌روند.من نیامدم اینجا بخشنامه و دستورالعمل بخوانم.کاری هم به تقسیم کار ملی ندارم. آسیب اجتماعی یک مسئولیت انسانی است که روی زمین مانده است. من اگر آیین‌نامه دو سال خاک می‌خورد هوار می‌کشیدم.

کردونی: مدیر خدمات اجتماعی شهرداری که باید مجری قانون باشد می‌گوید نه به آیین‌نامه کار دارم نه به بخشنامه.
قدیمی: نگفتم کاری ندارم، گفتم اینجا نیامدم که آیین‌نامه بخوانم، با کلمات بازی نکنید این کاغذ پاره است دو ریال نمی‌ارزد.

کردونی: براساس بررسی‌هایی که انجام دادیم، از ۱۷۰ بچه مرکز یاسر ۴۹ نفر ایرانی بودند که ۷ نفر از این تعداد متکدی بودند. ۲۰ نفر دستفروش و ۱۲ نفر شیشه پاک کن و…بودند.یعنی فقط شهرداری ۷ متکدی را جمع کرده است.آقای خاکی از من پرسیدند تعریف شما از کودک کار چیست؟ در ادبیات بین‌الملل، کودک کار و خیابان تعریف شده است.

اشرفی: من خودم شاهد بودم که سر چهارراه مددکار شما دنبال بچه‌های کوچک می‌دویدند. این مددکاری نیست.
«ایران»: چرا بچه‌ها نمی‌خواهند به مرکز یاسر بروند؟

خاکی: وقتی در مراکز شبه خانواده که امکانات خوبی دارد از بچه‌ها می‌پرسید می‌گویند کاش خانه خودمان باشیم پس این یک امر رایج است.در مرکز یاسر هم حداقل امکانات هست و ما یک ریال بابت این کار پول نگرفتیم.
پژوهش: پس آن ۲۰ میلیارد تومان بودجه کجا رفت؟

خاکی: شما این جمله را صد بار تکرار کردید ولی کاملاً و به طور شفاف توضیح دادیم که ۲۰ میلیارد برای چه کارهایی بوده.ما برای این کار یک ریال هم پول نگرفتیم.

امام: شهرداری الان بچه‌ها را دستگیر کرده.

قدیمی: دستگیر نکردیم جذب کردیم.

کردونی: در مرکز یاسر که فقط بچه ۲۱ روز می‌ماند بعدش چه؟

قدیمی: ببینید مرحله اول شناسایی است. خانواده‌ها شناسایی می‌شوند و فرم پر می‌کنند و… که اگر دوباره تکرار شد طبق قانون والدینی که بچه را وادار به تکدی‌گری می‌کنند یک سال زندان می‌روند،نمی‌شود در روز اول طرح گفت چرا اینها ساماندهی نشدند؟

امام: ولی رئیس مرکز می‌گوید ۷۰ درصد پرونده‌ها تکراری است.

کردونی: پرونده‌ای را دیدم که برای بیستمین بار بچه پذیرش می‌شد.

قدیمی: پس چشم شما روشن، چرا به وظیفه‌تان عمل نکردید؟ مگر توانمند‌سازی جزو وظیفه شما نیست پس چرا روز به روز به تعداد آنها اضافه می‌شود؟

کردونی: توانمند‌سازی مقوله‌ای جداست. سؤال این است که شهرداری که از این طرح دفاع می‌کند توضیح دهد از جمع کردن یک بچه برای بار بیستم چه نتیجه‌ای بدست می‌آورد؟ حرف من این است که از اجرای طرح‌های ارزیابی نشده خودداری کنیم. البته ما هم بی‌اشکال نبوده و نیستیم.ولی تلاش می‌کنیم به اجرای کار نادرست اصرار نکنیم. نکته آخر اینکه همه باید بدانیم این درد مشترک هرگز جدا جدا درمان نمی‌شود. باید همه همدل و همراه و باتدبیر به سمت کاهش آلام کودکان برویم.

خاکی: بارها اعلام کردیم که ما به دنبال مرکززدایی هستیم ما به‌دنبال کاهش آسیب‌ها با کمک «ان.جی.او»ها به‌صورت تخصصی هستیم هر چیزی غیر از این باشد محکوم به شکست خواهد بود.ما هیچ اجباری به این کار نداریم ولی خب یک طرح چه غلط و چه درست اجرا شد مزیت‌های زیادی هم داشت ولی انتظار ما از ان جی او‌ها و انجمن حمایت از کودکان این بود که به‌جای اینکه مقابل ما باشند همراه ما باشند و به ما نقشه راه می‌دادند.
اشرفی: مگر از ما خواستید؟

خاکی: ما برنامه‌ریز نبودیم ولی متأسفانه شما از ابتدا برای ما شمشیر کشیدید.ببینید به هر حال این موضوع ملی است.اگر دوستدار بچه بودید به کمک ما می‌آمدید. خیلی از نیروهای ما به وسیله باندها مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.

قدیمی: معمولاً اجازه می‌دهند طرح آرام اجرا شود بعد ارزیابی کنند ولی «ان. جی. او»ها نگذاشتند طرح اجرا شود.
پژوهش: باید یک کمیته تخصصی برای سیاستگذاری طرح برگزار می‌شد.

«ایران» :الان با توجه به اینکه به این طرح نقد وارد شده بهزیستی چه خواهد کرد؟

خاکی: ما نقدها را می‌پذیریم ما چالش‌ها را می‌شناسیم.باید سیاست‌ها یکی شود.آیین‌نامه ساماندهی کودکان در حال تدوین است.ما در این طرح سیاستگذار نیستیم هر چه قدر بچه بدهند پذیرش می‌کنیم.باید فکری به حال بچه‌ها کرد.

اشرفی: اینها پناهنده هستند.

خاکی: اینها غیرقانونی هستند شما بچه‌های افغان را بیشتر از ایرانی دوست دارید ولی اگر حامی کودک هستید حامی کودک در خانواده باشید.

پژوهش: هر کسی که اشتباه کرده باید بپذیرد.ما می‌گوییم اگر آیین‌نامه نوشته می‌شودباید همه سازمان‌ها درگیر تدوین آن باشند.هیچ کدام از مسئولین مراکز بهزیستی از این طرح راضی نبودند.بهزیستی موظف هست از کسانی که با بچه‌ها سروکار دارند نظرخواهی کند.

خاکی: حتماً این کار را انجام می‌دهیم.

نیم نگاه

روزبه کردونی: آیین نامه ساماندهی متکدیان خیلی روشن تعریف کرده ولی در اجرا این انحراف صورت گرفته و از نظر من باید اصلاح شود.

احمد خاکی: بارها اعلام کردیم که ما به دنبال مرکززدایی هستیم ما به‌دنبال کاهش آسیب‌ها با کمک «ان. جی.او»ها به‌صورت تخصصی هستیم.

رضا قدیمی: معتقدم که کثیف‌ترین کار این است که کار اجتماعی را سیاسی کنیم.

فاطمه اشرفی: به نظر می‌رسد نگاه و رویکرد این طرح یک نگاه کاملاً فیزیکی، غیرکارشناسی اجتماعی و یک نگاه سخت‌افزاری است. در واقع ما برای حل یک مسأله و پدیده اجتماعی رویکردی امنیتی اتخاذ کرده‌ایم.

طاهره پژوهش : در اردوگاه‌هایی که بچه‌ها را فرستادید خبر داریم که بچه‌ها روی زمین کفش‌هایشان را زیر سرشان گذاشتند و موکت کشیدند روی سرشان و خوابیدند.

میترا امام:  مگر یک کودک مبلمان شهری است .خب حمایت از هر کودک، طبق پیمان‌نامه حقوق کودک که جمهوری اسلامی سال ۷۳ آن را امضا کرده وظیفه هر دولتی است. البته فارغ از هر ملیت و قومیتی.

منبع : روزنامه ایران