بایگانی برچسب‌ها : قوانین افغانستان

خبرنامه آذر/ دی۱۳۹۶

برای مطالعه هفتمین خبرنامه حامی (آذر/ دی- ۷/۹۶) روی لینک زیر کلیک کنید:

خبرنامه شماره۷- آذر دی ۹۶

سخت‌گیری دولت پاکستان نسبت به پناهندگان افغان

شبکه حقوق پناهندگان پاکستان، دولت پاکستان را شدیدا وادار کرد تا تصمیم خود درباره کارت گواهی ثبت‌نام را که تنها یک ماه تمدید شده، مورد بازنگری قرار دهد.

این تصمیم اتفاقی آسیب‌پذیری و رفتارهای حمایتی نسبت به پناهندگان افغان ساکن در پاکستان را وسعت می‌بخشد، علی الخصوص زمانی که موقعیت آشفته است و تهدیدهای فراوان دیگری وجود دارد، ما نیاز داریم سرزمین خود را امن نگه داشته و به قواعد بین‌المللی احترام بگذاریم. این تصمیم بدون درنظر گرفتن واقعیت‌های زمین گرفته شده و نقض قوانین و مقررات حقوق بین‌الملل بشردوستانه است که پشتیبانی زمان محدود را سست می‌کند.

دولت پاکستان باید بپذیرد به علت شرایط سخت آب‌وهوا، روند بازگشت‌پذیری به حالت تعلیق درآمده و چنین تصمیماتی تنها آزار و اذیت و تبعید را افزایش داده و تلاش‌های سخاوتمندانه مردم و دولت پاکستان در طول ۴۰ سال گذشته را به مخاطره می‌اندازد.

لازم به ذکر است که از یک سو ثبت‌نام پناهندگان بدون مدرک در حال انجام است و از سوی دیگر پناهندگان ثبت‌نام شده تحت طبقه‌بندی بدون مدرک قرار می‌گیرند. این سیاست کوتاه مدت هرگز پیامدهای روابط دوجانبه دو کشور و بین دو ملت را در آینده تحقق نخواهد بخشید.

در شرایطی که در بالا ذکر شد، شبکه حقوق پناهندگان پاکستان، از دولت پاکستان درخواست تجدیدنظر در تصمیم و افزایش مدت اعتبار کارت گواهی ثبت‌نام، تا تشکیل دولت جدید که در ماه جولای قسم خورده را دارد.

سازمان ملل: در سال جاری باید منتظر موج جدید مهاجرت افغانستانی‌ها باشیم

به نقل از خبرگزاری فارس: در سال جاری میلادی بیش از ۹ میلیون از مردمان افغانستان به کمک احتیاج دارند و انتظار می‌رود در فصل گرم پیش رو تعداد مهاجران افزایش یابد.

روزنامه واشنگتن پست نوشت: در  سال گذشته حدود ۶۰۰ هزار غیرنظامی که به واسطه جنگ بین طالبان و نیروهای دولتی در بخش‌های مختلف افغانستان، به خصوص قندوز، ننگرهار و هلمند، آواره شده بودند نیز به کابل پناهنده شدند.

واشنگتن‌پست می‌نویسد: به گفته مقامات افغانستان و سازمان ملل، با گرم شدن دوباره هوا در ماه آپریل، سیل جدیدی از آوارگان وارد پایتخت می‌شوند.

در ادامه این گزارش به نقل از «دومنیک پارکر» رئیس دفتر «آژانس هماهنگ‌کننده اقدامات بشردوستانه سازمان ملل» در کابل، آمده است: «ما درباره دست‌کم ۱٫۲ میلیون نفر صحبت می‌کنیم. آنها مقادیری پتو، غذا، لوازم آشپزخانه و چادر دریافت کرده‌اند که برای چند ماه اول اقامت آنها کافی است. اما پس از آن چه اتفاقی می‌افتد؟»

afghan children in camp 2

واشنگتن‌پست نوشت: ماه گذشته، این آژانس خواستار کمک ۵۵۰ میلیون دلاری جامعه جهانی برای کمک به حدود ۵٫۷ میلیون افغانستانی آسیب‌پذیر و حاشیه‌نشین در ماه‌های پیش‌رو شد.

به گفته مقامات سازمان ملل، انتظار می‌رود ۹٫۳ میلیون افغانستانی، یعنی نزدیک به یک سوم جمعیت کشور، امسال نیازمند دریافت نوعی کمک بشردوستانه یا اضطراری باشند، که این رقم در مقایسه با سال ۲۰۱۶ حدود ۱۳ درصد افزایش نشان می‌دهد.

این روزنامه آمریکایی نوشت: به گفته این مقامات، این رقم نشان دهنده افزایش بی‌سابقه تعداد آوارگان درگیری‌های داخلی و ورود سیل غیرمنتظره پناهجویان بازگشته از پاکستان و همچنین توجه بیشتر به آوارگانی است که مدت طولانی است در یک بحران نیمه دائم زندگی می‌کنند.

بسیاری از افغانستانی‌هایی که از درگیری‌های اخیر فرار کرده‌اند، هنوز در شوک تغییرات ناگهانی به وجود آمده بوده و در تلاش هستند تا خود را با تحقیرهای زندگی اردوگاهی تطبیق دهند.

اغلب پناهجویانی که از پاکستان برگشته اند یا آوارگانی که از ولایت های اطراف به کابل پناه آورده اند در اردوگاه ها زندگی می کنند. برخی از این اردوگاه‌ها، نام، تابلو و مرز رسمی و مشخص دارند؛ اما تعداد دیگری از آنها آلونک‌های گلی پنهان و بدون نظارتی هستند که لابه‌لای کوچه‌های شهر قرار گرفته یا در زمین‌های خالی ایجاد شده‌اند. برخی ساکنان این اقامتگاه‌ها طی چند ماه گذشته آمده‌اند. عده دیگری از آنها نیز سال‌ها است در این اقامتگاه‌های موقت گیر افتاده‌اند.

افرادی که به طور رسمی به عنوان پناهجوی بازگشته به وطن یا آواره داخلی شناسایی شده‌اند، مبلغی پول نقد و مقادیری کالای اساسی دریافت می‌کنند. اما کسانی که اطلاعاتشان در هیچ نهاد افغانستان یا بین‌المللی ثبت نشده است، مجبورند برای زنده ماندن خود فکری کنند و متوسل به شغل‌های موقت و کمک ناچیز همسایگان فقیر خود شوند.

آژانس‌های وابسته به سازمان ملل و شرکای محلی آنها، که بخش عظیمی از کمک‌های ارائه شده به بازگشتگان و آوارگان جنگی داخلی را تأمین می‌کنند، متوجه این موضوع شده‌اند که نمی‌توان این افراد را از گروه‌هایی که مدت‌های مدیدی است به کشور بازگشته‌اند و همچنان در حاشیه اقتصاد شهری هستند متمایز کرد.

با این حال، مسئولان «برنامه جهانی غذا»، که اضطراری‌ترین تدارکات و منابع غذایی را فراهم می‌کند، عنوان کردند که در حال گسترش برنامه‌های خود هستند تا بتوانند ورودی‌های جدید را نیز تحت پوشش قرار دهند.

ربابه محمدی؛ مادر هنر نقاشی کشورافغانستان

کارگاه هنری جوانان ماندگار با همکاری موسسه ویس، روز پنج‏شنبه، نه جدی، نمایشگاه نقاشی «آوای جوان»، را در کابل برگزار کرد.

به گزارش خبرگزاری فرهنگ، روح‌الله عاشوری، مسئول این کارگاه گفت که در این نمایشگاه از کار‏های ربابه محمدی و جوانان خسته از جنگ، ناامنی و وضعیت ‏بد اقتصادی کشور، تقدیر می‏شود.

در همین ‏حال ربابه محمدی، از جوانان هنرمند و صحت‏مند خواستار برگزاری نمایشگاه‏های بیشتر و بزرگ‌تر شد.

وی گفت که جوانان، با برگزاری این نمایشگاه نشان دادند که از استعداد‏های خود استفاده می‏کنند.

ربابه می‏گوید: با وجودی که از ناحیه دست و پا فلجم، با تلاش و کوشش به مردم و جهانیان نشان داده‏ام که فلج بودن به معنی نتوانستن نیست.

علی بهزاد، رییس موسسه ویس به نمایندگی از چند کارگاه هنری، لقب «مادر هنر نقاشی کشور» را به ربابه محمدی داد و از وی تقدیر کرد.

ربابه در گفتگو با خبرگزاری فرهنگ، گفت: خرسندم که این لقب را کسب کردم، انگیزه‏ بیشتر پیدا کردم تا در عرصه هنر نقاشی آثار بهتری تولید کنم.

در این نمایشگاه بیشتر از پنجاه اثر هنری از ربابه محمدی، استادان و هنرآموزان کارگاه‏ خط‌خطی، کارگاه باران و کارگاه جوانان ماندگار، به نمایش درآمد.

به نقل از : خبرگزاری فرهنگ پرس

بیکاری و نا امنی عوامل اصلی موج مهاجرت افغانستانی ها به اروپا

سخنرانان «نشست عوامل مهاجرت افغانستانی‌ها به اروپا» معتقدند بیکاری و نا امنی در افغانستان و امید به رفاه بیشتر عامل عمده مهاجرت افغانستانی‌ها به اروپا بوده است.

به نقل از سایت افغانستان خبرگزاری فارس:

 مهاجرت و پناهندگی اجتماعی برای مردم افغانستان پدیده‌ای تازه‌ای نیست. میلیون‌ها تن از جمعیت این کشور طی ۳۸ سال اخیر با این پدیده درگیر بوده‌اند و ۳ نسل از مهاجران افغانستانی در کشورهای مختلف ساکن شدند.

در این میان ۲ کشور همسایه ایران و پاکستان بیشترین شمار پناهجویان از افغانستان را در خود جای داده و این وضعیت با توجه به شرایط کنونی این کشور همچنان ادامه دارد.

اما در خلال روند متعارف مهاجرت و بازگشت مهاجران به افغانستانی در ایران رویداد خروج ۱۰ هزار مهاجر، این بار نه به مقصد میهن بلکه به اروپا را می‌بایست رویدادی قابل تامل به شمار آورد.

بسیاری از مهاجران ساکن ایران و خود افغانستان با موج مهاجرت به اروپا همراه شده و شانس خود را برای رسیدن به دروازه‌های قاره سبز امتحان کردند که در این نوع از مهاجرت در نوع خود در چندین دهه گذشته بی‌سابقه بوده است.

در نشستی با عنوان «بررسی عوامل اجتماعی مهاجرت توده ای افغانستانی‌ها به اروپا» سخنرانان تلاش کردند هر کدام از دید خاصی دلایل این موضوع را واکاوی کنند.

۵۰ درصد مهاجران افغانستانی متولد ایران هستند

اولین سخنران این جلسه «محمد جلال عباسی» استاد دانشگاه تهران بود که در آغاز سخنانش گفت: در نتیجه چند دهه کشمکش‌های داخلی، ملت افغانستان تجربه مهاجرت مداوم را دارند و این مهاجرت به صورت اجباری بوده است.

وی ادامه داد: ۲ کشور پاکستان و ایران میزبان حجم عظیمی از این مهاجران بوده‌اند.

عباسی افزود: بعد از ورود افغانستانی‌ها به ایران یک دهه است که مباحث اجتماعی این حضور را مورد بررسی قرار داده‌ایم که در ادامه به بعضی از یافته‌های این پژوهش اشاره خواهیم داشت.

این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه مهاجرت تاکنون به صورت امنیتی در نظر گرفته شده است، گفت: متاسفانه آثار اجتماعی مهاجرت در نظر گرفته نشده است.

وی با بیان اینکه افغانستان یکی از منابع مهم مهاجرت در دنیا است،‌ تصریح کرد: مهاجرت در افغانستان به صورت اجباری بوده و این روند در سال ۲۰۱۳ به سمت استرالیا و در سال ۲۰۱۵ با موج مهاجرت عظیم به سمت اروپا بوده است.

عباسی با اشاره به ایران به عنوان کشور میزبان مهاجران افغانستانی و همچنین بعنوان گذرگاهی برای عبور مهاجران به سایر کشورها گفت: در ایران حداقل ۲ و نیم میلیون مهاجر افغانستانی داریم که بیش از یک میلیون از این تعداد مهاجران غیرقانونی هستند.

وی با بیان اینکه ۵۰ درصد مهاجران افغانستانی در ایران بدنیا آمده‌اند، تصریح کرد: نسل اول مهاجرانی که به ایران آمده‌اند تقریباً بی‌سواد هستند، ولی نسل‌های بعدی مهاجران باسوادترند.

این استاد دانشگاه ضمن بیان اینکه در مورد وضعیت مهاجران از نظر اجتماعی در چند شهر بزرگ مثل تهران،‌قم و اصفهان تحقیقاتی انجام شده است، خاطر نشان کرد: مهاجران بیش از ۲ دهه است که در ایران زندگی می‌کنند و این نشان از این دارد که مهاجرت در ایران پایدار بوده است.

وی با اشاره به این تحقیق گفت: تنها ۹ درصد مهاجران بی‌سواد هستند و مابقی همگی سواد دارند و در مقاطع مختلف در حال تحصیل هستند.

وی در پایان سخنانش گفت: افغانستانی‌ها در بعضی حوزه مانند تحصیل توانستند خود را با جامعه ایران انطباق بدهند ولی در سایر حوزه ها نتواستند خود را تطبیق بدهند و نکته مهم اینست که کسانی که در حاشیه شهرها زندگی می‌کنند بیشتر تمایل دارند تا به کشور مبدا برگردند.

ایران باید به عنوان وطن دوم مهاجران افغانستانی لحاظ شود

دومین سخنران این جلسه «جعفر حق پناه» استاد دانشگاه تهران و استادیار مطالعات قومی پژوهشکده مطالعات راهبردی بود که در مورد مهاجرت گفت: به پدیده مهاجرت می‌توان از ابعاد مختلفی نگاه کرد.

وی با توجه به تقسیم کار جهانی و تقسیم کشورها به مرکز، پیرامون و نیمه پیرامون،‌ تصریح کرد: افغانستانی‌ها در بحث مهاجرت جز کشورهای پیرامون است.

حق‌پناه ادامه داد: در حال حاضر بیش از ۳ میلیون مهاجر در ایران داریم که سال‌های مدیدی است در این کشور حضور دارند.

وی اظهار داشت: در سال ۲۰۱۵ مهاجرت به اروپا بعنوان مرکز آسانتر شد و شاهد موج عظیم مهاجرت به اروپا بودیم که مهاجران افغانستانی نیز شامل این مهاجران بودند.

 این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه ترکیه مهم‌ترین مسیر انتقال به اروپا بوده است، گفت: عمده‌ترین مسیر مهاجران افغانستانی به اروپا از طریق ایران بوده است و ایران به عنوان گذرگاه در نظر گرفته شده است.

وی تصریح کرد: بسیاری از مهاجرانی که ساکن ایران بودند نیز سوار موج شده و روانه اروپا شدند و طبق تحقیقاتی که انجام شده بیشترین این مهاجران از شهرهای بزرگی مثل تهران و اصفهان عازم به امید رفاه بیشتر عازم قاره سبز شدند.

حق‌پناه مقصد مهاجرانی افغانستانی که از طریق ایران عازم اروپا شدند را اتریش و آلمان عنوان کرد و گفت: سایر کشورها سیاست‌های سختی در برابر پناهجویان اتخاد کردند و این مهاجران مجبور شدند به این کشورها مهاجرت کنند.

وی افزود: مهاجرت با اروپا با معضلات زیادی عمده است و اروپا با قراردادی که با دولت افغانستان امضا کرده قرار است بسیاری از این مهاجران را اخراج کند.

این استاد دانشگاه خاطر نشان کرد: فعلاً اروپا مرزهای خود را به روز مهاجران بسته است ولی اگر مجدداً در فرصتی مرزها اروپا شکننده باشد باز شاهد موج جدید مهاجران خواهیم بود.

حق‌پناه در پایان سخنانش گفت: درباره وضعیت مهاجران در ایران سناریوهای مختلفی بررسی شده و در آخر به این نتیجه رسیدیم که بهترین گزینه این است که ایران به عنوان وطن دوم چند میلیون افغانستانی در نظر گرفته شود.

بیکاری مهمترین عامل مهاجرت از افغانستان است

آخرین سخنران این جلسه «غلامرضا رسولی» دانشجوی دکترای اقتصاد دانشگاه شهید بهشتی بود.

وی در آغاز سخنانش با اشاره به اینکه مهاجرت پدیده‌ای که همیشه در زندگی بشر بوده و امری اجتناب‌ناپذیر است، گفت: همانطور که جهانی‌شدن باعث کم رنگ شدن مرزهای جغرافیای شده، در بحث مهاجرت نیز بایستی مرزها برداشته شود.

وی با اشاره به اینکه که مهاجرت پدید‌ه‌ای است که دیر یا زود سراغ همه انسانها می‌آید، گفت: اگر انسان‌ها بدنبال همزیستی هستند، بنابراین جلوگیری از مهاجرت کار انسانی نیست.

رسولی در ادامه با اشاره به اینکه روزگاری مردم سوریه خود پذیرای مهاجران بودند ولی الان در گذر روزگار مجبور به مهاجرت شدند، اظهار داشت: مهاجرت قضیه‌ای دو سویه است که امروز مردم افغانستان گرفتار آن شدند و شاید فردا گریبانگیر سایر کشورها شود.

وی در مورد دلایل مهاجرت افغانستانی‌ها گفت: زمانی که در کشوری ناامنی وجود داشته باشد سرمایه گذار حاضر نیست در آن کشور سرمایه‌گذاری کند.

وی ادامه داد: بعد از سال ۲۰۱۰ با کاهش سرمایه‌گذاری در افغانستان و خروج شرکت‌های خارجی بدلیل ناامنی از افغانستان بودیم و نتیجه این کار کاهش سرمایه‌گذاری و بیکار گسترده در افغانستان هستیم.

بنابراین عامل اول در مهاجرت افغانستان ناامنی بوده و دومین و مهم‌ترین عامل در حال حاضر بیکاری فزاینده است.

رسولی تصریح کرد: اگر در افغانستان شغل وجود داشته باشد بسیاری از جوانان این کشور ناامنی را تحمل کرده و حاضر نیستند مهاجرت را انتخاب کنند.

وی سومین عامل مهاجرت افغانستانی ها را عدم تناسب رشد جمعیت و رشد اقتصادی عنوان کرد و گفت: رشد اقتصادی سال گذشته در افغانستان  منفی ۲ درصد بوده است و از طرف دیگر افغانستان در حال حاضر یک رشد ۲ درصد از نظر رشد جمعیت دارد و جمعیت این کشور بشدت در حال رشد است.

رسولی ادامه داد: این رشد منفی و این رشد فزاینده جمعیت شکافی را در جامعه افغانستان بوجود آورده که نتیجه آن افزایش شدید بیکاری در جامعه افغانستان است.

وی در پایان سخنانش گفت: همه این عوامل در کنار هم باعث افزایش موج مهاجرت شده و این انتظار از سایر کشورها می‌رود که پذیرای این مهاجران در وضع کنونی بوده و سیاست‌های خصمانه خود را کنار بگذارند.

نیمی از بازیکنان تیم ملی فوتسال افغانستان، مهاجرین مقیم ایران هستند

عبدالرزاق ممرک گفت: ۳۰ بازیکن به اردوی تیم ملی فوتسال زیر ۲۰ سال افغانستان دعوت شده‌اند که نیمی از آنها مهاجرین مقیم ایران هستند.

وی گفت: به دنبال مسابقاتی که در روزهای گذشته در تهران برگزار شد و ۶ نفر به اردوی تیم ملی فوتسال زیر ۲۰ سال دعوت شدند، آخرین مسابقه نیز در شهر مشهد برگزار شد و از این مسابقه نیز ۵ نفر دیگر به اردوی تیم ملی دعوت شدند.

سرمربی تیم ملی فوتسال افغانستان افزود: مسابقه‌ای که در مشهد برگزار شد با حضور ۳۲ بازیکن زیر ۲۰ سال از ۹ استان مهاجرین‌نشین شرقی و جنوبی ایران بود که بعد از پایان مسابقه ۵ نفر به اردو تیم ملی دعوت شدند.

ممرک خاطر نشان کرد: استعدادهای بسیار خوبی در رشته فوتسال در میان مهاجرین در ایران وجود دارد، چون این کشور در فوتسال جهان مطرح است و در جام جهانی گذشته مقام سوم را کسب کرده و در آسیا هم حرف اول را می‌زند.

وی ادامه داد: حضور بازیکنان مهاجر در کنار فوتسالیست‌های ایرانی باعث رشد آنان شده که این موضوع به ما کمک می‌کند که با استفاده از بازیکنان نخبه مهاجر در ایران، تیم ملی فوتسال خود را تقویت کنیم و بتوانیم در سطح آسیا حرفی برای گفتن داشته باشیم.

سرمربی تیم ملی فوتسال افغانستان یادآور شد: حدود ۲ ماه دیگر ۳۰ بازیکن را به کابل دعوت می‌کنیم و ۱۵ بازیکن از شهرهای داخل افغانستان و ۱۵ بازیکن هم از مهاجرین افغانستانی داخل ایران به این اردو دعوت می‌شوند و حضور این همه بازیکن مهاجر نشان از استعداد و رشد آنان در ایران دارد.

عبدالرزاق ممرک تصریح کرد: ما حضور خود در جام جهانی را دور از دسترس نمی‌دانیم و حضور بازیکنان جوان ما در بازی‌های جهانی تجربه خوبی برای آینده فوتسال ما خواهد بود.

سرمربی تیم فوتسال افغانستان در پایان از همکاری مقامات ورزشی ایران که نهایت همکاری را با فدراسیون فوتسال افغانستان داشتند تقدیر و تشکر کرد.

به نقل از: خبرگزاری فارس

اولین همایش سالانه گفتگوی فرهنگی ایران و افغانستان

نخستین همایش مشترک دانشگاه علامه طباطبایی و موسسه مطالعات استراتژیک افغانستان صبح روز ۱۴ آذر با عنوان «گفتگوی فرهنگی ایران و افغانستان» آغاز به کار کرد. مهمانان ویژه این همایش دکتر حداد عادل، دکتر حسین سلیمی رییس دانشگاه علامه طباطبایی،دکتر ابوذر ابراهیمی ترکمان رئیس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، دکتر رسول موسوی مشاور وزیر امور خارجه، داوود مرادیان رییس موسسه مطالعات استراتژیک افغانستان و هیأتی از استادان افغانستانی شامل دکتر مخدوم رهین وزیر پیشین فرهنگ و اطلاعات در افغانستان، سه نفر از معاونان وزارت خانه‌های مختلف افغانستان و شماری از استادان، روزنامه نگاران و فعالان مدنی این کشور حضور داشتند.

در این همایش متخصصان و سخنرانانی از دانشگاه ها و نهادهای مدنی ایران و مسئولان دولتی و فعالان نهادهای مدنی افغانستان در بخش های مختلفی اعم از: همکاری و دیپلماسی فرهنگی – زبان، ادبیات و ارتباطات – چشم انداز فرهنگی – سیاسی روابط ایران و افغانستان و در بخش پایانی مؤلفه های فرهنگی مشترک به ارائه سخنرانی پرداختند.

مدیر انجمن حامی که از جمله سخنرانان این نشست منطقه ای بود ؛ تحت عنوان «زنان افغانستان در گذر تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی» به ارائه گزارشی در خصوص نقش زنان در تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی افغانستان پس از خروج طالبان از این کشور پرداخت. فاطمه اشرفی با اشاره به فعالیت های انجمن حامی در کشور افغانستان در سالهای اخیر و ارتباط مستقیم با فعالان مدنی امور زنان گفت: با وجود آنکه آثار حکومت طالبان که مانع هرگونه حضور زنان در اجتماع و عدم دسترسی آنان به تحصیل و آموزش و همینطور سنت های ریشه دار و باورهای عامیانه و خرافی که باعث توقف رشد اجتماعی زنان برای سالهای زیادی شده بود؛ اما زنان افغانستان در طول ۱۵ سال گذشته توانسته اند به خوبی و به تدریج جایگاه خود را در اجتماع کسب کنند. وی همت بالا و شجاعت این زنان در ابراز و مطالبه حقوق خود در اجتماعی که مملو از نگاه های سنتی مردسالارانه است را از دلایل اصلی موفقت زنان افغانستانی در طول این سالها دانست. مدیر انجمن حامی افزود: توانمندسازی زنان به صورت فردی و اجتماعی در کنار تحولات مثبت قانونی ؛ باعث شده تا امروز شاهد حضور زنان در سطوح مختلف اداری – اجرایی و تصمیم گیری باشیم. تعلق ۶۹ کرسی از ۲۴۹ کرسی نمایندگی مجلس افغانستان به زنان و حضور بیش از ۳۰۰ قاضی زن در افغانستان از نمونه های بارز رشد و توانمندی زنان در افغانستان است. مدیر انجمن حامی اظهار کرد: اگرچه هنوز موانع و مشکلات امنیتی، اقتصادی، اجتماعی و سنتی بر سر راه زنان افغانستان وجود دارد اما روند رو به رشد حضور زنان و کسب جایگاه های مهم اجتماعی نشان می دهد که زنان افغانستانی در مسیر بسیار خوبی قرار دارند.

به گزارش روابط عمومی انجمن حامی، بسیاری از سخنرانان این نشست نسبت به توجه به زنان، فرهنگ و دین مشترک به عنوان پایه های اصلی گفتمان مطلوب میان سیاستمداران ایران و افغانستان تأکید کردند. برگزار کنندگان این نشست اظهار امیدواری کردند که اگرچه ممکن است در مواردی روابط فیمابین دو دولت به قدر کافی مثبت نباشد، اما برگزاری چنین نشست هایی و توجه به اشتراکات فرهنگی – مذهبی   می تواند ما را از همزبانی به همدلی برساند.

گفتنی است این همایش با یک نمایشگاه جانبی کتاب، عکس و …  همراه بود. در این بخش کتاب های نویسندگان افغانستانی، نشریات و روزنامه های آنان به نمایش گذاشته شد. انجمن حامی نیز در این نمایشگاه حضوری فعال داشت و پروژه های مرتبط با توانمندسازی زنان افغانستانی در ایران و افغانستان را به نمایش گذاشت.

photo_2016-12-05_15-30-18

گزارش سال ۲۰۱۶ دفتر دادستان دیوان کیفری بین المللی در ارتباط با وضعیت افغانستان

به نقل از مرکز حقوق کیفری بین المللی ایران:

دفتر دادستان دیوان کیفری بین المللی مطابق سنت سالانه خود در ماه نوامبر، گزارشی در ارتباط با وضعیت هایی که در مرحله ارزیابی مقدماتی قرار دارند صادر می کند. این گزارشات سالیانه که انتشار آن ها جزء وظایف قانونی دادستان نمی باشد در راستای افزایش شفافیت عملکرد دفتر دادستان صادر می گردند.

وضعیت افغانستان در حال حاضر در مرحله ارزیابی مقدماتی قرار دارد. اهمیت این وضعیت به دلیل همسایگی و مجاورت آن با کشور ایران و اشتراکات زبانی و فرهنگی موجود سبب شده است که مرکز حقوق کیفری بین المللی ایران در سال های اخیر بخش مربوط به وضعیت افغانستان از گزارش دفتر دادستان را در راستای ارتقای آگاهی های عمومی به فارسی ترجمه نماید.

برای مطالعه این گزارش روی لینک کلیک نمایید. 

به گزارش روابط عمومی انجمن حامی، ماه گذشته نشستی با در خصوص بررسی وضعیت افغانستان و امکان دادخواهی قربانیان جنگ در این دیوان در انجمن حامی برگزار گردید، که در این لینک در دسترس است.

همه‌ زن‌ها چشم‌های شربت‌گل را ندارند

گفتگوی روزنامه شهروند با گلالی نور صافی، نماینده مجلس افغانستان در روز منع خشونت علیه زنان: 

دو خط مورب اخم، میان دو چشم قهوه‌ای و خال هندو بر گونه راست در صورت «داکتر گلالی نور صافی» است. زنی زاده کابل با نسب بلخی که هر روز روبه‌روی صدها مرد متعصب مجلس افغانستان می‌ایستد و بر حقوق زنان پا می‌فشارد و اکنون که برف سفید از آسمان آبی می‌بارد، میهمانِ سردترین صبح تهران است. میان جمله‌هایش پر از کلمات خوش‌آوای فارسی است که دیری است از یاد ما رفته. مثل وقتی که از «یکبارگی» استفاده می‌کند تا بگوید: «خشونت یکبارگی رخ نداده در افغانستان. حاصل سال‌ها هراس و زخم و جنگ و خون است.» مثل مولانا، شاعر بلخی که قرن‌ها پیش یکبارگی از عافیت بریده بود.

«تولد شهر کابل هستم و مدرسه و مکتب را در کابل خوانده‌ام. برای تحصیلات بالاتر به شهر کریمه‌ شوروی سابق رفتم. مدت هفت‌سال و دوباره برگشتم به افغانستان و در یکی از بیمارستان‌های چشم‌پزشکی افغانستان -نور- مصروف کار بودم. بعدا در جنگ‌های داخلی افغانستان مجبور به ترک وطن شدیم و به جرمنی رفتیم. بعد از این‌که حکومت طالبان سقوط کرد، دوباره برگشتیم به شهر و در مرکزی که به زنان برای درمان صدمات روانی‌ای که در طول جنگ بر آنها وارد شده بود، کمک می‌کرد مشغول کار شدم. تا بالاخره در‌ سال ٢٠٠۵ کاندیدای پست نمایندگی مجلس شدم از ولایت بلخ.» باشنده‌ (شهروند) اصلی ولایت بلخ است. تمام نسبشان از ولایت بلخ بودند و او بعدها باشنده کابل شد. در ‌سال ٢٠٠۵ نخستین‌بار به مجلس نمایندگان رفت تا امروز که دور دوم نمایندگی‌اش را سپری می‌کند، نماینده ولایت بلخ است در شمال افغانستان. به یاد می‌آورد موارد بسیاری از خشونت بر زنان و کودکان افغان را. اما زن‌های مجلس نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند قانون منع خشونت را به تصویب نهایی برسانند. «بدترین کارمان در مجلس تاکنون این است.» گلالی صافی اما خوشحال است از این‌که قانون منع آزار و اذیت خانم‌ها و اطفال را توانسته‌اند به تصویب مجلس نمایندگان برسانند؛ «یگانه دستاورد خوبمان این است.»

افغانستان از کشورهایی است که عضو کنوانسیون سیدا (کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان) شده اما فضل خدا و فرمان رئیس‌جمهوری همچنان باقی است.

لطایف‌الحیل برای حفظ جان زن

در شهر مزارشریف دفتر دارد. هیچ‌وقت فراموش نمی‌کند آن شب را که زن تلفن زد به دفترش: «می‌خواهند من و طفلم را بکشند.» شوهر این زن در زندان بود و پدرشوهرش تهدید کرده بود که عروس و بچه را می‌کشد. گلالی ماجرا را دقیق به خاطر دارد: «در جای بسیار ناامنی از ولایت ما زندگی می‌کرد. شب‌هنگام زنگ زده بود. گفت پدرشوهرم امشب ما را می‌کُشد. کوشش بسیار کردیم. آن وقت شب به آن منطقه رفتن نتوانستیم. به پلیس منطقه زنگ زدیم. آنها گفتند نیرو کم داریم و نمی‌توانیم کسی را به منطقه بفرستیم.»

گلالی نور صافی فکر بسیار کرد و این راه به ذهنش رسید: «با امام قریه صحبت کردیم. گفتیم به پدرشوهر بگوید که حکومت از تهدید او باخبر شده. ملای مجلس را وظیفه دادیم تا صبح در خانه پدرشوهر باشد تا بتوانیم فردا آن زن را به خانه امن منتقل کنیم.»

صبح از پشت کوه‌های قریه برآمده بود که آمدند و زن را برداشتند و به خانه‌ امن بردند. «دیرزمانی در خانه امن ماند تا خانواده‌شان از هم پاشید. چون خانواده‌اش با مخالفان حکومت همکار بودند، همه به زندان افتادند و این زن دوباره خود را آزاد احساس کرد و به خانه خود بازگشت.»

می‌گوید مردم مدام با او در ارتباط هستند. «اقلاً با تلفن.»

آشوب خاطراتِ زن‌های افغانستان به ذهنش حمله می‌کنند و به زبان می‌آیند. از تجاوز به زنی می‌گوید در «قریه‌ای دور» که یکی از زورمندهای منطقه‌اش به او تجاوز کرده بود. «به خانه امنی در کابل آمده بود. عامل تجاوز یکی از زورمندهای منطقه بود. آن خانم فعلا در یکی از خانه‌های امن شهر کابل است. به خاطر دوری راه به خانه خود رفتن نمی‌تواند. چون ممکن است زورمندها دوباره به او تجاوز کنند.»

– چند ‌سال دارد؟

– ١٨ساله است. نو به هجده رسیده. حتی نخواستیم در مزارشریف نگهش داریم. آوردیمش به کابل.

چشم‌های شربت‌گل

پیش از آن‌که جنگنده‌های شوروی در بمباران ‌سال ١٩٨۴ پدر و مادر شربت‌گل را بکشند، هیچ‌کس از صاحب نگران‌ترین چشم‌های جهان باخبر نبود. استیو مک‌کوری، عکاس نشنال جئوگرافیک، زمانی از او عکس گرفت که در ١٢سالگی به ناصر باغ پاکستان گریخته بود. عکس او در اردوگاه پناهندگان روی جلد نشنال جئوگرافیک رفت تا لقب «مونالیزای جهان سوم» را بگیرد. در ١٩٩٢ با رحمت ازدواج کرد به روستایی در دوردست افغانستان بازگشت. شربت‌گل چهار دختر آورد: روبینا، زاهده و عالیه و دختر چهارم نوزاد بود که مُرد. مک‌کوریِ عکاس در ٢٠٠٢ دوباره شربت‌گل را پیدا کرد و از او عکس گرفت. چشم‌ها همان چشم‌ها بودند: نگران و غلتان در ژرفای صورت. صورتی که زخم‌های ١٧‌سال دربه‌دری داشت. قصه «دختر افغان» هنوز تمام نشده بود. یک ماه پیش او را در پاکستان به جرم جعل کارت هویت پاکستانی بازداشت کردند. ١۵ روز به زندان انداختند و از پاکستان اخراجش کردند. سازمان عفو بین‌الملل و دیگر سازمان‌های حقوق بشری به اخراج او واکنش نشان دادند تا این‌که بلافاصله پس از بازگشت به افغانستان، شربت‌گل را به کاخ ریاست‌جمهوری بردند. جایی که اشرف غنی و همسرش، بانوی اول افغانستان، طی تشریفاتی از او استقبال کردند و کلید خانه‌ای را در دستان او گذاشتند. «رئیس‌جمهوری افغانستان به شربت‌گل وعده داد که برای آموزش فرزندانش و برای درمان او توجه خاص خواهد کرد.»

گلالی نور صافی ماجرای شربت‌گل را خوب به خاطر دارد. اما «مثل شربت‌گل صدها و هزارها زن داریم که به همین مصیبت دچار هستند. شربت‌گل با فوتویی که از او چاپ شد، توجه جهان را به خود جلب کرد. وقتی رئیس‌جمهوری به مشکل او رسیدگی می‌کند بسیارخوب است. اقلاً اگر این زن شربت‌گل نبود شاید ما هیچ خبر نمی‌شدیم که این خانم در زندان است.»

نور صافی معتقد است که اشرف غنی کار نمادین خوبی کرده چون «به خانم‌های دیگر پیام می‌رسد که می‌توانند کسی را به‌عنوان پشتیبان داشته باشند که از حقوقشان دفاع کند. دیگر خانم‌ها هم برای خود شخصیت قایل می‌شوند و می‌گویند ببینید: یکی از خانم‌هایی که شخصیت معروف جهانی شده بود، اقلاً از او دفاع شد. این کار دیگران را هم جرأت می‌دهد که در بعضی مسائل حرف بزنند. چون شرط این نیست که همه چشم‌های شربت‌گل را داشته باشند. همه زن‌ها چشم‌های شربت‌گل را ندارند. استعدادهای دیگری دارند که تبارز بدهند تا بتوانند مثل شربت‌گل مورد حمایت و پشتیبانی قرار بگیرند.»

پناهنده‌ها را دسته‌جمعی برنگردانید

بخار چای روی میز لابی هتل چرخ می‌خورد و بالا می‌رود. سخن به پناهنده‌ها می‌رسد. گلالی دل پری دارد از این موضوع: «بیش از سی‌ سال است که افغان‌ها به شکلی از اشکال در تمام دنیا پناهنده هستند؛ در ایران و پاکستان و جاهای دیگر. زیادتر دلیلش فقر و بیکاری می‌تواند باشد. اما در شرایط فعلی جنگ مهم‌ترین عامل است. مردم به آینده خود ناباور شده‌اند و کوشش می‌کنند جایی باشند که خود را امن احساس کنند و جای امن پیدا کنند.»

از برخورد سیاسی با موضوع پناهنده‌ها گله دارد: «متأسفانه با موضوع پناهنده‌ها در کشورهای پذیرنده برخی اوقات برخورد سیاسی می‌شود، خصوصا در کشورهای همسایه. وقتی روابط دو کشور با هم خوب نمی‌باشد کوشش می‌کنند از پناهنده‌ها استفاده کنند و با فرستادن دسته‌جمعیِ پناهنده‌ها به‌طرف افغانستان، افغانستان را تحت فشار قرار بدهند. در صورتی که افغانستان شرایط پذیرش را ندارد. البته وظیفه خود ماست و هیچ‌وقت نبایدبگوییم دگران این بار را بردارند. اما در قوانین بین‌المللی هست که هر پناهنده‌ای که می‌رود می‌تواند پناهنده بماند و زندگی کند. برخورد سیاسی با این موضوع دردناک است.»

اروپا و معضل پناهنده‌ها را مثال می‌آورد: «در اروپا هم تعداد زیادی از پناهندگان یکبارگی به‌طرف اروپا رفتند و آنها هم همین مسأله را دارند. ما به همه جهان اعلام می‌کنیم که دلیل جنگ افغانستان خود افغانستان نیست. ما می‌گوییم دلیل، جنگ منطقه است. هر وقت جنگ خاموش شود، مردم ما مثل همه مردم جهان خوش دارند در وطن خودشان، جایی که تولد شده‌اند، سکونت داشته باشند تا این‌که در جایی زندگی کنند که غریبه و بیگانه باشند. تا وقتی که شرایط برابر نمی‌شود افغان‌ها نباید به‌صورت جمعی برگردانده شوند. مثلاً پاکستان این تصمیم را گرفته که دسته‌جمعی افغان‌ها را برگرداند. این عملی غیرمعقول است.»

هراس از عساکر بین‌الملل؟

   امروزه اگر مردم افغانستان در خیابان سربازی خارجی مجهز به همه ادوات نظامی ببینند می‌ترسند یا احساس امنیت می‌کند؟

 افغان‌ها مردم بسیار آزادمنشی هستند. هیچ‌وقت در طول تاریخ طرفدار این نبوده‌ایم که کشور اجنبی بر افغانستان حکومت کند یا در آن حضور داشته باشد. اما شرایط فعلی افغانستان بالکل متفاوت است. وقتی عساکر بین‌المللی به افغانستان آمدند، افغانستان واقعاً در حالت عجیبی بود. تروریسم تهدید مستقیم داشت. وقتی قبل از طالب‌ها روسیه از افغامستان برآمد، اینها بین خود به هم چسبیدند و کابل تقریباً هشتاد فی‌صد ویران شد. این ترسی است که هنوز بین مردم موجود است و هنوز هم از این می‌ترسند که خدای ناخواسته سال‌های هفتاد که سال‌های برآمدن روس‌ها بود، دوباره تکرار شود. یگانه منزله‌ای که مردم به آن خوش بودند و هستند که عساکر غربی و آمریکایی در افغانستان باشند این است. و حال هم با وجودی که افغانستان پلیسش به پنجاه‌هزار می‌رسد هنوز هم تهدیدهای بسیار عمده است در بعضی‌جاها که درخواست کمک از عساکر خارجی می‌کنند. نیاز است به دو دلیل: اول این‌که افغانستان از مصونیت خود مطمئن نیست، دوم، هراس از تجربه تلخ سال‌های هفتاد و  حمله روسیه.

مردم به دیدن عساکر خارجی و افغانستانی مجهز، عادت دارند. چون مستقیماً تهدیدی از طرف اینها در شهرها دیده نشده. مردم بی‌تفاوت شده‌اند. اما به خاطر وحشت از تروریسم و دشمنانِ مردم، ترجیح می‌دهند عساکر بین‌الملل باشند تا تروریسم. هیچ نیست که ختم بشود این هراس و ظلم.

حضور فیزیکی زن‌ها در مجلس

٢۵‌درصد نمایندگان مجلس افغانستان باید زن باشند و این در قانون اساسی «گنجانیده گشته.» یعنی از ٢۴٩ نماینده، ۶٢ نفر باید زن باشند. «خوبیش این است که مردم به حضور زن در جامعه آهسته آهسته عادت می‌کنند. جامعه به این اعتقاد می‌یابد که تصمیم‌گیری‌ها در سیستم دولتی با حضور خانم‌ها باشد.»

شال سرخ را روی سرش جلو می‌کشد. جرعه آخر چای را می‌نوشد و درباره زن‌های مجلس حرف می‌زند: «بدیهی است که بعضاً زن‌هایی که راه پیدا می‌کنند معنی واقعی موضوع را برآورده نمی‌کنند. آنها فقط از سیستم استفاده می‌کنند، از قانون استفاده می‌کنند تا بیایند مجلس. دردناک است. من خودم انتقادپذیر هستم و می‌فهمم که حضور ما حضور فیزیکی است. مخصوصاً از نظر معنوی کمبودها احساس می‌شود. کمبود از این نظر که کاری که باید اجرا کنیم، اجرا نمی‌شود. وفتی اجرا نشود، انتقاد مردم بجا می‌باشد که بعضاً شکل سمبیلک به خودش می‌گیرد.»

بلخ در ازدواج طفلان استثنا نیست

ولایت بلخ از مناطق آرام افغانستان است. اما گلالی نور صافی معتقد است «اوضاع امنیتی بلخ هم این اواخر دارد کم‌کم خراب‌تر می‌شود. به‌صورت مجموعی افغانستان همه‌اش دچار مشکل امنیتی است. مشکلی بسیار عمده در کل مملکت. تا وقتی این مشکل وجود دارد، ترقی درست کردن نتوانیم. به خانم‌هایی که قصد کار یا تحصیل دارند، رسیدگی نمی‌شود. کسی خود را مسئول نمی‌داند. در خانه می‌مانند. در قسمت زن‌ها خشونت وجود دارد همچنان. طفل‌ها در سن خرد ازدواج داده می‌شوند. که این مشکلات عمده مملکت به‌صورت عموم و به‌طور خصوص بلخ است. هرچند بلخ استثنا نیست. مشکل امنیت مردم را رنج می‌دهد. این است که اطمینان مردم به آینده کم‌رنگ می‌شود.

وقت سفر به مشهد رسیده است. باید به مهرآباد بروند. می‌خواهند به زنان افغانِ ساکن مشهد از قانون منع خشونت علیه زنان بگویند و بیاموزند. گلالی عینکش را برمی‌دارد و شیشه‌اش را پاک می‌کند.

   هنوز هم چشم‌پزشک هستید یا کنار گذاشته‌اید؟

از ٢٠٠۵ به چشم‌پزشکی ادامه نمی‌دهم. هنوز هم وقتی موکلین (مردم) پیش من می‌آیند علاوه بر مشکلات عادی، مشکلات پزشکی هم مطرح می‌کنند. می‌خندم و به طبیب دیگری معرفی‌شان می‌کنم.

به نقل از : روزنامه شهروند

نشست تخصصی بررسی وضعیت افغانستان در دیوان کیفری بین المللی در انجمن حامی

نشست بررسی وضعیت افغانستان در دیوان کیفری بین المللی با سخنرانی محمدهادی ذاکرحسین پژوهشگر دکترای حقوق کیفری بین المللی و از کارآموزان دیوان کیفری  بین المللی (ICC)، تحت عنوان “فرصتی برای عدالت خواهی  قربانیان جنگ ”  در تاریخ ۱۷ آبان ۹۵ با حضور جمعی از پژوهشگران و دانشجویان ایرانی و افغانستانی و اصحاب رسانه در انجمن حامی برگزار شد.

 ذاکرحسین ضمن معرفی دیوان کیفری بین المللی به تصمیم دادستان این دیوان نسبت به رسیدگی به موضوع افغانستان و ارائه گزارشی از وضعیت افغانستان پرداخت. وی با اشاره به تاریخچه تأسیس سازمان بین المللی دیوان کیفری در جولای سال ۱۹۹۸ با عضویت ۱۲۴ کشور تا کنون، اهم  وظایف و مأموریت های دیوان، صلاحیت های دیوان و جرائم ذکر شده در اساسنامه ICC از جمله جرائم جنگی، جرائم علیه بشریت، تخریب مراکز فرهنگی و درمانی، تجاوز و نسل کشی را معرفی نمود و با ذکر نمونه هایی از آراء صادره از این دیوان به تشریح وضعیت افغانستان اشاره کرد. او اظهار داشت: در پرونده هایی که مورد بررسی ICC قرار می گیرد، ممکن است جرائمی که در یک منازعه بین المللی (میان دو دولت)، یا یک منازعه غیر بین المللی ( میان یک دولت و گروههای شورشی مسلح؛ یا میان گروههای شورشی) اتفاق افتاده مورد توجه باشد. بنابراین، در پرونده افغانستان جرائم جنگی یا جرائم علیه بشریت که توسط آمریکا در سالهای اخیر در افغانستان رخ داده است نیز مطرح است.

zakerhosein-resized

وی که در حال حاضر به عنوان کارآموز در دفتر دادستان دیوان بین المللی کیفری فعالیت دارد درباره وضعیت کشور افغانستان و امکان دادخواهی قربانیان این جنگ گفت: کشور افغانستان از سال ۲۰۰۳ به عضویت دیوان کیفری بین المللی درآمده است، بنابراین صلاحیت دیوان نسبت به رسیدگی به جرائم و جنایاتی که در این کشور قبل از سال ۲۰۰۳ اتفاق افتاده قابل تعمیم نیست. تصمیم اخیر دیوان برای اولویت بخشیدن به بررسی مقدماتی مسائل افغانستان فرصت مناسبی را برای ورود مختصصان ایرانی و افغانستانی و کمک به دیوان برای جمع آوری  اطلاعات از قربانیان،  تشکیل پرونده و در نهایت رسیدگی به آسیب های جنگی وارد شده نسبت به غیرنظامیان و احقاق حقوق قربانیان، فراهم آورده است. امیدوار هستیم در صورتیکه بررسی وضعیت افغانستان منجر به تشکیل پرونده و ورود به مرحله تحقیقات گردد، سبب دادخواهی برای قربانیان بیشمار این حوادث و منازعات پی در پی که زندگی فردی و اجتماعی آنها را تحت الشُعَاع  قرار داده است، گردد.

دادگاه بین المللی لاهه: اسناد نشان می دهد که آمریکا در افغانستان مرتکب جنایت جنگی شده است

دادستان دیوان بین المللی کیفری در لاهه بامداد سه شنبه ۲۵ آبان ۹۵ در گزارشی اعلام کرد که اسنادی در دست است که نشان می دهد که نیروهای آمریکایی و سازمان جاسوسی آمریکا در جنگ افغانستان مرتکب جنایت جنگی شدند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه از شهر لاهه ،«فاتو بن سودا» دادستان دیوان کیفری بین المللی افزود: بر اساس اسناد و تحقیقات اولیه، نیروهای آمریکایی و سازمان جاسوسی این کشور بین سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ به صورت غیر انسانی به شکنجه و آزار و اذیت زندانیان پرداخته اند.

دادستان دیوان کیفری بین المللی گفت: اطلاعاتی در دست است که نشان می دهد نیروهای آمریکایی و ماموران سازمان جاسوسی این کشور به هنگام بازجویی از زندانیان به اقداماتی متوسل شدند که از موارد جنایت جنگی است.

پیشتر نشریه آمریکایی «فارن پالیسی» از آغاز تحقیقات دیوان بین‌المللی کیفری درباره جنایت‌های جنگی آمریکا در افغانستان، خبر داده بود.

این نخستین بار است که یک دادگاه بین المللی درباره جنایت های جنگی نیروهای آمریکایی در افغانستان را تحقیق می کند.

دیوان بین المللی کیفری، دادگاهی بین المللی است که برای رسیدگی به جرایم نسل کشی، جنایت علیه بشریت، جنایت جنگی و… تشکیل شده و مقر آن در لاهه هلند است.

منبع: ایرنا

تصویب قانون منع آزار و اذیت زنان و کودکان در افغانستان

مجلس نمایندگان افغانستان، قانون منع آزار و اذیت زنان و کودکان را با اکثریت آرا تصویب کرد.

 فوزیه کوفی، رئیس کمیسیون امور زنان مجلس نمایندگان، گفت: در این قانون انواع آزار و اذیت کلامی، فیزیکی، نوشتاری و تصویری تعریف شده و این اعمال جرم پنداشته شده است.

بر اساس این قانون، کسانی که مرتکب آزار و اذیت زنان و کودکان در محلات عمومی، وسایل نقلیه عمومی و محلات دیگر گردند به جریمه نقدی پنج هزار تا ده هزار افغانی محکوم می‌شوند. مرتکبین آزار و اذیت زنان و کودکان در محل کار، مراکز صحی و مراکز تعلیمی و تحصیلی به جریمه نقدی ده هزار تا بیست هزار افغانی محکوم خواهند شد.

در این قانون آمده است که آزار و اذیت زنان و کودکان در حالاتی که جرم مکررا صورت گیرد، مجرم، استاد، مربی، دکتر یا آمر (رئیس) شخص باشد یا جرم منجر به صدمه جسمی و روانی شخص گردد، حالت جدی تر را به خود گرفته و مجازات به سه ماه تا شش ماه حبس تبدیل می‌شود.

خانم کوفی افزود: از آنجا که پدیده آزار و اذیت زنان و کودکان در افغانستان نو است، تاکنون برای این مشکل چیزی در قوانین پیش بینی نشده بود و تنها در قانون منع خشونت علیه زنان در یک ماده به آن اشاره شده بود.

قانون منع آزار و اذیت زنان که به پیشنهاد کمیسیون امور زنان مجلس نمایندگان ترتیب شده است، دارای سه فصل و ۲۹ ماده است.

مسعوده کروخی، نماینده دیگر مجلس نمایندگان افغانستان، گفت: آزار و اذیت زنان و کودکان در سالهای اخیر به دلیل تراکم نفوس و تبعات منفی جنگ، در این کشور افزایش یافته است که سبب آسیب‌های روحی به زنان و کودکان شده و کاهش مشارکت زنان را در اجتماع به دنبال داشته است.

به گفته وی، در سال ۱۳۹۴ مقرره‌ای برای منع آزار و اذیت زنان و کودکان از سوی وزارت عدلیه ترتیب شده بود که در جریده رسمی نیز منتشر شده است اما از آنجا که مقرره، ضمانت اجرایی ندارد، ضرورت ترتیب قانون منع آزار و اذیت زنان به میان آمد.

وی افزود: در قانون منع آزار و اذیت زنان و کودکان، به دلیل شرایط نامناسب زندانها، طولانی بودن روند رسیدگی به پرونده‌ها و تاثیر بیشتر جریمه نقدی بر شهروندان، بیشتر از مجازات حبس، به مجازات جریمه نقدی توجه صورت گرفته است.

این قانون در مشورت با فعالان مدنی و وزارت عدلیه افغانستان ترتیب شده است. جلوگیری از آزار و اذیت زنان، حمایت از متضررین این آزارها، فراهم نمودن محیط مناسب برای کار و تعلیم و دسترسی به خدمات صحی و آگاهی‌دهی به عموم مردم، از اهداف طرح و تصویب این قانون خوانده شده است.

این قانون در حالی تصویب می‌گردد که آزار و اذیت زنان به خصوص در محلات عمومی و حتی در شبکه‌های اجتماعی بسیاری از زنان افغان را شاکی ساخته بود و اعتراضات زیادی مشمول راهپیمایی‌ها در این راستا راه اندازی شده بود.

منبع: فرهنگ پرس

نشست تخصصی با موضوع «وضعیت افغانستانی در دیوان کیفری بین المللی»ء

انجمن حامی برگزاری می کند:

نشست تخصصی با موضوع

« وضعیت افغانستان در دیوان کیفری بین المللی : فرصتی برای عدالتخواهی قربانیان جنگ »

با سخنرانی : آقای محمدهادی ذاکرحسین

پژوهشگر دکترای حقوق کیفری بین المللی در دانشگاه تیلبرگ هلند؛ کارآموز دیوان کیفری بین المللی لاهه 

دوشنبه ۱۷ آبان ۹۵  از ساعت ۱۵:۳۰ الی ۱۷:۳۰

کریمخان، خیابان نجات الهی(ویلا)، خیابان سپند شرقی، پلاک ۲۳، طبقه اول، واحد

۳

انجمن مقدم پژوهشگران و تمامی علاقه مندان را گرامی میدارد

بازدید از کانون اصلاح و تربیت اطفال کابل

بازدید مدیر انجمن حمایت از زنان و کودکان پناهنده از کانون اصلاح و تربیت اطفال کابل روز ۲۳ مهر ۹۵ صورت گرفت. در این بازدید که مسئولین رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در افغانستان نیز حضور داشتند، مدیر کانون ضمن استقبال گرم از میهمانان ایرانی خود به ارائه گزارشی درباره وضعیت کلی کانون، تعداد مددجویان و نحوه ارائه خدمات و امکانات آموزشی در این مجموعه پرداختند . وی افزود: یکی از اقدامات اصلاحی و تربیتی در کانون اصلاح و تربیت کابل، ارائه آموزش های فنی و حرفه ای است. ما تلاش میکنیم تا با ارائه آموزش های لازم به مددجویان در مدت نگهداری در کانون، زمینه اشتغال آنان را بعد از آزادی فراهم آوریم.

 آقای امینی اظهار امیدواری کرد: ما علاقمند هستیم از تجربیات کشور ایران استفاده نماییم و زمینه های افزایش همکاری میان دو کشور را برای تقویت ظرفیت نیروی انسانی و بازپروری اطفال در کانون اصلاح و تربیت کابل را فراهم آوریم.

photo_2016-10-26_10-15-24

مدیر عامل انجمن حامی پس از بازدید از قسمت های مختلف کانون و خوابگاه های دختران و پسران که محل نگهداری مددجویان بود، اظهار داشت: ما در انجمن اعتقاد داریم که با تلاش برای انتقال تجربیات میان مدیران و دست اندرکاران مراکز اصلاح و تربیت در ایران و افغانستان، زمینه های لازم جهت بازپروری کودکان را فراهم آوریم و بنده و همکارانم تلاش می کنیم تا این اقدامات اصلاحی و تربیتی برای این قشر از کودکان جامعه افغانستان میسر شود.

معاون رایزنی فرهنگی ایران در افغانستان نیز در ادامه، ضمن اشاره به اشتراکات دینی، زبانی و فرهنگی اظهار داشت: ما نیز آمادگی داریم تا برای رفع کاستی هایی که حقوق کودکان را نشانه رفته است از هیچ تلاشی دریغ نکنیم و این همکاری می تواند شامل کمک های سخت افزاری یا نرم افزاری باشد و در هر دو صورت جمهوری اسلامی ایران آمادگی کامل برای این اقدام را دارد.

دیدار مدیرانجمن حامی با وزیر امور مهاجرین و عودت کنندگان جمهوری اسلامی افغانستان

سیدحسین عالمی بلخی وزیر امور مهاجرین و عودت کنندگان جمهوری اسلامی افغانستان در دیدار با مسئولین و اعضای انجمن حامی در کابل اظهار داشت : امیدواریم بتوانیم زمینه های بیشتری برای تبادل نظر و ایجاد تعامل دو جانبه پایدار و مثبت را پیرامون موضوع مهاجرین و پناهندگان فراهم آوریم.

فاطمه اشرفی نیز در این دیدار با تأکید بر لزوم افزایش همکاری های این وزارتخانه و انجمن حمایت از زنان و کودکان پناهنده در ایران گفت: امیدواریم در آینده نزدیک با توجه به ظرفیت مهاجرین و پناهندگان مقیم ایران و با یک برنامه ریزی دقیق؛ امکان بهره گیری حداکثری از تمام ظرفیت های جوانان مهاجر تحصیل کرده و توانمند از ایران به افغانستان را داشته باشیم.

در این دیدار دوستانه، وزیر مهاجرین افغانستان با اهدای هدیه ای به عنوان یادبود از تلاش های چندین ساله حامی در ارائه خدمات و فراهم آوردن فرصت های مناسب برای گروه های مهاجر و پناهنده افغانستانی به ویژه زنان و کودکان در ایران قدردانی نمود.

سازمان ملل نسبت به وقوع بحران انسانی در افغانستان هشدار داد

کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان با اشاره به بازگشت چشم گیر پناهجویان افغانستانی به این کشور نسبت به وقوع بحران انسانی در افغانستان هشدار داد.

کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان اعلام کرد که با بازگشت چشم‌گیر پناهجویان به افغانستان و نداشتن سرپناه، احتمال بروز مشکلات گسترده وجود دارد.

«ایوو فرایسن» رئیس دفتر هماهنگ کننده کمک‌های بشریِ کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل گفت که روزانه ۷۴۰۰ مهاجر افغانستان از طریق مرزهای پاکستان وارد این کشور می‌شوند و بسیاری از آنان بی سرپناه هستند.

وی افزود: مهاجرانی که در ماه‌های اخیر از پاکستان به افغانستان برگشته اند نیاز به کمک‌های جدی دارند، ۶۰ درصد این مهاجران را کودکان و زنان تشکیل می دهند، لذا آنها به غذا، آب آشامیدنی بهداشتی، سرپناه و خدمات رفاهی نیاز دارند.

 لازم به ذکراست که دولت پاکستان اعلام کرد که همه پناهندگان افغانستانی باید تا تاریخ ۱۵ مارس ۲۰۱۷ این کشور را ترک کنند. انتظار می رود تا پایان این تاریخ نزدیک به دو میلیون پناهنده افغانستانی از پاکستان به کشورخود برگردند.

این گفته ها در حالی مطرح می شود که ظاهرا یکی از پیش شرط‌های جامعه جهانی و کشورهای اروپایی برای تداوم کمک‌های اقتصادی به افغانستان، بازگشت اجباری پناهجویان این کشور بود، که این درخواست از سوی کشور افغانستان رد شد.

شرکت انجمن حامی در ششمین اجلاس منطقه ای شبکه حقوق پناهندگان آسیا و اقیانوسیه

شبکه حقوق پناهندگان آسیا و اقیانوسیه با حضور بیش از ۱۰۰ عضو دائم خود از بسیاری از کشورهای منطقه از جمله هند، پاکستان، ایران، افغانستان، اندونزی، مالزی، تایلند، بنگلادش، میانمار، کره جنوبی، ژاپن و استرالیا و همچنین نمایندگانی از سازمان های بین المللی و منطقه ای مرتبط با امور پناهندگان ششمین اجلاس دوسالانه خود را در بانکوک از تاریخ ۲۹  شهریور لغایت ۱ مهر برگزار نمود. انجمن حمایت از زنان و کودکان پناهنده (حامی) به عنوان تنها عضو ایرانی این سازمان منطقه ای در این اجلاس شرکت نمود و با بیان اقدامات تقنینی و اجرایی اخیر در جمهوری اسلامی ایران ؛ تصویری از اقدامات موثر صورت گرفته در امور پناهندگان مقیم ایران را  در این اجلاس ارائه نمود.

در ابتدای این نشست منطقه ای علاوه بر ارائه شرحی از وضعیت کنونی پناهندگان در منطقه آسیا و اقیانوسیه گزارشی از عملکرد این سازمان به نمایندگان سازمان های غیردولتی ملی و سازمان های غیردولتی بین المللی ارائه گردید.

برگزار کنندگان این اجلاس با تأکید بر ضرورت به اشتراک گذاری دستاوردهای مثبت اعضا و کشورهای منطقه در امور پناهندگان بر اهمیت در نظر داشتن موضوع «جوانان پناهنده» در سطح جهانی و منطقه ای تأکید داشتند. به همین منظور در این نشست یک پانل تخصصی با موضوع فعالیت ها و اقدامات جوانان پناهنده توسط نمایندگانی از کشورهای پاکستان، نیوزیلند، میانمار و استرالیا توسط تعدادی از جوانان پناهنده برگزار گردید. از جمله مسائل مطرح شده در این پانل تخصصی ضرورت توجه به آزادی رفت و آمد و دسترسی به آموزش و تحصیل در دانشگاه،  فراهم نمودن امکانات آموزشی در کمپ های پناهندگان در برخی کشورها بود.

شایان ذکر است یکی از مهمترین مسائل مطرح شده در این اجلاس لزوم چاره اندیشی و افزایش همکاری های منطقه ای در سطح غیردولتی و با همکاری سازمان های بین المللی درباره بحران پناهندگان و مهاجران افغانستانی توسط نمایندگان کشورهای افغانستان، ایران و پاکستان مطرح شد. گفتنی است، با توجه به تغییر سیاست های اخیر در پاکستان که منجر به بازگشت غیرداوطلبانه روزانه هزاران افغانستانی به این کشور شده است، عدم آمادگی دولت و سازمان های غیردولتی برای پذیرش و فراهم نمودن امکانات لازم برای این تعداد از بازگشت کنندگان مشکلات عدیده ای را برای کشور افغانستان و بازگشت کنندگان افغانستانی پیش آورده است.

در این اجلاس با رأی گیری از کلیه اعضا حاضر اعضای جدید کمیته راهبردی و کارگروه های تخصصی این سازمان برای مدت دو سال آینده نیز انتخاب شدند. به گزارش انجمن حامی، کارگروه جدید با عنوان جوانان و با هدف بررسی بیشتر و تخصصی تر مسائل جوانان پناهنده و مهاجر در سرتاسر منطقه تشکیل شد.

20160921_121737

از مهمترین کارگروه های فعال در این اجلاس کارگروه منطقه جنوب آسیا، کارگروه حمایت های حقوقی از پناهندگان و زنان و دختران پناهنده در معرض خطر است.

در این اجلاس همچنین بر ضرورت تغییر رویکرد نسبت به پناهندگان و استفاده از ظرفیت ها و توانایی های آنها تأکید شد. لازم به ذکر است آقای یومبی، یک پناهنده مقیم کره جنوبی به عنوان رئیس کمیته راهبردی این دوره از اجلاس شبکه حقوق پناهندگان آسیا و اقیانوسیه انتخاب گردید.

حامی در افغانستان

حوادث ۱۱سپتامبر و پیامدهای ناشی از آن که با فروپاشی حکومت طالبان و تشریک مساعی بین المللی برای بازسازی افغانستان همراه بود فصل جدیدی را درتاریخ این کشور و بخصوص برای زنان ایجاد کرد و پس از سه دهه تحقیر و خشونت علیه شخصیت و هویت زنان از سوی نظامهای سیاسی حاکم درواقع ناشی از تبعیض جنسیتی ریشه دار در فرهنگ مردسالاری و نیز برداشتهای کاملاَ سلیقه ای از ارزشها و مفاهیم اعتقادی و مذهبی بوده است، بازشدن فصلی نو درتاریخ این کشور به ویژه درحیات سیاسی و اجتماعی زنان را شاهد هستیم. دراین روند زنان امیدوار به حضور مؤثر درجامعه شده اند، اما این حضور با مشکلات زیادی روبرو است. چرا که دراین سرزمین هنوز باورهای ریشه دار سنتی مانع از حضور مؤثر و تثبیت جایگاه شایسته زنان در جامعه و نهادینه ساختن پایگاه اجتماعی و سیاسی بالتبه نقش آفرینی و مؤثر وی شده است و لذا ضروری است با اتخاذ ابتکارات و انجام اقدامات لازم با رویکرد آموزشی به موانع و چالشهای فراروی غلبه نمود و مشارکت حداکثری زنان به عنوان شهروندان جامعه را فراهم و تأثیرگذاری و حضور فراگیر آنان در همه سطوح را نهادینه ساخت.

 همزمان با شکست طالبان و آغاز دوره ثبات نسبی در افغانستان در سال ۲۰۰۱؛ انجمن حامی تلاش نمود تا با حضور فعال در این کشور در کنار جامعه جهانی ؛ سهم کوچکی را در مسیر بازسازی نیروی انسانی این کشور به ویژه در حوزه زنان نصیب خود نماید . در این میان وجود مشترکات فرهنگی ؛ اجتماعی و از همه مهمتر گویش به یک زبان ؛ این امکان را فراهم آورد تا با همکاری سایر سازمانها و نهادهای جامعه مدنی داخلی و بین المللی در افغانستان ؛ نسبت به طراحی و اجرای برنامه های مورد نیاز و ضروری برای تغییر نگرش های اجتماعی به نفع زنان اقدام نماید .

شایان ذکر است این انجمن ؛ تنها سازمان غیر دولتی ایرانی است که موفق به ثبت در افغانستان و دارای مجوز فعالیت قانونی در این کشور می باشد .

طرح ها و برنامه های اجرا شده در افغانستان از سال ۱۳۸۳ تاکنون در راستای دستیابی بیشتر زنان افغان به حقوق انسانی خود و افزایش سطح مشارکت آنان در تصمیم گیریهای سیاسی و اجتماعی می باشد :

الف – ظرفیت سازی

 

۱-   کارگاه آموزشی مشورتی«حقوق زن در قانون اساسی افغانستان »

با حضور هیات بلندپایه ای از قضات و حقوقدانان زن که در کمیسیون تسوید قانون اساسی وسترامحکمه افغانستان عضویت داشتند به ریاست خانم محبوبه حقوقمل وزیر دولت درامور زنان افغانستان و جمعی از حقوقدانان و محققین ایرانی و افغان بمدت ۶ روز در تهران و مشهد- ۱۳۸۲

۲- کارگاه آموزشی «تحلیل نگرش های جنسیتی و توانمندسازی زنان»

در دو سطح مدیران و کارشناسان ارشد دستگاهای دولتی افغانستان و  نیز مسئولین سازمانهای غیر دولتی زنان و کارشناسان بخش جنسیت سازماهای بین المللی طی دو کارگاه آموزشی سه روز در کابل- ۱۳۸۳

۳-   کارگاه «بهبود کارکردهای قضایی با رویکرد عدالت اجتماعی»  

با شرکت مجموعه ای از قضات و کارشناسان حقوقی سترامحکمه (شورایعالی قضایی) لوی حارنوالی (دادستانی) وزارت عدلیه ، کمیسیون مستقل حقوق بشر و وزارت امور زنان افغانستان بمدت ۴ روز در کابل – ۱۳۸۳

۴-   کارگاه آموزشی «سیاست گذاری و اداره مطلوب سازمان غیردولتی »

به همت حامی و همکاری سازمان حقوق و دمکراسی بمدت ۵ روز درکابل

 ۵- سمینار « حقوق انسانی زن در سیاست و زندگی عمومی »

با حضور حداقل یکصد تن از صاحب نظران و فعالین سیاسی و اجتماعی و نیز داوطلبین ورود به پارلمان و شوراهای افغانستان- کابل، مزار شریف، بدخشان و هرات- تیر و مرداد ۱۳۸۴

۶-سمینار یک روزه «بررسی تطبیقی حقوق بشر زنان در اسلام و حقوق بین الملل»

با همکاری دفتر حقوق بشر و بین النلل زنان وزارت امور خارجه افغانستان- کابل- ۱۳۸۳

۷-   کارگاه آموزشی  «زن و قدرت سیاسی »

با حضور مجموعاَ ۴۵ نفر از فعالان زن سیاسی افغان که درحال آماده سازی خود برای راهیابی به پارلمان بودند درکنار مسئولین احزاب و دفاتر سیاسی ،کابل ۱۳۸۴

۸-   اجلاس سراسری «زنان داوطلب ورود به پارلمان افغانستان»

 با حضور زنان کاندید ورود به پارلمان از سایر ولایت افغانستان ، کابل – ۱۳۸۴

ب –  مبادلات علمی و تقویت ارتباطات

۱- سفر بانوان عضو کمیسیون تدوین قانون اساسی افغانستان به ایران

  سومین دور از مجموعه دعوتهایی که در راستای توسعه و تعمیق روابط فرهنگی میان زنان ایران و افغانستان و بهره گیری از دستاوردها و تجارب گرانقدری که در طول سالیان متمادی کسب شده است برگزار شد

 ۲-دعوت از هیات عالی رتبه قضایی افغانستان درایران

بازدید از بخش های مختلف قضایی جمهوری اسلامی ایران طی سفری یک هفته ای به ایران – ۱۳۸۵

۳- سفر مطالعاتی بررسی اصول و الگوهای فقر زدایی از زنان درایران

با حضور مدیران و کارشناسان دستگاههای اجرایی افغانستان -۱۳۸۶

۴- سفر مطالعاتی برای مقامات آموزشی و درمانی ولایت هرات به ایران

با هدف ظرفیت سازی و توسعه ارتباطات دانشگاهی و مراکز درمانی کشور با افغانستان – ۱۳۸۶

 ۵نشست منطقه ای صلح برای زنان ، زنان برای صلح

 همزمان با روز جهانی زن  به جهت تقدیر از مبارزات و تلاشهای ارزشمند زنان درکشورهای منطقه که دربحران بسرمی برند و نیز احترام به زندگی قابل ستایش زنان پناهنده – ۱۳۸۷

۶ سفر مطالعاتی مسئولین ؛ دست اندرکاران و خبرنگاران محلی ولایت هرات به ایران

با هدف افزایش ظرفیت جوانان افغان -۱۳۸۷

۷ دوره آموزشی ” گزارش دهی میثاق های بین المللی “

 برای جمعی از مدیران و کارشناسان ارشد دستگاههای اجرایی افغانستان در ایران با همکاری دفتر مطالعات و تحقیقات وزارت امور خارجه – ۱۳۸۶