روز جهانی مهاجران

 

امروز روز جهانی مهاجران، به یاد میلیون ها مرد، زن و کودک مهاجری است که به دنبال زندگی بهتر مهاجرت کرده اند. در شرایط کنونی، مطابق آمارهای سازمان بین المللی مهاجرت ۱ نفر از هر ۷ نفر در کره زمین مهاجر محسوب می شود که در حال کار، زندگی یا تشکیل یک خانواده جدید جایی غیر از زادگاه خود است.

missing_migrants_16_dec_2016_banner_en

روز ۱۸ دسامبر  (۲۸ آذر ) همچنین، یادآور هزاران انسانی است که در مسیر مهاجرت جان خود را از دست داده اند. کسانی که به دلیل فقر شدید، تغییرات آب و هوایی یا اقتصاد ناکارآمد و فساد اقتصادی خود و خانواده شان را در معرض خطرات جا به جایی قرار می دهند. بعلاوه به این جمعیت، میلیون ها انسانی را که در نتیجه مخاصمات مسلحانه و نا امنی در کشور خود آواره هستند یا به کشورهای دیگر گریخته اند را نیز باید افزود.

مهاجرت در عصر حاضر را باید از دیدگاه دیگری نیز بررسی کرد، اثرات و فوایدی که مهاجرت نخبگان، تحصیلکردگان و سرمایه داران در جستجوی شرایط مساعدتر فعالیت، برای جوامع میزبان دارد نیز قابل توجه است. گستردگی جا به جایی ها در سطح جهان، توجه ویژه دول عضو سازمان ملل متحد را به این موضوع جلب کرد و منجر به تدوین « اعلامیه مهاجرت و پناهندگی نیویورک» در سپتامبر ۲۰۱۶ شد. دو توافق مهم و جهانی این اعلامیه بر موضوع پناهندگی و همچنین مهاجرت امن، دارای ضابطه و قاعده مند بود.

این روز به ما یادآور می کند، بسیاری از مهاجران تنها به دنبال فرصت های بهتر هرچند فرصت های موقت برای بهبود زندگی خانواده خود در سرزمین مادری خود هستند. بنابراین، تسهیم فرصت ها و امکانات و ایجاد فرصت های کوتاه مدت تحصیل، کارهای فصلی مانند کشاورزی و مانند آن می تواند سهم به سزایی در کاهش مهاجرت های غیرقانونی و تراژدی های انسانی در مسیر مهاجرت داشته باشد.

نویسنده: سعیده مختارزاده

منبع: سایت بین المللی مهاجرت

بیکاری و نا امنی عوامل اصلی موج مهاجرت افغانستانی ها به اروپا

سخنرانان «نشست عوامل مهاجرت افغانستانی‌ها به اروپا» معتقدند بیکاری و نا امنی در افغانستان و امید به رفاه بیشتر عامل عمده مهاجرت افغانستانی‌ها به اروپا بوده است.

به نقل از سایت افغانستان خبرگزاری فارس:

 مهاجرت و پناهندگی اجتماعی برای مردم افغانستان پدیده‌ای تازه‌ای نیست. میلیون‌ها تن از جمعیت این کشور طی ۳۸ سال اخیر با این پدیده درگیر بوده‌اند و ۳ نسل از مهاجران افغانستانی در کشورهای مختلف ساکن شدند.

در این میان ۲ کشور همسایه ایران و پاکستان بیشترین شمار پناهجویان از افغانستان را در خود جای داده و این وضعیت با توجه به شرایط کنونی این کشور همچنان ادامه دارد.

اما در خلال روند متعارف مهاجرت و بازگشت مهاجران به افغانستانی در ایران رویداد خروج ۱۰ هزار مهاجر، این بار نه به مقصد میهن بلکه به اروپا را می‌بایست رویدادی قابل تامل به شمار آورد.

بسیاری از مهاجران ساکن ایران و خود افغانستان با موج مهاجرت به اروپا همراه شده و شانس خود را برای رسیدن به دروازه‌های قاره سبز امتحان کردند که در این نوع از مهاجرت در نوع خود در چندین دهه گذشته بی‌سابقه بوده است.

در نشستی با عنوان «بررسی عوامل اجتماعی مهاجرت توده ای افغانستانی‌ها به اروپا» سخنرانان تلاش کردند هر کدام از دید خاصی دلایل این موضوع را واکاوی کنند.

۵۰ درصد مهاجران افغانستانی متولد ایران هستند

اولین سخنران این جلسه «محمد جلال عباسی» استاد دانشگاه تهران بود که در آغاز سخنانش گفت: در نتیجه چند دهه کشمکش‌های داخلی، ملت افغانستان تجربه مهاجرت مداوم را دارند و این مهاجرت به صورت اجباری بوده است.

وی ادامه داد: ۲ کشور پاکستان و ایران میزبان حجم عظیمی از این مهاجران بوده‌اند.

عباسی افزود: بعد از ورود افغانستانی‌ها به ایران یک دهه است که مباحث اجتماعی این حضور را مورد بررسی قرار داده‌ایم که در ادامه به بعضی از یافته‌های این پژوهش اشاره خواهیم داشت.

این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه مهاجرت تاکنون به صورت امنیتی در نظر گرفته شده است، گفت: متاسفانه آثار اجتماعی مهاجرت در نظر گرفته نشده است.

وی با بیان اینکه افغانستان یکی از منابع مهم مهاجرت در دنیا است،‌ تصریح کرد: مهاجرت در افغانستان به صورت اجباری بوده و این روند در سال ۲۰۱۳ به سمت استرالیا و در سال ۲۰۱۵ با موج مهاجرت عظیم به سمت اروپا بوده است.

عباسی با اشاره به ایران به عنوان کشور میزبان مهاجران افغانستانی و همچنین بعنوان گذرگاهی برای عبور مهاجران به سایر کشورها گفت: در ایران حداقل ۲ و نیم میلیون مهاجر افغانستانی داریم که بیش از یک میلیون از این تعداد مهاجران غیرقانونی هستند.

وی با بیان اینکه ۵۰ درصد مهاجران افغانستانی در ایران بدنیا آمده‌اند، تصریح کرد: نسل اول مهاجرانی که به ایران آمده‌اند تقریباً بی‌سواد هستند، ولی نسل‌های بعدی مهاجران باسوادترند.

این استاد دانشگاه ضمن بیان اینکه در مورد وضعیت مهاجران از نظر اجتماعی در چند شهر بزرگ مثل تهران،‌قم و اصفهان تحقیقاتی انجام شده است، خاطر نشان کرد: مهاجران بیش از ۲ دهه است که در ایران زندگی می‌کنند و این نشان از این دارد که مهاجرت در ایران پایدار بوده است.

وی با اشاره به این تحقیق گفت: تنها ۹ درصد مهاجران بی‌سواد هستند و مابقی همگی سواد دارند و در مقاطع مختلف در حال تحصیل هستند.

وی در پایان سخنانش گفت: افغانستانی‌ها در بعضی حوزه مانند تحصیل توانستند خود را با جامعه ایران انطباق بدهند ولی در سایر حوزه ها نتواستند خود را تطبیق بدهند و نکته مهم اینست که کسانی که در حاشیه شهرها زندگی می‌کنند بیشتر تمایل دارند تا به کشور مبدا برگردند.

ایران باید به عنوان وطن دوم مهاجران افغانستانی لحاظ شود

دومین سخنران این جلسه «جعفر حق پناه» استاد دانشگاه تهران و استادیار مطالعات قومی پژوهشکده مطالعات راهبردی بود که در مورد مهاجرت گفت: به پدیده مهاجرت می‌توان از ابعاد مختلفی نگاه کرد.

وی با توجه به تقسیم کار جهانی و تقسیم کشورها به مرکز، پیرامون و نیمه پیرامون،‌ تصریح کرد: افغانستانی‌ها در بحث مهاجرت جز کشورهای پیرامون است.

حق‌پناه ادامه داد: در حال حاضر بیش از ۳ میلیون مهاجر در ایران داریم که سال‌های مدیدی است در این کشور حضور دارند.

وی اظهار داشت: در سال ۲۰۱۵ مهاجرت به اروپا بعنوان مرکز آسانتر شد و شاهد موج عظیم مهاجرت به اروپا بودیم که مهاجران افغانستانی نیز شامل این مهاجران بودند.

 این استاد دانشگاه با اشاره به اینکه ترکیه مهم‌ترین مسیر انتقال به اروپا بوده است، گفت: عمده‌ترین مسیر مهاجران افغانستانی به اروپا از طریق ایران بوده است و ایران به عنوان گذرگاه در نظر گرفته شده است.

وی تصریح کرد: بسیاری از مهاجرانی که ساکن ایران بودند نیز سوار موج شده و روانه اروپا شدند و طبق تحقیقاتی که انجام شده بیشترین این مهاجران از شهرهای بزرگی مثل تهران و اصفهان عازم به امید رفاه بیشتر عازم قاره سبز شدند.

حق‌پناه مقصد مهاجرانی افغانستانی که از طریق ایران عازم اروپا شدند را اتریش و آلمان عنوان کرد و گفت: سایر کشورها سیاست‌های سختی در برابر پناهجویان اتخاد کردند و این مهاجران مجبور شدند به این کشورها مهاجرت کنند.

وی افزود: مهاجرت با اروپا با معضلات زیادی عمده است و اروپا با قراردادی که با دولت افغانستان امضا کرده قرار است بسیاری از این مهاجران را اخراج کند.

این استاد دانشگاه خاطر نشان کرد: فعلاً اروپا مرزهای خود را به روز مهاجران بسته است ولی اگر مجدداً در فرصتی مرزها اروپا شکننده باشد باز شاهد موج جدید مهاجران خواهیم بود.

حق‌پناه در پایان سخنانش گفت: درباره وضعیت مهاجران در ایران سناریوهای مختلفی بررسی شده و در آخر به این نتیجه رسیدیم که بهترین گزینه این است که ایران به عنوان وطن دوم چند میلیون افغانستانی در نظر گرفته شود.

بیکاری مهمترین عامل مهاجرت از افغانستان است

آخرین سخنران این جلسه «غلامرضا رسولی» دانشجوی دکترای اقتصاد دانشگاه شهید بهشتی بود.

وی در آغاز سخنانش با اشاره به اینکه مهاجرت پدیده‌ای که همیشه در زندگی بشر بوده و امری اجتناب‌ناپذیر است، گفت: همانطور که جهانی‌شدن باعث کم رنگ شدن مرزهای جغرافیای شده، در بحث مهاجرت نیز بایستی مرزها برداشته شود.

وی با اشاره به اینکه که مهاجرت پدید‌ه‌ای است که دیر یا زود سراغ همه انسانها می‌آید، گفت: اگر انسان‌ها بدنبال همزیستی هستند، بنابراین جلوگیری از مهاجرت کار انسانی نیست.

رسولی در ادامه با اشاره به اینکه روزگاری مردم سوریه خود پذیرای مهاجران بودند ولی الان در گذر روزگار مجبور به مهاجرت شدند، اظهار داشت: مهاجرت قضیه‌ای دو سویه است که امروز مردم افغانستان گرفتار آن شدند و شاید فردا گریبانگیر سایر کشورها شود.

وی در مورد دلایل مهاجرت افغانستانی‌ها گفت: زمانی که در کشوری ناامنی وجود داشته باشد سرمایه گذار حاضر نیست در آن کشور سرمایه‌گذاری کند.

وی ادامه داد: بعد از سال ۲۰۱۰ با کاهش سرمایه‌گذاری در افغانستان و خروج شرکت‌های خارجی بدلیل ناامنی از افغانستان بودیم و نتیجه این کار کاهش سرمایه‌گذاری و بیکار گسترده در افغانستان هستیم.

بنابراین عامل اول در مهاجرت افغانستان ناامنی بوده و دومین و مهم‌ترین عامل در حال حاضر بیکاری فزاینده است.

رسولی تصریح کرد: اگر در افغانستان شغل وجود داشته باشد بسیاری از جوانان این کشور ناامنی را تحمل کرده و حاضر نیستند مهاجرت را انتخاب کنند.

وی سومین عامل مهاجرت افغانستانی ها را عدم تناسب رشد جمعیت و رشد اقتصادی عنوان کرد و گفت: رشد اقتصادی سال گذشته در افغانستان  منفی ۲ درصد بوده است و از طرف دیگر افغانستان در حال حاضر یک رشد ۲ درصد از نظر رشد جمعیت دارد و جمعیت این کشور بشدت در حال رشد است.

رسولی ادامه داد: این رشد منفی و این رشد فزاینده جمعیت شکافی را در جامعه افغانستان بوجود آورده که نتیجه آن افزایش شدید بیکاری در جامعه افغانستان است.

وی در پایان سخنانش گفت: همه این عوامل در کنار هم باعث افزایش موج مهاجرت شده و این انتظار از سایر کشورها می‌رود که پذیرای این مهاجران در وضع کنونی بوده و سیاست‌های خصمانه خود را کنار بگذارند.

سفیر افغانستان در نروژ: اسلو اخراج پناهندگان افغانستانی را متوقف کند

سفیر افغانستان در نروژ از مقامات این کشور درخواست کرد تا اخراج گسترده مهاجران افغانستانی را متوقف کنند.

«سیلوا لیستوگ» وزیر امور مهاجران نروژ از اخراج گسترده مهاجران افغانستانی خبر داده بود که پناهندگی آنها در این کشور پذیرفته نشده است.

بارکزی درباره وضعیت کنونی کشورش هشدار داد و اظهار داشت: اکنون بدترین زمان برای اخراج مهاجران و بازگشت آنها به افغانستان است.

وی افزود: در حال حاضر ما با موج وسیعی از مهاجران که از پاکستان وارد کشور می‌شوند، مواجه هستیم.

سفیر افغانستان در نروژ گفت: تمام کشورهایی که در آن پناهندگان افغانستانی حضور دارند باید چالش‌هایی که در حال حاضر افغانستان با آن مواجه است را در نظر بگیرند.

از ژانویه تا اکتبر سال جاری درخواست پناهندگی بیش از ۲ هزار ۳۲۳ افغانستانی توسط کشور نروژ رد شده است و در ۱۰ ماه گذشته بیش از ۷۰۰ نفر از این مهاجران اخراج شده‌اند.

به نقل از : خبرگزاری فارس – سایت افغانستان

نیمی از بازیکنان تیم ملی فوتسال افغانستان، مهاجرین مقیم ایران هستند

عبدالرزاق ممرک گفت: ۳۰ بازیکن به اردوی تیم ملی فوتسال زیر ۲۰ سال افغانستان دعوت شده‌اند که نیمی از آنها مهاجرین مقیم ایران هستند.

وی گفت: به دنبال مسابقاتی که در روزهای گذشته در تهران برگزار شد و ۶ نفر به اردوی تیم ملی فوتسال زیر ۲۰ سال دعوت شدند، آخرین مسابقه نیز در شهر مشهد برگزار شد و از این مسابقه نیز ۵ نفر دیگر به اردوی تیم ملی دعوت شدند.

سرمربی تیم ملی فوتسال افغانستان افزود: مسابقه‌ای که در مشهد برگزار شد با حضور ۳۲ بازیکن زیر ۲۰ سال از ۹ استان مهاجرین‌نشین شرقی و جنوبی ایران بود که بعد از پایان مسابقه ۵ نفر به اردو تیم ملی دعوت شدند.

ممرک خاطر نشان کرد: استعدادهای بسیار خوبی در رشته فوتسال در میان مهاجرین در ایران وجود دارد، چون این کشور در فوتسال جهان مطرح است و در جام جهانی گذشته مقام سوم را کسب کرده و در آسیا هم حرف اول را می‌زند.

وی ادامه داد: حضور بازیکنان مهاجر در کنار فوتسالیست‌های ایرانی باعث رشد آنان شده که این موضوع به ما کمک می‌کند که با استفاده از بازیکنان نخبه مهاجر در ایران، تیم ملی فوتسال خود را تقویت کنیم و بتوانیم در سطح آسیا حرفی برای گفتن داشته باشیم.

سرمربی تیم ملی فوتسال افغانستان یادآور شد: حدود ۲ ماه دیگر ۳۰ بازیکن را به کابل دعوت می‌کنیم و ۱۵ بازیکن از شهرهای داخل افغانستان و ۱۵ بازیکن هم از مهاجرین افغانستانی داخل ایران به این اردو دعوت می‌شوند و حضور این همه بازیکن مهاجر نشان از استعداد و رشد آنان در ایران دارد.

عبدالرزاق ممرک تصریح کرد: ما حضور خود در جام جهانی را دور از دسترس نمی‌دانیم و حضور بازیکنان جوان ما در بازی‌های جهانی تجربه خوبی برای آینده فوتسال ما خواهد بود.

سرمربی تیم فوتسال افغانستان در پایان از همکاری مقامات ورزشی ایران که نهایت همکاری را با فدراسیون فوتسال افغانستان داشتند تقدیر و تشکر کرد.

به نقل از: خبرگزاری فارس

هر کجا که هستید، می توانید تغییر کوچکی ایجاد کنید!

هر ساله روز ۱۰ دسامبر مصادف با ۲۰ آذر «روز جهانی حقوق بشر» است. این روز گرامیداشت روزی است که مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر را تصویب کرد. شعار امسال روز جهانی حقوق بشر «ایستادگی برای حقوق یک فرد» است. احترام و دفاع از حقوق حداقلی یک فرد دارای ناتوانی، فرد پناهنده و مهاجر، یک زن، یک کودک، یک فرد بومی، یک فرد عضو گروه های اقلیت یا هر فرد دیگری که در معرض خطر تبعیض و خشونت قرار دارد.

« ما، مردم» هر کجا که هستیم، در مدرسه، در خیابان، در محل کار، در وسایل حمل و نقل عمومی، در محل رأی گیری یا در عرصه رسانه های جمعی، باید با تأکید بر اشتراکات انسانی خود یک تغییر واقعی و هرچند کوچک ایجاد کنیم.

اکنون زمانی است که «ما، مردم» باید در کنار هم برای انسانیت و حقوق بشر همه افراد بایستیم.

گزارش تصویری فعالیت های مراکز آموزشی حامی در سه ماهه اول سال تحصیلی ۹۵-۹۶

مراکز آموزش پایه حامی در غرب و جنوب تهران، مشهد، سمنان و قم پس از بازگشایی مدارس فعالیت های آموزش رسمی خود را به همراه برگزاری برنامه های متنوع آموزشی، تفریحی و سلامتی برای بیش از ۱۲۵۰ دانش آموز دختر و پسر افغانستانی آغاز نموده است.

1

برگزاری جلسات مشاوره فردی و گروهی برای دانش آموزان و اولیاء آنها موضوعات «اعتماد به نفس»، «بهداشت بلوغ جنسی»، «مهارت مطالعه» و «فرزند پروری مطلوب» همراه با مشاوره های فردی با دانش آموزان و اولیاء آنها از فعالیت های مستمر مراکز آموزشی حامی از ابتدای سال تحصیلی بوده است. 

2

3

4

5

برگزاری نمایشگاه نقاشی و نمایشگاه کتاب با موضوع هفته کتاب و کتابخوانی از دیگر فعالیت های مراکز حامی در پاییز سال ۹۵ بوده است.

7

6

10

11

8

اهدای هدایایی از قبلی گرم کن برای دانش آموزان دختر و پسر، کتاب و لوازم التحریر به مناسبت های مختلف از جمله روز دانش آموز و روز کودک جهت تشویق دانش آموزان به تلاش و کوشش بیشتر از دیگر فعالیت های مراکز آموزشی حامی در ماه های ابتدایی سال بود.

12

13

همچنین با توجه به اهمیت رشد قوه تفکر و تعقل در دانش آموزان فضایی فراهم آمد تا با حضور اعضای کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در مرکز مشهد، حضور دانش آموزان در محل کانون پرورش فکری شهر سمنان، اردوی علمی دانش آموزان مرکز آموزشی حامی در قم فرصتی برای بهره مندی این دانش آموزان از امکانات و برنامه های این کانون ها فراهم شد.

14

15

16

17

با توجه به اهمیت مشارکت دانش آموزان در فعالیت های جمعی و اجتماعی و افزایش روحیه خودباوری و مسئولیت پذیری در مراکز آموزشی حامی در شیفت های دختران و پسران انتخابات شورای دانش آموزی با استقبال و مشارکت بالای دانش آموزان برگزار گردید.

18

19

چکاپ سلامت جسمانی توسط متخصصان واحدهای بهداشتی – درمانی از قبیل تعیین قد، وزن، معاینه شپش، شنوایی سنجی، آموزش نحوه مسواک زدن و رعایت بهداشت دهان و دندان به همراه اهدای کیت های رایگان وارنیش، مسواک و خمیردندان به دانش آموزان در مقاطع مختلف و برای کلیه دانش آموزان صورت گرفت.

20

21

22

23

24

در راستای حفظ سلامت دانش آموزان، توزیع غذای نذری در ایام خاص و خوراکی های سالم به صورت متوالی از دیگر فعالیت های مراکز آموزشی بوده است.

25

26

27

28

برگزاری جشنواه غذاهای سنتی افغانستانی جهت آشنایی بیشتر دانش آموزان با غذاهای محلی خود از دیگر فعالیت های جذاب و با نشاط مراکز بوده است.

29

30

اهمیت به ورزش و نشاط کودکان نیز سبب گردید تا در همه مراکز آموزشی حامی دانش آموزان با اجرای فعالیت ها و مسابقات ورزشی روز ورزش را گرامی داشتند.

31

32

33

در این ماهها همچنین با تلاش خیرین نیکوکار، در مراکز انجمن حامی برای کودکان آسیب پذیر لباس گرم، کفش و دیگر مایحتاج ضروری تهیه و اهدا شد.

34

35

 در مراکز آموزشی انجمن حامی تلاش شده است تا در کنار آموزش های ضروری مدرسه، کلاس های آموزشی غیردرسی نیز با حمایت داوطلبان انجمن و در جهت رشد خلاقیت و استعدادهای فردی دانش آموزان برگزار گردد. کلاس های آموزش حفظ و روخوانی قرآن، آموزش ساخت سازه های ماکارونی با هدف شرکت در مسابقات از جمله این کلاس ها هستند.

36

37

ظرف ۶ ماه بیش از ۵۰ هزار افغانستانی در اروپا تقاضای پناهندگی کرده اند‎

وزارت مهاجرین افغانستان در سال ۲۰۱۶ بیش از ۵۰ هزار افغان در کشورهای اروپایی تقاضای پناهندگی کرده‎اند.

به گزارش آوا، هر چند اروپا بر سرحدات اش محدودیت‎های را وضع کرده، اما با آن هم وزارت مهاجرین افغانستان می‎گوید، در شش ماه اول سال ۲۰۱۶ میلادی پنجاه هزار و سه صد افغان در کشورهای اروپایی تقاضای پناهندگی کرده‎اند.

این وزارت می‌گوید، این رقم نشان می‎دهد که روند مهاجرت افغان‎ها نسبت به سال ۲۰۱۵ به گونه چشمگیری کاهش یافته‎است.

حفیظ احمد میاخیل مشاور مطبوعاتی وزارت عودت مهاجرین گفت، مهاجرت بیش از پنجاه هزار افغان در سال ۲۰۱۶ به اروپا نشان می‎دهد که محدودیت‎های سرحدی که از سوی کشورهای اروپایی وضع شده بود شاید سنگین نبوده باشد.

وی افزود: “در دو ربع اول سال ۲۰۱۶ فقط پنجاه هزار و سه صد افغان در کشورهای اروپایی تقاضای پناهنده‎گی کرده‎اند، این افغان‎هایی که رفته‎اند محدودیت‎های مرزی فقط در چند کشور بالکان وضع شده بود شاید تعداد این‎ها قبل از آن رفته باشند به اروپا و یا شاید از راه‎های دیگر رفته باشند و یا به آن حدی سنگین نبوده محدودیت‎های مرزی.”

به گفته آقای میاخیل، این‎که روزانه چه تعداد افغان‌ها برای رفتن به اروپا کشور را ترک می‎کنند، آمار دقیقی در دست نیست.

این در حالی است که در سال ۲۰۱۵ میلادی بیش از دو صد و پنجاه هزار افغان کشور را ترک کردند و خود را به کشورهای اروپایی رساندند.

بیشتر این افراد دلیل رفتن شان به اروپا را شدت نا امنی‎ها در کشور عنوان کرده‎اند.

در جریان سال ۲۰۱۵ حدود ۳۵۰۰ تن از شهروندان کشورهای مختلف هنگام رفتن به اروپا در آب‎های سرحدات اروپا غرق شدند که ۱۲ درصد این افراد را شهروندان افغان تشکیل می‎دهند.

به گفته وزارت مهاجرین، از میان مهاجران که در سال ۲۰۱۵ به اروپا رفته بودند تا حال بیش از ده هزار تن شان به گونه داوطلبانه دوباره به کشور برگشته اند.

در همین حال شماری از اعضای ولسی جرگه می‎گویند، هنوز هم ناامنی در کشور سبب شده‎است تا روزانه شماری از افغان‎ها به مقصد کشورهای اروپایی افغانستان را ترک کنند.

فوزیه کوفی عضو این جرگه به رادیو آزادی گفت، نبود دورنمای روشن سیاسی یکی از عوامل دیگری است که افغان‎ها را ناگزیر به ترک کشور شان می‎کند.

فوزیه کوفی اظهار می‌دارد که حکومت برای این‎که مهاجرت افغان‎ها را کاهش دهد باید در بخش تامین امنیت و زمینه‎های کاریابی برای مردم کوشش بیشتر نماید.

اولین همایش سالانه گفتگوی فرهنگی ایران و افغانستان

نخستین همایش مشترک دانشگاه علامه طباطبایی و موسسه مطالعات استراتژیک افغانستان صبح روز ۱۴ آذر با عنوان «گفتگوی فرهنگی ایران و افغانستان» آغاز به کار کرد. مهمانان ویژه این همایش دکتر حداد عادل، دکتر حسین سلیمی رییس دانشگاه علامه طباطبایی،دکتر ابوذر ابراهیمی ترکمان رئیس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، دکتر رسول موسوی مشاور وزیر امور خارجه، داوود مرادیان رییس موسسه مطالعات استراتژیک افغانستان و هیأتی از استادان افغانستانی شامل دکتر مخدوم رهین وزیر پیشین فرهنگ و اطلاعات در افغانستان، سه نفر از معاونان وزارت خانه‌های مختلف افغانستان و شماری از استادان، روزنامه نگاران و فعالان مدنی این کشور حضور داشتند.

در این همایش متخصصان و سخنرانانی از دانشگاه ها و نهادهای مدنی ایران و مسئولان دولتی و فعالان نهادهای مدنی افغانستان در بخش های مختلفی اعم از: همکاری و دیپلماسی فرهنگی – زبان، ادبیات و ارتباطات – چشم انداز فرهنگی – سیاسی روابط ایران و افغانستان و در بخش پایانی مؤلفه های فرهنگی مشترک به ارائه سخنرانی پرداختند.

مدیر انجمن حامی که از جمله سخنرانان این نشست منطقه ای بود ؛ تحت عنوان «زنان افغانستان در گذر تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی» به ارائه گزارشی در خصوص نقش زنان در تحولات سیاسی، اجتماعی و فرهنگی افغانستان پس از خروج طالبان از این کشور پرداخت. فاطمه اشرفی با اشاره به فعالیت های انجمن حامی در کشور افغانستان در سالهای اخیر و ارتباط مستقیم با فعالان مدنی امور زنان گفت: با وجود آنکه آثار حکومت طالبان که مانع هرگونه حضور زنان در اجتماع و عدم دسترسی آنان به تحصیل و آموزش و همینطور سنت های ریشه دار و باورهای عامیانه و خرافی که باعث توقف رشد اجتماعی زنان برای سالهای زیادی شده بود؛ اما زنان افغانستان در طول ۱۵ سال گذشته توانسته اند به خوبی و به تدریج جایگاه خود را در اجتماع کسب کنند. وی همت بالا و شجاعت این زنان در ابراز و مطالبه حقوق خود در اجتماعی که مملو از نگاه های سنتی مردسالارانه است را از دلایل اصلی موفقت زنان افغانستانی در طول این سالها دانست. مدیر انجمن حامی افزود: توانمندسازی زنان به صورت فردی و اجتماعی در کنار تحولات مثبت قانونی ؛ باعث شده تا امروز شاهد حضور زنان در سطوح مختلف اداری – اجرایی و تصمیم گیری باشیم. تعلق ۶۹ کرسی از ۲۴۹ کرسی نمایندگی مجلس افغانستان به زنان و حضور بیش از ۳۰۰ قاضی زن در افغانستان از نمونه های بارز رشد و توانمندی زنان در افغانستان است. مدیر انجمن حامی اظهار کرد: اگرچه هنوز موانع و مشکلات امنیتی، اقتصادی، اجتماعی و سنتی بر سر راه زنان افغانستان وجود دارد اما روند رو به رشد حضور زنان و کسب جایگاه های مهم اجتماعی نشان می دهد که زنان افغانستانی در مسیر بسیار خوبی قرار دارند.

به گزارش روابط عمومی انجمن حامی، بسیاری از سخنرانان این نشست نسبت به توجه به زنان، فرهنگ و دین مشترک به عنوان پایه های اصلی گفتمان مطلوب میان سیاستمداران ایران و افغانستان تأکید کردند. برگزار کنندگان این نشست اظهار امیدواری کردند که اگرچه ممکن است در مواردی روابط فیمابین دو دولت به قدر کافی مثبت نباشد، اما برگزاری چنین نشست هایی و توجه به اشتراکات فرهنگی – مذهبی   می تواند ما را از همزبانی به همدلی برساند.

گفتنی است این همایش با یک نمایشگاه جانبی کتاب، عکس و …  همراه بود. در این بخش کتاب های نویسندگان افغانستانی، نشریات و روزنامه های آنان به نمایش گذاشته شد. انجمن حامی نیز در این نمایشگاه حضوری فعال داشت و پروژه های مرتبط با توانمندسازی زنان افغانستانی در ایران و افغانستان را به نمایش گذاشت.

photo_2016-12-05_15-30-18

گزارش سال ۲۰۱۶ دفتر دادستان دیوان کیفری بین المللی در ارتباط با وضعیت افغانستان

به نقل از مرکز حقوق کیفری بین المللی ایران:

دفتر دادستان دیوان کیفری بین المللی مطابق سنت سالانه خود در ماه نوامبر، گزارشی در ارتباط با وضعیت هایی که در مرحله ارزیابی مقدماتی قرار دارند صادر می کند. این گزارشات سالیانه که انتشار آن ها جزء وظایف قانونی دادستان نمی باشد در راستای افزایش شفافیت عملکرد دفتر دادستان صادر می گردند.

وضعیت افغانستان در حال حاضر در مرحله ارزیابی مقدماتی قرار دارد. اهمیت این وضعیت به دلیل همسایگی و مجاورت آن با کشور ایران و اشتراکات زبانی و فرهنگی موجود سبب شده است که مرکز حقوق کیفری بین المللی ایران در سال های اخیر بخش مربوط به وضعیت افغانستان از گزارش دفتر دادستان را در راستای ارتقای آگاهی های عمومی به فارسی ترجمه نماید.

برای مطالعه این گزارش روی لینک کلیک نمایید. 

به گزارش روابط عمومی انجمن حامی، ماه گذشته نشستی با در خصوص بررسی وضعیت افغانستان و امکان دادخواهی قربانیان جنگ در این دیوان در انجمن حامی برگزار گردید، که در این لینک در دسترس است.

هشدار سازمان ملل متحد در ارتباط با نسل کشی مسلمانان میانمار

مشاور ویژه سازمان ملل متحد در پیشگیری از نسل کشی روز ۳۰ نوامبر سال ۲۰۱۶ نسبت به وضعیت مسلمانان و ساکنان منطقه راخین در میانمار هشدار داد. آقای آداما دینگ اظهار کرد: مسلمانان میانمار هدف پاکسازی قومیتی گسترده و نسل کشی در میانمار بوده اند، این جرم در حالی ارتکاب یافته است که جهان با سکوت در حال نظاره است.


خشونت های گسترده نسبت به اقلیت مسلمان و به ویژه مسلمانان قوم روهینگیا که اغلب ساکن در منطقه راخین در جنوب میانمار ساکن هستند در سال های اخیر شدت گرفته است. دولت میانمار با تصویب یک قانون از سال ۱۹۸۲ مسلمانان روهینگیا را از حقوق شهروندی و تابعیت محروم کرده است. بدرفتاری و آزار از سوی بودائیان افراطی، اعدام های بدون محاکمه، سوزاندن خانه های روستاییان روهینگیا و اماکن مذهبی، شکنجه و تجاوز جنسی از سوی نیروهای نظامی میانمار از جمله ستم هایی است که به این اقلیت قومی – مذهبی وارد شده است.

rohingya

این آزارها باعث شده تا بسیاری از مردم روهینگیا مجبور به فرار و کوچ اجباری به کشورهای همسایه از جمله بنگلادش، مالزی و اندونزی شده اند؛ و بیش از ۱۴۰ هزار نفر از آنها پس از آتش زدن روستاهای این منطقه توسط افراطیان از سال ۲۰۱۲ در کمپ های موقت پناهندگان که از وضعیت نامناسبی برخوردار هستند، ساکن هستند. وضعیت مردم در این کمپ ها به گونه ایست که مسئول عملیات دفتر هماهنگی امور انسانی سازمان ملل پس از بازدید از اردوگاه ها در ماه های آغازین سال ۲۰۱۶ وضعیت ساکنان به ویژه کودکان را اسفناک توصیف کرد. جان گینگ اعلام کرد بسیاری از مسلمانان روهینگیا به دلیل مذهب خود از خدمات مراکز پزشکی و درمانی محروم هستند و جان خود را از دست می دهند.

از ابتدای سال ۲۰۱۶ بسیاری مقامات سازمان ملل متحد و همچنین سازمان بین المللی نسبت به وضعیت ناگوار مردم ستم دیده مسلمان در راخین میانمار هشدار داده اند. در ماه جولای یانگ هی لی، نماینده ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در میانمار، از دولت این کشور خواست تا درباره حملات اخیر به مسلمانان و اماکن مذهبی مسلمانان تحقیق کند. وی پس از بازدید حضوری از مناطقی از کشور میانمار ابراز نگرانی کرد اقدامات دولت میانمار به افزایش تفرقه، خشونت، نفرت و تبعضیات قومی – مذهبی از سوی مردم میانمار شده است.

پارلمان اروپا نیز از وضعیت ناگوار مسلمانان در میانمار ابراز نگرانی کرد و با تصویب قطعنامه درباره میانمار با توجه به وضعیت قوم روهینگیا در تاریخ ۵ جولای ۲۰۱۶ خواهان دسترسی آزاد فعالان حقوق بشردوستانه، سازمان ملل، سازمان‌های حامی حقوق بشر بین المللی، خبرنگاران و دیگر ناظران بین المللی به ایالت راخین (میانمار) شد. در این قطعنامه همچنین به موضوع بی تابعیتی بیش از یک میلیون و سیصد هزار نفر از مسلمانان میانماری از سال ۱۹۸۲ اشاره شده است که کشورهای همسایه نیز پذیرای آنها نیستند. پارلمان اروپا خواستار اقدام کشورهای منطقه و جهان برای کمک فوری به این اقلیت به شدت آسیب پذیر شده است.

arakan-emergency

خشونت های شدید علیه مسلمانان روهینگیا پس از اکتبر سال جاری (۲۰۱۶) با اتهام حمله به ایستگاه بازرسی و کشته شدن چند نیروی پلیس از سوی دولت میانمار به مردم روهینگیا شدت گرفت، و زمینه هجوم گسترده نیروهای نظامی به مناطق روستایی ایالت راخین و اعمال کنترل و خشونت شدید را ایجاد کرد. بنا بر اعلام سازمان ملل، از زمان آغاز عملیات نیروهای دولتی حدود ۳۰ هزار غیرنظامی در این منطقه آواره شده‌اند. در این میان برنامه جهانی  غذا اعلام کرد که ارتش میانمار از ارائه کمک های غذایی روزانه این سازمان به بیش از ۸۰ هزار نفر از مناطق فقیرنشین ایالت راخین که این کمک ها را دریافت می کردند، در ماه اخیر خودداری کرده است.

مشاور ویژه سازمان ملل در پیشگیری از نسل کشی در واکنش به این موضوع اعلام کرد: در صورتیکه گزارش های مبتنی بر اعمال فشار نظامی، شکنجه و اعدام و کشتار مردم روهینگیا صحیح باشد، هزاران نفر در معرض خطر هستند و این وضعیت باید وضعیت اضطراری تلقی گردد و همه مرتکبان این جرایم توسط سازمان های بین المللی و تحت حقوق بین الملل محاکمه شوند، همچنین دولت میانمار باید جلوی ادامه این روند را به صورت جدی و ضروری بگیرد و راه حل پایدار و متناسب با استانداردهای جهانی حقوق بشری برای اقلیت قومی – مذهبی مسلمانان روهینگیا پیدا کند. آقای دینگ همچنین خطاب به دولت بنگلادش هشدار داد که مرزهای خود را به روی پناهندگانی که از اوضاع کنونی میانمار می گریزند، نبندد. «بستن مرزها، بازگرداندن اجباری پناهندگان و عدم ارائه حمایت های ضروری این گروه را در معرض خطرات و خشونت های بیشتر و در بدترین حالت در معرض جنایات علیه بشریت قرار خواهد داد.» او وضعیت کنونی را نسل کشی و پاکسازی قومی توصیف کرد.

d8f45df1cb3c4a44b548cc1ac94823da_8

این در حالیست که چند ماه پیش از این، دفتر حقوق بشر سازمان ملل متحد نیز اعلام کرده بود الگوی نقض حقوق بشر علیه قوم روهینگیا که ناشی از حملات گسترده و سیستماتیک علیه آنان است، در صورت اثبات در دادگاه، ممکن است جنایت علیه بشریت به شمار آید.

دیده‌بان حقوق بشر اوایل ماه نوامبر اعلام کرد بررسی‌های این نهاد حاکی از آن است که نظامیان میانمار درمجموع ۱۲۵۰ خانه مسلمانان روهینگیا را در ایالت راخین ویران کرده‌اند. همچنین با استفاده از تصاویر ماهواره‌ای، ۸۲۰ خانۀ دیگر را که ظرف روزهای بیستم تا بیست و هشتم آبان در پنج روستا نابود شده‌اند، شناسایی کرده است. در این زمان بیش از ۱۰۰ غیرنظامی میانماری کشته شده و بسیاری از زنان میانماری در معرض تجاوز های سیستماتیک قرار گرفته اند.

گفتنی است، دولت میانمار از ورود خبرنگاران بین المللی، نهادها و فعالان حقوق بشری به ایالت راخین جلوگیری می کند. و خانم آنگ سان سو چی برنده جایزه صلح نوبل ۱۹۹۱ و رئیس حزب ملی دموکراسی میانمار که از سال ۲۰۱۱ از حصر خانگی آزاد شد، در مقابل اعمال این خشونت های نسبت به مردم روهینگیا در کشور خود، سکوت کرده است؛ این امر انتقادات زیادی را نسبت به او که به عنوان فعال حقوق بشر و دموکراسی شناخته می شود، برانگیخته است.

rohingya-camp-sittwe-820

تنظیم و ترجمه: سعیده مختارزاده

همه‌ زن‌ها چشم‌های شربت‌گل را ندارند

گفتگوی روزنامه شهروند با گلالی نور صافی، نماینده مجلس افغانستان در روز منع خشونت علیه زنان: 

دو خط مورب اخم، میان دو چشم قهوه‌ای و خال هندو بر گونه راست در صورت «داکتر گلالی نور صافی» است. زنی زاده کابل با نسب بلخی که هر روز روبه‌روی صدها مرد متعصب مجلس افغانستان می‌ایستد و بر حقوق زنان پا می‌فشارد و اکنون که برف سفید از آسمان آبی می‌بارد، میهمانِ سردترین صبح تهران است. میان جمله‌هایش پر از کلمات خوش‌آوای فارسی است که دیری است از یاد ما رفته. مثل وقتی که از «یکبارگی» استفاده می‌کند تا بگوید: «خشونت یکبارگی رخ نداده در افغانستان. حاصل سال‌ها هراس و زخم و جنگ و خون است.» مثل مولانا، شاعر بلخی که قرن‌ها پیش یکبارگی از عافیت بریده بود.

«تولد شهر کابل هستم و مدرسه و مکتب را در کابل خوانده‌ام. برای تحصیلات بالاتر به شهر کریمه‌ شوروی سابق رفتم. مدت هفت‌سال و دوباره برگشتم به افغانستان و در یکی از بیمارستان‌های چشم‌پزشکی افغانستان -نور- مصروف کار بودم. بعدا در جنگ‌های داخلی افغانستان مجبور به ترک وطن شدیم و به جرمنی رفتیم. بعد از این‌که حکومت طالبان سقوط کرد، دوباره برگشتیم به شهر و در مرکزی که به زنان برای درمان صدمات روانی‌ای که در طول جنگ بر آنها وارد شده بود، کمک می‌کرد مشغول کار شدم. تا بالاخره در‌ سال ٢٠٠۵ کاندیدای پست نمایندگی مجلس شدم از ولایت بلخ.» باشنده‌ (شهروند) اصلی ولایت بلخ است. تمام نسبشان از ولایت بلخ بودند و او بعدها باشنده کابل شد. در ‌سال ٢٠٠۵ نخستین‌بار به مجلس نمایندگان رفت تا امروز که دور دوم نمایندگی‌اش را سپری می‌کند، نماینده ولایت بلخ است در شمال افغانستان. به یاد می‌آورد موارد بسیاری از خشونت بر زنان و کودکان افغان را. اما زن‌های مجلس نمایندگان هنوز نتوانسته‌اند قانون منع خشونت را به تصویب نهایی برسانند. «بدترین کارمان در مجلس تاکنون این است.» گلالی صافی اما خوشحال است از این‌که قانون منع آزار و اذیت خانم‌ها و اطفال را توانسته‌اند به تصویب مجلس نمایندگان برسانند؛ «یگانه دستاورد خوبمان این است.»

افغانستان از کشورهایی است که عضو کنوانسیون سیدا (کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان) شده اما فضل خدا و فرمان رئیس‌جمهوری همچنان باقی است.

لطایف‌الحیل برای حفظ جان زن

در شهر مزارشریف دفتر دارد. هیچ‌وقت فراموش نمی‌کند آن شب را که زن تلفن زد به دفترش: «می‌خواهند من و طفلم را بکشند.» شوهر این زن در زندان بود و پدرشوهرش تهدید کرده بود که عروس و بچه را می‌کشد. گلالی ماجرا را دقیق به خاطر دارد: «در جای بسیار ناامنی از ولایت ما زندگی می‌کرد. شب‌هنگام زنگ زده بود. گفت پدرشوهرم امشب ما را می‌کُشد. کوشش بسیار کردیم. آن وقت شب به آن منطقه رفتن نتوانستیم. به پلیس منطقه زنگ زدیم. آنها گفتند نیرو کم داریم و نمی‌توانیم کسی را به منطقه بفرستیم.»

گلالی نور صافی فکر بسیار کرد و این راه به ذهنش رسید: «با امام قریه صحبت کردیم. گفتیم به پدرشوهر بگوید که حکومت از تهدید او باخبر شده. ملای مجلس را وظیفه دادیم تا صبح در خانه پدرشوهر باشد تا بتوانیم فردا آن زن را به خانه امن منتقل کنیم.»

صبح از پشت کوه‌های قریه برآمده بود که آمدند و زن را برداشتند و به خانه‌ امن بردند. «دیرزمانی در خانه امن ماند تا خانواده‌شان از هم پاشید. چون خانواده‌اش با مخالفان حکومت همکار بودند، همه به زندان افتادند و این زن دوباره خود را آزاد احساس کرد و به خانه خود بازگشت.»

می‌گوید مردم مدام با او در ارتباط هستند. «اقلاً با تلفن.»

آشوب خاطراتِ زن‌های افغانستان به ذهنش حمله می‌کنند و به زبان می‌آیند. از تجاوز به زنی می‌گوید در «قریه‌ای دور» که یکی از زورمندهای منطقه‌اش به او تجاوز کرده بود. «به خانه امنی در کابل آمده بود. عامل تجاوز یکی از زورمندهای منطقه بود. آن خانم فعلا در یکی از خانه‌های امن شهر کابل است. به خاطر دوری راه به خانه خود رفتن نمی‌تواند. چون ممکن است زورمندها دوباره به او تجاوز کنند.»

– چند ‌سال دارد؟

– ١٨ساله است. نو به هجده رسیده. حتی نخواستیم در مزارشریف نگهش داریم. آوردیمش به کابل.

چشم‌های شربت‌گل

پیش از آن‌که جنگنده‌های شوروی در بمباران ‌سال ١٩٨۴ پدر و مادر شربت‌گل را بکشند، هیچ‌کس از صاحب نگران‌ترین چشم‌های جهان باخبر نبود. استیو مک‌کوری، عکاس نشنال جئوگرافیک، زمانی از او عکس گرفت که در ١٢سالگی به ناصر باغ پاکستان گریخته بود. عکس او در اردوگاه پناهندگان روی جلد نشنال جئوگرافیک رفت تا لقب «مونالیزای جهان سوم» را بگیرد. در ١٩٩٢ با رحمت ازدواج کرد به روستایی در دوردست افغانستان بازگشت. شربت‌گل چهار دختر آورد: روبینا، زاهده و عالیه و دختر چهارم نوزاد بود که مُرد. مک‌کوریِ عکاس در ٢٠٠٢ دوباره شربت‌گل را پیدا کرد و از او عکس گرفت. چشم‌ها همان چشم‌ها بودند: نگران و غلتان در ژرفای صورت. صورتی که زخم‌های ١٧‌سال دربه‌دری داشت. قصه «دختر افغان» هنوز تمام نشده بود. یک ماه پیش او را در پاکستان به جرم جعل کارت هویت پاکستانی بازداشت کردند. ١۵ روز به زندان انداختند و از پاکستان اخراجش کردند. سازمان عفو بین‌الملل و دیگر سازمان‌های حقوق بشری به اخراج او واکنش نشان دادند تا این‌که بلافاصله پس از بازگشت به افغانستان، شربت‌گل را به کاخ ریاست‌جمهوری بردند. جایی که اشرف غنی و همسرش، بانوی اول افغانستان، طی تشریفاتی از او استقبال کردند و کلید خانه‌ای را در دستان او گذاشتند. «رئیس‌جمهوری افغانستان به شربت‌گل وعده داد که برای آموزش فرزندانش و برای درمان او توجه خاص خواهد کرد.»

گلالی نور صافی ماجرای شربت‌گل را خوب به خاطر دارد. اما «مثل شربت‌گل صدها و هزارها زن داریم که به همین مصیبت دچار هستند. شربت‌گل با فوتویی که از او چاپ شد، توجه جهان را به خود جلب کرد. وقتی رئیس‌جمهوری به مشکل او رسیدگی می‌کند بسیارخوب است. اقلاً اگر این زن شربت‌گل نبود شاید ما هیچ خبر نمی‌شدیم که این خانم در زندان است.»

نور صافی معتقد است که اشرف غنی کار نمادین خوبی کرده چون «به خانم‌های دیگر پیام می‌رسد که می‌توانند کسی را به‌عنوان پشتیبان داشته باشند که از حقوقشان دفاع کند. دیگر خانم‌ها هم برای خود شخصیت قایل می‌شوند و می‌گویند ببینید: یکی از خانم‌هایی که شخصیت معروف جهانی شده بود، اقلاً از او دفاع شد. این کار دیگران را هم جرأت می‌دهد که در بعضی مسائل حرف بزنند. چون شرط این نیست که همه چشم‌های شربت‌گل را داشته باشند. همه زن‌ها چشم‌های شربت‌گل را ندارند. استعدادهای دیگری دارند که تبارز بدهند تا بتوانند مثل شربت‌گل مورد حمایت و پشتیبانی قرار بگیرند.»

پناهنده‌ها را دسته‌جمعی برنگردانید

بخار چای روی میز لابی هتل چرخ می‌خورد و بالا می‌رود. سخن به پناهنده‌ها می‌رسد. گلالی دل پری دارد از این موضوع: «بیش از سی‌ سال است که افغان‌ها به شکلی از اشکال در تمام دنیا پناهنده هستند؛ در ایران و پاکستان و جاهای دیگر. زیادتر دلیلش فقر و بیکاری می‌تواند باشد. اما در شرایط فعلی جنگ مهم‌ترین عامل است. مردم به آینده خود ناباور شده‌اند و کوشش می‌کنند جایی باشند که خود را امن احساس کنند و جای امن پیدا کنند.»

از برخورد سیاسی با موضوع پناهنده‌ها گله دارد: «متأسفانه با موضوع پناهنده‌ها در کشورهای پذیرنده برخی اوقات برخورد سیاسی می‌شود، خصوصا در کشورهای همسایه. وقتی روابط دو کشور با هم خوب نمی‌باشد کوشش می‌کنند از پناهنده‌ها استفاده کنند و با فرستادن دسته‌جمعیِ پناهنده‌ها به‌طرف افغانستان، افغانستان را تحت فشار قرار بدهند. در صورتی که افغانستان شرایط پذیرش را ندارد. البته وظیفه خود ماست و هیچ‌وقت نبایدبگوییم دگران این بار را بردارند. اما در قوانین بین‌المللی هست که هر پناهنده‌ای که می‌رود می‌تواند پناهنده بماند و زندگی کند. برخورد سیاسی با این موضوع دردناک است.»

اروپا و معضل پناهنده‌ها را مثال می‌آورد: «در اروپا هم تعداد زیادی از پناهندگان یکبارگی به‌طرف اروپا رفتند و آنها هم همین مسأله را دارند. ما به همه جهان اعلام می‌کنیم که دلیل جنگ افغانستان خود افغانستان نیست. ما می‌گوییم دلیل، جنگ منطقه است. هر وقت جنگ خاموش شود، مردم ما مثل همه مردم جهان خوش دارند در وطن خودشان، جایی که تولد شده‌اند، سکونت داشته باشند تا این‌که در جایی زندگی کنند که غریبه و بیگانه باشند. تا وقتی که شرایط برابر نمی‌شود افغان‌ها نباید به‌صورت جمعی برگردانده شوند. مثلاً پاکستان این تصمیم را گرفته که دسته‌جمعی افغان‌ها را برگرداند. این عملی غیرمعقول است.»

هراس از عساکر بین‌الملل؟

   امروزه اگر مردم افغانستان در خیابان سربازی خارجی مجهز به همه ادوات نظامی ببینند می‌ترسند یا احساس امنیت می‌کند؟

 افغان‌ها مردم بسیار آزادمنشی هستند. هیچ‌وقت در طول تاریخ طرفدار این نبوده‌ایم که کشور اجنبی بر افغانستان حکومت کند یا در آن حضور داشته باشد. اما شرایط فعلی افغانستان بالکل متفاوت است. وقتی عساکر بین‌المللی به افغانستان آمدند، افغانستان واقعاً در حالت عجیبی بود. تروریسم تهدید مستقیم داشت. وقتی قبل از طالب‌ها روسیه از افغامستان برآمد، اینها بین خود به هم چسبیدند و کابل تقریباً هشتاد فی‌صد ویران شد. این ترسی است که هنوز بین مردم موجود است و هنوز هم از این می‌ترسند که خدای ناخواسته سال‌های هفتاد که سال‌های برآمدن روس‌ها بود، دوباره تکرار شود. یگانه منزله‌ای که مردم به آن خوش بودند و هستند که عساکر غربی و آمریکایی در افغانستان باشند این است. و حال هم با وجودی که افغانستان پلیسش به پنجاه‌هزار می‌رسد هنوز هم تهدیدهای بسیار عمده است در بعضی‌جاها که درخواست کمک از عساکر خارجی می‌کنند. نیاز است به دو دلیل: اول این‌که افغانستان از مصونیت خود مطمئن نیست، دوم، هراس از تجربه تلخ سال‌های هفتاد و  حمله روسیه.

مردم به دیدن عساکر خارجی و افغانستانی مجهز، عادت دارند. چون مستقیماً تهدیدی از طرف اینها در شهرها دیده نشده. مردم بی‌تفاوت شده‌اند. اما به خاطر وحشت از تروریسم و دشمنانِ مردم، ترجیح می‌دهند عساکر بین‌الملل باشند تا تروریسم. هیچ نیست که ختم بشود این هراس و ظلم.

حضور فیزیکی زن‌ها در مجلس

٢۵‌درصد نمایندگان مجلس افغانستان باید زن باشند و این در قانون اساسی «گنجانیده گشته.» یعنی از ٢۴٩ نماینده، ۶٢ نفر باید زن باشند. «خوبیش این است که مردم به حضور زن در جامعه آهسته آهسته عادت می‌کنند. جامعه به این اعتقاد می‌یابد که تصمیم‌گیری‌ها در سیستم دولتی با حضور خانم‌ها باشد.»

شال سرخ را روی سرش جلو می‌کشد. جرعه آخر چای را می‌نوشد و درباره زن‌های مجلس حرف می‌زند: «بدیهی است که بعضاً زن‌هایی که راه پیدا می‌کنند معنی واقعی موضوع را برآورده نمی‌کنند. آنها فقط از سیستم استفاده می‌کنند، از قانون استفاده می‌کنند تا بیایند مجلس. دردناک است. من خودم انتقادپذیر هستم و می‌فهمم که حضور ما حضور فیزیکی است. مخصوصاً از نظر معنوی کمبودها احساس می‌شود. کمبود از این نظر که کاری که باید اجرا کنیم، اجرا نمی‌شود. وفتی اجرا نشود، انتقاد مردم بجا می‌باشد که بعضاً شکل سمبیلک به خودش می‌گیرد.»

بلخ در ازدواج طفلان استثنا نیست

ولایت بلخ از مناطق آرام افغانستان است. اما گلالی نور صافی معتقد است «اوضاع امنیتی بلخ هم این اواخر دارد کم‌کم خراب‌تر می‌شود. به‌صورت مجموعی افغانستان همه‌اش دچار مشکل امنیتی است. مشکلی بسیار عمده در کل مملکت. تا وقتی این مشکل وجود دارد، ترقی درست کردن نتوانیم. به خانم‌هایی که قصد کار یا تحصیل دارند، رسیدگی نمی‌شود. کسی خود را مسئول نمی‌داند. در خانه می‌مانند. در قسمت زن‌ها خشونت وجود دارد همچنان. طفل‌ها در سن خرد ازدواج داده می‌شوند. که این مشکلات عمده مملکت به‌صورت عموم و به‌طور خصوص بلخ است. هرچند بلخ استثنا نیست. مشکل امنیت مردم را رنج می‌دهد. این است که اطمینان مردم به آینده کم‌رنگ می‌شود.

وقت سفر به مشهد رسیده است. باید به مهرآباد بروند. می‌خواهند به زنان افغانِ ساکن مشهد از قانون منع خشونت علیه زنان بگویند و بیاموزند. گلالی عینکش را برمی‌دارد و شیشه‌اش را پاک می‌کند.

   هنوز هم چشم‌پزشک هستید یا کنار گذاشته‌اید؟

از ٢٠٠۵ به چشم‌پزشکی ادامه نمی‌دهم. هنوز هم وقتی موکلین (مردم) پیش من می‌آیند علاوه بر مشکلات عادی، مشکلات پزشکی هم مطرح می‌کنند. می‌خندم و به طبیب دیگری معرفی‌شان می‌کنم.

به نقل از : روزنامه شهروند

مرکل: اخراج پناهجویان افغانستان کار دشواری است

آلمان تصمیم دارد که در سال جاری میلادی حدود ۱۰۰ هزار پناهجو را که حق اقامت دریافت نکرده‌اند اخراج کند، اما مرکل اخراج پناهجویان را کاری دشوار خواند.

خانم مرکل در  کنفرانسی گفته است یک سوم از ۱۰۰ هزار پناهجو به‌ صورت اجباری به کشورهای اصلی شان برگردانده می‌شوند.

به گفته‌ی او، ۶۰ هزار تن از این پناهجوان در چهارچوب برنامه‌ بازگشت داوطلبانه به خواست خودشان به کشورهای شان بر خواهند گشت.

او از دولت‌های ایالتی آلمان فدرال خواسته، در صورتی که نیاز باشد، پناهجویان رد شده را به‌صورت عاجل از کشور اخراج کنند.

 به باور او، این امر باعث می‌شود که بازگشت داوطلبانه پناهجویان به کشورهای شان افزایش یابد.

خانم مرکل هشدار داده: «اگر دولت‌های ایالتی از اخراج اجباری مهاجران امتناع ورزند، پناهجویان خواهند گفت که من داوطلبانه برنمی‌گردم، چرا که آن‌ها من را اخراج نخواهند کرد.»

12150_880

اما خانم مرکل از مشکلات بازگشت دادن پناهجویان افغان به کشورشان اذعان کرد: با این هم این موضوع هم در بازگشت مهاجران افغان تغییری به میان نمی‌آورد. مرکل گفته: «نمی‌تواند چنین باشد که همه انسان‌های جوان از افغانستان به آلمان بیایند.»

پیش از این گزارش‌هایی منتشر شده بود که آلمان تصمیم دارد حدود ۱۲ هزار پناهجوی افغان را در سال جاری از این کشور اخراج کند.

تصمیم آلمان و برخی دیگر از کشورهای اروپایی مبنی بر اخراج ده‌ها هزار پناهجوی افغان در حالیست که در سال جاری بیش از ۶۰۰ هزار پناهجوی افغانستان از کشورهای ایران و پاکستان برگشته‌اند و اکثر آن‌ها در خیمه‌ها زندگی می‌کنند.

همچنان بر اساس گزارش هیأت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) در ۱۰ ماه سال جاری میلادی، ۴۵۵۱۴۴ نفر از اثر جنگ‌ها در ولایت‌های مختلف افغانستان مجبور به ترک خانه‌های‌شان شده‌اند.

در حال حاضر افغانستان با سیلی از بیجاشدگان داخلی و بازگشت مهاجران روبرو است.

با رسیدن فصل سرما بازگشت کننده‌ها و بیجاشدگان داخلی که سرپناه ندارد و در دشت‌ها زیر خیمه‌ها زندگی می‌کنند با مشکلات زیادی روبرو خواهند شد.

به نقل از : باشگاه خبرنگاران جوان

رئیس دفتر کمیساریا‌ی عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در تهران:کمک‌های جهانی به پناهندگان در ایران اندک است

«سیوانکا دناپالا» رئیس دفتر کمیساریا‌ی عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در تهران در راس هیاتی متشکل از سفرای استرالیا، هند، ژاپن، سوئد، ترکیه، انگلستان و افغانستان روز گذشته با «رسول زرگر پور» استاندار اصفهان دیدار کردند.

«سیوانکا دناپالا» نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در این دیدار ،گفت: کمک‌های جامعه جهانی برای پناهندگان ساکن ایران در برابر هزینه های انجام شده از سوی جمهوری اسلامی اندک است. وی افزود: ایران سه میلیون پناهنده را پذیرا شده که تامین امکانات برای این تعداد پناهنده بسیار سخت و دشوار است.

وی تصریح کرد: در اختیار قرار دادن امکانات و پذیرش این شمار از پناهجویان و مهاجرانی که به اجبار محل سکونت خود را ترک کرده اند، چالش‌هایی را به دنبال دارد اما جمهوری اسلامی ایران از پناهندگان افغانستانی و عراقی به خوبی میزبانی کرده است.

وی با اشاره به درگیری‌های منطقه و بحران سوریه گفت: شرایط سوریه و سیل مهاجران و پناهندگان سوری به کشورهای اروپایی، توجه جامعه جهانی برای کمک به پناهندگان را به خود جلب کرد و موجب شد تا سمینارهای بزرگی در کشورها از جمله آمریکا برای کمک به مهاجران و پناهندگان برگزار شود.

داناپالا با بیان اینکه کمک به پناهجویان و مهاجران یک مسئولیت بین‌المللی است، اضافه کرد: یکی از نتایج این سمینارها این بود که جامعه جهانی یکبار دیگر با پناهجویان و پناهندگان ابراز همدردی و به کشورهایی که میزبان این پناهجویان و پناهندگان می شوند، کمک کنند.

«رسول زرگرپور» استاندار اصفهان نیز در این دیدار با اشاره به اینکه ۱۵ درصد پناهندگان ساکن ایران در این استان زندگی می کنند، افزود: ۱۲۰ هزار پناهنده افغانستانی و عراقی در اصفهان زندگی می‌کنند که معادل این تعداد نیز پناهندگان غیرقانونی در اصفهان حضور دارند.

زرگرپور با اشاره به اینکه استان اصفهان با محدودیت مراکز آموزشی مواجه است، گفت: بیش از پنج هزار دانش آموز پناهنده در این استان تحصیل می کنند و ۱۶۰ مدرسه ۱۰ کلاسه در اختیار آنها قرار گرفته است.

وی افزود: به رغم کمبود تخت‌های بیمارستانی، تعدادی از تخت‌های بیمارستانی استان اصفهان در اختیار پناهندگان افغانستانی و عراقی قرار گرفته و آنها همانند سایر شهروندان از خدمات درمانی استفاده می کنند.

استاندار اصفهان با اشاره به اینکه نرخ بیکاری در این استان ۳ درصد نسبت به میانگین کشوری بالاتر است، گفت:با وجود آنکه ایجاد فرصت های شغلی برای مسئولان استان اصفهان بسیار مهم است اما مجوز اشتغال برای سه هزار پناهنده در این استان صادر شده است.

وی اظهارکرد: آموزه های دینی و دستورات رهبر انقلاب اسلامی به ما اجازه نمی دهد برای پناهندگان محدودیت قائل شویم و همواره ارائه خدمات به آنها را ادامه داده ایم.

زرگرپور برقراری ثبات سیاسی و امنیت در کشورهای منطقه را تنها راه حل مشکلات پناهندگان بیان کرد و افزود: کشورهای اروپایی باید کمک کنند تا امنیت در کشورهای پناهندگان هرچه زودتر برقرار و شرایط بازگشت برای پناهندگان مهیا شود.

وی خواستار کمک به میزبانان پناهندگان از سوی مجامع بین‌المللی شد و گفت: کمک به کشورهای میزبان موجب می‌شود تا خدمات بهتری به پناهندگان ارائه شود و امیدوارم سفیران اروپایی در کشورهای میزبان پناهجویان و پناهندگان در این راستا اقدام کنند.

هیاتی متشکل از سفرای استرالیا، هند، ژاپن، سوئد، ترکیه ، انگلستان و افغانستان به ریاست سیوانکا دناپالا رئیس دفتر کمیساریای عالی پناهندگان در تهران روز گذشته به منظور بررسی وضعیت پناهندگان وارد اصفهان شدند.

این هیات قرار است امروز در سفر به کاشان ضمن بازدید از مراکز فرهنگی و تاریخی این شهر، امکانات و وضعیت زندگی پناهندگان را ارزیابی کنند.

ایرنا نوشت: کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان درسال ۱۹۵۰ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد تأسیس شد این کمیساریا موظف است حرکت‌های بین‌المللی را در جهت حمایت جهانی از پناهندگان و سایر اشخاص تحت حمایت این آژانس و حل مشکلات آنان، هماهنگ و هدایت کند.

به نقل از : خبرگزاری فارس – سایت افغانستان

پاکستان به مهاجرین افغانستانی که در پاکستان ازدواج کردند ویزای مخصوص خواهد داد

وزیر امور ایالتی و مرزی پاکستان گفت: دولت برای مهاجرین افغانستانی که در این کشور ازدواج کرده‌اند ویزای مخصوص در نظر خواهد گرفت.
دولت مرکزی پاکستان برای مهاجرین افغانستانی که در این کشور ازدواج کرده‌اند ویزای مخصوص در نظر خواهد گرفت.

قرار است کابینه پاکستان قوانین جدید ویزای مخصوص مهاجرین افغانستانی که با یک شهروند پاکستانی ازدواج کرده‌اند را تصویب کند.

به گزارش دیلی پاکستان، «عبدالقادر بلوچ» وزیر امور ایالتی و مرزی پاکستان در این زمینه گفت: برای مهاجرین افغانستان که با یک شهروند پاکستانی ازدواج کرده‌اند می‌توانند بدون هیچ مشکلی ویزا دریافت کنند و به زودی کابینه این موضوع را تصویب خواهد کرد.

جنگ و ناامنی در افغانستان منجر به مهاجرت میلیون‌ها شهروند افغانستانی به پاکستان شده است. بسیاری از این مهاجران افغانستانی بعد از پایان جنگ‌های داخلی به کشورشان بازگشتند اما بیش از ۲ میلیون تن دیگر هنوز در پاکستان حضور دارند.

در این مدت شمار زیاد از زنان پاکستانی با مردان مهاجر افغانستانی ازدواج کرده اند که اخراج شدن شوهران آنها مشکلاتی را برای آنها به وجود آورده است.

زنان پاکستانی که طی سال‌های گذشته با مردان مهاجر افغانستانی ازدواج کرده اند، اخراج شدن شوهرانشان به خاطر نداشتن مدرک اقامت در آن کشور مشکلات زیادی را برای آنها به وجود آورده و شماری از آنها در این مورد اعتراض کرده‌اند.

بعد از اعتراض پاکستانی‌ها که با مهاجرین افغانستانی ازدواج کرده‌اند دولت اسلام‌‌آباد تصمیم دارد قوانین جدیدی درباره ویزا و اقامت چنین افرادی تصویب کند که قرار است کابینه با آن موافقت کند.

گفتنی است چندی پیش زنان پاکستانی که با مردان افغانستانی ازدواج کرده اند، در اعتراض به سیاست های اخراج مهاجران افغانستانی و شوهران خود که سبب مشکلات بسیاری برای آنها شده است، تظاهرات کردند.

به نقل از : خبرگزاری فارس – سایت افغانستان

روز جهانی کودک؛ روز حمایت از حقوق کودکان

بیست نوامبر برابر با ۳۰ آبان سالروز تصویب پیمان‌نامه حقوق کودک است.

کنوانسیون حقوق کودک شامل اساسی‌ترین حقوق بشر برای کودکان و مقبول‌ترین سند حقوق بشر در تاریخ است.
حق آموزش رایگان و اجباری، عدم تبعیض، منع هر نوع بدرفتاری و آزار، برخورداری از تغذیه مناسب، بهداشت، تفریحات، مسکن مناسب و همچنین حق برخورداری از محبت، امنیت، رهایی از ترس و آزارهای جسمی و روانی، آموزش، هویت، آزادی بیان، تشویق، بازی و رشد خلاقیت از مواردی است که در این پیمان‌نامه به آن پرداخته شده است.

مهم‌ترین دوران شکل‌گیری شخصیت انسان‌ها دوران کودکی است. کودکان خود قادر به حفظ و دفاع از حقوقشان نیستند و نیاز به حمایت و مراقبت از طرف بزرگسالان دارند. تأمین شرایط مناسب برای رشد و سلامت کودکان و رعایت حقوق اساسی آنان از مهم‌ترین وظایف دولت‌ها است. یکی از ویژگی‌های پیمان‌نامه، اهمیت دادن به نقش خانواده در رشد و پرورش کودکان و مسئولیت دولت‌ها در زمینه‌سازی تحقق حقوق کودکان و تأکید بر ضرورت مشارکت همگانی است.

ایران در سال ۱۳۷۳ به صورت مشروط پیمان‌نامه حقوق کودک را پذیرفته است. لذا دولت می‌بایستی در برنامه‌ریزی‌های کلان و در سطح ملی خود شرایط رشد و سلامت کودکان را موردتوجه قرار دهد.

در روز جهانی کودک، کودکان آواره ناشی از جنگها و درگیریها و مهاجران مقیم پناهگاهها در کشورهای مقصد از جمله آسیب پذیرترین ها محسوب و تقاضای پیشگیری از خشونت در همه جوامع دارند. کودکان آسیب پذیرترین اقشار هر جامعه ای هستند و با فعالیت در حوزه کودکان میتوان این آسیب ها را کاهش داد.

photo_2016-11-21_10-18-44