بیانیۀ نیویورک درخصوص پناهندگان و مهاجرین

در تاریخ ۲۹ شهریور ماه ۱۳۹۵، مجمع عمومی سازمان ملل متحد مجموعه تعهداتی جهت گسترش حمایت از پناهندگان و مهاجران به تصویب رساند. این تعهدات تحت عنوان بیانیۀ پناهندگان و مهاجران نیویورک ثبت شد.

این بیانیه بر پایه این حقیقت استوار است که در سال های اخیر جا به جایی گروه های انسانی به سطحی بی سابقه افرایش یافته است. اغلب این جا به جائی ها مثبت، سازنده و داوطلبانه هستند. با این وجود، این بیانیه اذعان دارد که تعداد افرادی که اجباراً از خانه و وطن خود آواره شده اند به سطح بسیار بالایی رسیده که در تاریخ بی سابقه بوده است و اغلب پناهندگان و مهاجران در شرایطی به سر می برند که از طرفی زندگی آنها در معرض خطر قرار گرفته و از سوی دیگر پذیرش آنها برای کشورهایی که هدف این مهاجرت انبوه پناهندگان و مهاجران هستند، بسیار دشوار است.

با پذیرش این بیانیه، کشورهای عضو، همبستگی عمیق خود را با افرادی که مجبور به گریز از خانه و وطن خود شده اند اعلام می نمایند. کشورهای عضو به تعهدات خود جهت تکریم کامل حقوق انسانی پناهندگان و مهاجران تأکید می نمایند؛ و همچنین دولت های عضو، حمایت گسترده از کشورهای متاثر از جا به جایی گستردۀ موج پناهندگان و مهاجران را تضمین می نمایند.

مفاد مهم این بیانیه در حمایت از پناهندگان

– کشورهای عضو بر اهمیت انطباق با نظام حمایت بین المللی از پناهندگان (کنوانسیون ۱۹۵۱ میلادی، حقوق بشر و قوانین بشردوستانه ) تأکید می نمایند.

– کشورهای عضو اذعان می نمایند که حمایت از پناهندگان و کمک به کشورهای میزبان یک مسئولیت جمعی بین المللی است ( این مسئله از آن جهت اهمیت دارد که ماهیت جمعی بودن این مسئولیت در سال های اخیر چالش برانگیز بوده است.)

– کشورهای عضو تقویت و تسهیل پاسخ گویی متناسب در مواقع بحران و گذار هموار و روان به رویکردهای پایدار را تضمین می نمایند که سبب پایداری پناهندگان و جوامع محلی می شوند.

– کشورهای عضو متعهد می گردند، منابع مالی بیشتر و قابل پیش بینی تر از منابع بشردوستانه و توسعه ای تأمین نمایند.

– کشورهای عضو متعهد می گردند تا شاهراه های پیش روی پناهندگان برای پذیرش در کشورهای ثالث را گسترش دهند که شامل افزایش امکان اسکان مجدد می باشد.

– کشورهای عضو، حمایت از پاسخ گویی جامع به شرایط پناهندگان با مشارکت کلیۀ ذینفعان را تضمین می نمایند.

– کشورهای عضو متعهد می گردند تا درجهت اقدام جهانی برای پناهندگان در سال ۲۰۱۸ میلادی گام بردارند.

new-york-declaration

چارچوب جامع پاسخ گویی به شرایط پناهندگی (GCR)

بیانیۀ نیویورک براین مسئله تاکید دارد که هرکدام از شرایط پناهندگی ماهیتی متفاوت دارند، با این حال، عناصر ارائه شده در چارچوب GCR شرایط را برای پاسخی جامع، قابل پیش بینی و پایدار به هر نوع شرایط پناهندگی ارائه می نماید.

این چارچوب جهت تضمین موارد ذیل طراحی شده است: پذیرش سریع به همراه حمایت مناسب و اقدامات مقتضی جهت پذیرش؛ حمایت از تأمین نیازهای اضطراری و مستمر (مانند امورحمایتی، بهداشت، آموزش)؛ حمایت و کمک به موسسات و جوامع ملی/محلی که پذیرای پناهندگان می باشند؛ و افزایش فرصت ها برای راه حل های پایدار.

این بیانیه، کمیساریای سازمان ملل متحد در امور پناهندگان را متعهد می سازد تا با همکاری کشورهای مربوطه و مشارکت سایر آژانس های سازمان ملل متحد و ذینفعان، این چارچوب را با شرایط پناهندگی مختلف متناسب ساخته و در عین حال برای ارزشیابی تاثیر آن جهت بهبود این چارچوب در آینده با سایر گروه ها همکاری نماید.

این چهارچوب به جای پاسخ گویی به آوارگی پناهندگان با نگاه کاملاً بشردوسانه که اغلب فاقد منابع مالی لازم است، پاسخ گویی نظام مند و پایداری را فراهم می نمایند که هم برای پناهندگان و هم برای جوامع میزبان آنها مؤثر است. بیانیۀ نیویورک، اصلی استوار خواهد بود.

اقدام جهانی برای پناهندگان

بیانیۀ نیویورک براهداف ذیل تأکید می نماید: کاهش فشار بر کشورهای میزبان، افزایش خوداتکائی پناهندگان؛ افزایش راه حل های اسکان مجدد؛ و حمایت از کشورهای مبدأ در بهبود شرایط جهت بازگشت ایمن و با کرامت پناهندگان.

از کمیسر عالی سازمان ملل متحد درامور پناهندگان تقاضا شده است تا در گزارش سالانۀ ۲۰۱۸ میلادی خود این GCR را به مجمع عمومی سازمان ملل ارائه نماید. سپس براین اساس، کشورهای عضو باید GCR را به عنوان راه حل های سالانۀ خود مدنظر قرار دهند.

ابعاد مهاجرت

بیانیۀ نیویورک شامل تعهداتی درخصوص مهاجران و پناهندگان می باشد، از جمله این تعهدات نجات جان؛ پاسخ گویی به نیازهای خاص؛ مقابله با نژادپرستی و بیگانه هراسی؛ مبارزه با قاچاق انسان؛ تضمین برابری و حمایت در مقابل و از سوی قانون؛ و تضمیمن شمول در برنامه های توسعه ای ملی است.

علاوه بر این، بیانیۀ نیویورک کشورهای عضو را نسبت به پاسخ گویی به محرک های مهاجرت پراکنده؛ تضمین این که مهاجرت یک گزینه است و نه یک التزام و کمک براساس نیاز به مهاجران در کشورهایی که در معرض خطر مناقشات یا بلایای طبیعی قرار دارند؛ کاهش هزینه های مهاجرت کاری؛ ترویج سیاست های جذب و استخدام اخلاقی؛ و اعمال حداقل استانداردهای کاری متعهد می سازد.

کشورهای عضو متعهد می گردند تا اصول راهنمای غیر الزامی برای مهاجران در شرایط آسیب پذیری را تدوین نموده؛ و در مذاکرات فرادولتی جهت اتخاذ اقدام جهانی برای مهاجرت ایمن، نظامند و سازمان دهی شده در سال ۲۰۱۸ میلادی مشارکت نمایند. کمیساریای عالی سازمان ملل متحد درامور پناهندگان تخصص خود را در هر دوجنبه در اختیار کشورها قرار خواهد داد.

شوق نگاه کودکان پناهنده، مرا به ادامه این مسیر دشوار امیدوار می کند

«خیلی وقت‌ها واقعا به یک جایی رسیده‌ام که نشسته‌ام گریه کرده‌ام و با خدا درددل کرده‌ام که دیگر تکلیف از من ساقط شده. تنها چیزی که شاید در آن لحظات بارقه امید و انرژی مضاعفی را در من ایجاد کرده، برق چشم‌های بچه‌های مهاجری بوده که فکر می‌کردم اگر این مدرسه‌ها بسته شود، مجبور می‌شوند برگردند به فضاهایی که هیچ پشتیبانی ندارند و معلوم نیست چه سرنوشتی پیدا کنند» وقتی این حرف‌ها را می‌گوید، چشمانش پر از اشک می‌شود و بغض می‌کند. فاطمه اشرفی، مسئول و بنیان‌گذار انجمن حامی (حمایت از زنان و کودکان پناهنده)، نزدیک به بیست سال است که تمام هم و غم خود را روی مسائل و مشکلات زنان و کودکان پناهنده و مهاجر در کشورهای اسلامی و بیشتر در ایران گذاشته است. او از روزهای سختی می‌گوید که در مسیر کوتاه نیامدن از مسیری که به برحق بودنش اعتقاد دارد و در راه دسترسی همه کودکان به آموزش و حمایت از کودکان و زنان مهاجر، حتی پایش به کلانتری باز شد اما هیچ وقت امیدش را از دست نداده است. با تلاش‌های وی و بسیاری از فعالان اجتماعی دیگر در این حوزه، اردیبهشت سال جاری؛ هیئت وزیران، نهایتا اقدام به اصلاح آیین‌نامه آموزش کودکان پناهنده کرد و یکی از موانع جدی‌ دسترسی کودکان مهاجر به آموزش را که همان شهریه ثبت‌نام بود، برداشت. برهمین اساس در حال حاضر در جمهوری اسلامی ایران، تمام کودکان پناهنده و مهاجر و حتی کسانی که فاقد مدارک اقامتی هستند از همان امکانات آموزشی باید استفاده ‌کنند که کودکان ایرانی در اختیار دارند و حق تحصیل آنها برابر با حق تحصیل کودکان ایرانی است.

فاطمه اشرفی از نزدیک به ۲۰ سال تنها نهاد غیردولتی برای حمایت از زنان و کودکان پناهنده در ایران می گوید؛ ( به نقل از شهر آنلاین

چه شد که به فکر تاسیس موسسه‌ای برای حمایت از مهاجران افتادید؟

در سال‌های ۷۳ و در اوج جنگ‌های بوسنی هرزگوین مسئول یک تیم دانشجویی بودم و برای حمایت از زنان و کودکان مسلمان بوسنیایی که در اردوگاه‌های پناهندگان زندگی می‌کردند، به بوسنی رفتیم و مدتی را در اردوگاه‌های زنان بوسنایی در کشورهای همجوار گذراندیم. این سفر و مشاهده زنان و کودکان که قربانی مناقشات مسلحانه و بحران‌های سیاسی در منطقه شده بودند و از طرف دیگر نقشی که نهادهای مدنی و سازمان‌های غیر‌دولتی در ارائه خدمات مورد نیاز این گروه ایفا می‌‌کردند؛ نقطه عطفی شد تا با حساسیت بیشتری این موضوع را دنبال کنم و در برگشت با این موضوع روبه‌رو شدم که ما درایران دارای بیشترین تعداد پناهنده و مهاجر آسیب‌دیده در مناقشات مسلحانه خارجی را داریم، با مسائل و مشکلات بی‌شماری که روی زمین مانده بود. این مسئله زمینه‌ای شد برای آغاز یک حرکت مدنی برای پرداختن به موضوع زنان و کودکان پناهنده و مهاجری که در کشور زندگی می‌کنند و نیاز به توجه و حمایت ویژه‌تری نیز دارند.

چرا به موضوع زنان و کودکان علاقه‌مند شدید؟

به هرحال زنان از نظر فیزیکی و روحی آسیب‌پذیرترند و به همان نسبت خشونت‌هایی که معمولا در گذر این جابه‌جایی‌ها به زنان و کودکان وارد می‌شود، خیلی بیشتر از خشونت‌ها و آزارهایی است که به مردان وارد می‌شود. ضمن اینکه معمولا زنان در این فرایند، کمتر دیده می‌شوند. درصد این کمتر دیده شدن در جوامع کمتر توسعه‌یافته یا نیافته بیشتر است.

در ابتدای راه، برخورد اطرافیانتان چگونه بود؟

شاید اگر خود من هم به این سفر نمی‌رفتم و با موضوع پناهندگان و پناه‌جویان و مسائل خاص آنان از نزدیک آشنا نمی‌شدم، احساس نیاز برای ورود به این عرصه هم نمی‌کردم. وقتی با اطرافیان و دوستانم درباره مشکلات پناهندگان و مهاجرین صحبت می‌کردیم، حتی آن‌هایی که جایگاهی در مسائل اجتماعی و سیاسی کشور داشتند، با تعجب به من نگاه می‌کردند و چندان اهمیتی برای موضوع قائل نبودند و شاید هم اطلاعات خاصی نداشتند، به‌گونه‌ای که وقتی اقدام به ثبت انجمن کردیم، نزدیک به سه سال پشت درهای کمیسیون ثبت وزارت کشور ماندیم. یعنی حتی برای مسئولان وزارت کشور هم موضوع جا افتاده‌ای نبود و می‌گفتند منظورتان از زن آواره و پناهنده چیست؟ ما در چنین فضایی کار را شروع کردیم. البته شاید هم به خاطر مسائل و مشکلات عدیده‌ای که خودمان در ایران داشتیم، مردم و خیلی از دستگاه‌های دولتی ترجیح می‌دادند که پرونده دیگری به نام پناهندگان باز نشود.

به شما نمی‌گفتند؛ چرا به زنان و کودکان زیادی که در جامعه خودمان با مشکلات بسیاری دست و پنجه نرم‌ می‌کنند، نمی‌پردازید؟

چرا، ولی من اساسا طرح این موضوع را اشتباه و حتی ناپسند می‌دانم. در هیچ کجای قرآن گفته نشده که اگر مسکینی به شما مراجعه کرد، به شناسنامه‌اش نگاه کنید یا حتی از دینش بپرسید و در مقابل تنها شاخصی که همواره مورد تاکید دین و ارزش‌های اعتقادی ما قرار دارد، توجه به کرامت انسانی است. آیات فراوانی در قرآن وجود دارد که ما را از پرداختن به هرگونه تفاوت انسان‌ها اعم از رنگ، جنس، ملیت، زبان و دین برحذر داشته است. در کجای دین ما هست که مثلا به نیازهای مهاجر نپردازی و‌ بگویی ما خودمان زن و بچه بدبخت ایرانی زیاد داریم؟ پرداختن به مشکلات و مصائب آن‌ها هم بخشی از وظایف انسانی و دینی ماست و منافاتی با پرداختن به نیازهای سایر نیازمندان ندارد. زمانی که مسلمان‌ها تحت فشار بودند، پیامبر اکرم(ص) از یک منطقه به منطقه دیگر مهاجرت کردند و مفهوم و ارزش مفهومی مهاجر و انصار در آن مقطع زمانی شکل گرفت تا ارزش‌های انسانی را از ارزش‌های جغرافیایی جدا کند. علاوه بر اینکه ما در ایران براساس کنوانسیون‌های بین‌المللی متعددی که کشورمان به آن‌ها پیوسته، تعهد قانونی داریم تا به نیازهای پناهندگان و مهاجرین ساکن در کشورمان بپردازیم و به آن‌ها پاسخ دهیم.

با نگاه فرصت‌محور اگر نگاه کنیم، چه ظرفیت‌هایی را برای جامعه خودمان با حمایت نکردن از مهاجران از دست می‌دهیم؟

متاسفانه ظرفیت‌های خیلی زیادی را از دست داده‌ایم. در طول ۳۷‌سال گذشته می‌توانستیم نیروهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی قدرتمند و پرتوانی را با توجه به ظرفیت‌های فراوان در کشور تربیت کنیم تا به عنوان سرمایه‌های انسانی موثر در نظام سیاسی و اجتماعی افغانستان فعالیت نمایند. امروز درصد قابل توجهی از شخصیت‌هایی که در حال حاضر در افغانستان در سطوح بالای اجرایی و سیاست‌گذاری حتی در کاخ ریاست جمهوری، دولت و پارلمان افغانستان کار می‌کنند، از میان کسانی هستند که در ایران زندگی کرده و از دانشگاه‌های ما فارغ‌التحصیل شده‌اند و در فضای اجتماعی جامعه ما بدون اینکه برنامه و استراتژی خاصی برای آن در نظر گرفته شود، رشد کرده‌اند. خوشبختانه همت بالای مهاجرین در کنار امنیت اجتماعی جامعه ایرانی این فرصت را به مهاجرین داد که با وجود کمبودهای اقتصادی و سختی‌های فراوان درباره ارتقای فردی و اجتماعی خود اقدام کنند. اگر به آمار نگاه کنیم، می‌بینیم در جمعیتی که در مهاجرت‌های انبوه سال‌های ۵۷ و ۵۸ به ایران آمدند، درصد زنان افغانستانی باسواد، زیر ۱۰درصد بود اما این آمار بعد از سه دهه به بالای ۵۰‌درصد رسیده است و ما در نسل دوم مهاجران ساکن در ایران با کمتر فردی روبه‌رو هستیم که بی‌سواد مطلق باشد و در مقابل با موجی از تلاش جوانان افغانستانی برای ورود به دانشگاه‌ها و ارتقای سطح سواد خود در سطوح دانشگاهی روبه‌رو هستیم که در صورت توجه بیشتر مسئولان و کاهش موانع ساختاری می‌توان نقش پررنگ‌تری در بازسازی افغانستان از طریق بازسازی نیروی انسانی این کشور ایفا کنیم.

* نگاه منفی که طی سال‌ها رسانه‌ها از جمعیت مهاجر در ایران شکل دادند، از کجا آب می‌خورد؟

البته به عنوان یک فعال اجتماعی که در این حوزه مطالعه و فعالیت می‌کند، می‌گویم که اتفاقا در سال‌های اخیر ما با یک تغییر جدی در فضای رسانه‌ای کشور روبه‌رو شده‌ایم که ناشی از اصلاح نگرش‌های عمومی و رشد آگاهی‌های اجتماعی است که نگاه فرصت‌محور را جایگزین رویکردهای منفی تهدید‌محور سال‌های گذشته کرده است. من آن را به حساب بلوغ و بالندگی رسانه‌های خودمان می‌گذارم که به نظر می‌رسد در مسیر استقلال، انصاف و آزاد‌اندیشی مطبوعات و رسانه‌های عمومی کشورمان است.

در این سال‌ها چقدر حمایت شدید؟

چیزی نگویم بهتر است. فقط جدی‌ترین تاسف من در این سال‌ها تلاش‌های سازمان‌یافته یک دستگاه فرهنگی در کشور برای ایجاد محدودیت در فعالیت‌های این انجمن بوده است. آن هم به دلیل تلاش‌های انجمن برای اجرایی شدن فرمان مقام معظم رهبری و حذف موانع ساختاری برای دسترسی کودکان پناهنده به آموزش. باورش سخت است اما با کمال تاسف گاهی شاهد اعمال سلیقه‌های کاملا شخصی مدیران میانی در مسیر اجرای برنامه‌ها و فعالیت‌هایی هستیم که رویکرد ملی دارند و هدفشان تامین منافع اجتماعی میان‌مدت و بلند‌مدت کشور و جامعه است.

آینده را چگونه می‌بینید؟

من همیشه آدم امیدواری بوده و هستم و مطمئنم با تغییر نگرش‌های مثبتی که در سطوح کلان حکومتی و دولتی ایجاد شده است، در آینده نزدیک شاهد تغییرات اساسی‌تری در وضعیت پناهندگان و مهاجران در کشور باشیم. من وقتی وضعیت را با ۱۰‌سال پیش یا بیشتر مقایسه می‌کنم، احساس می‌کنم تحولات جدی و اساسی اتفاق افتاده است. همین که بسیاری از سیاست‌ها و تصمیم‌گیری‌ها مبتنی بر واقعیت‌های اجتماعی در سطح ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی اتخاذ می‌شود، جای امیدواری دارد. رسانه‌ها و نهادهای مدنی این روزها با حساسیت بیشتری مسائل مربوط به حقوق پناهندگان در داخل را پیگیری می‌کنند و حتی دستگاه‌های اجرایی دولتی در مقایسه با گذشته به دنبال راهکارهایی برای ارائه خدمات اجتماعی بیشتر و مناسب به گروه‌های آسیب‌پذیر مهاجران هستند. همه این‌ها نشانه‌های مثبتی از تغییرات خوب اجتماعی است که در کشور اتفاق افتاده، از نظر من این‌ها همه‌اش موفقیت است و احساس می‌کنم تا حدودی به اهدافی که مورد نظر بود، دست یافته‌ایم. نقش جدی ما در این سال‌ها حساس‌سازی در سطوح مختلف اجتماعی و تصمیم‌گیری بوده است که خوشبختانه به اندازه کافی ایجاد شده است و امروز پرونده پناهندگان و مهاجران خارجی که همواره به عنوان موضوعات امنیتی و محرمانه بوده و از حوزه سیاست‌گذاری عمومی خارج بود، به روی میز آمده است و در یک منظر عمومی مورد توجه همگان قرار گرفته است.

…………………………………………

نپرداختن به مسائل مهاجران چه تبعاتی می‌تواند برای جامعه ایرانی به همراه داشته باشد؟

ما با یک گروه انسانی روبه‌رو هستیم که چه بخواهیم و چه نخواهیم دارند در کنار ما دارند زندگی می‌کنند. در حال حاضر نیز امکان بازگشت برای آن‌ها فراهم نیست. هنوز بسیاری از قریه‌ها و شهرهای افغانستان تحت سیطره طالبان است و هر روز سر راهشان در کوچه و خیابان بمب منفجر می‌شود. اگر این اتفاق برای من و شما هم می‌افتاد مهاجرت می‌کردیم. در مهاجرت‌های اجباری هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید چرا مردم از جنگ، گرسنگی و قحطی فرار می‌کنند؟ این یک موضوع جهانی و بشری است و این‌گونه نیست که بگوییم ما فقط لطف می‌کنیم. از بین ۶۵‌میلیون پناهنده و مهاجری که در سراسر دنیا وجود دارند، سهم ما سه میلیون نفر است.

چطور می‌توان از این آسیب‌ها به نفع جامعه میزبان جلوگیری کرد؟

مثال می‌زنم. سال گذشته بازدیدی از کانون اصلاح و تربیت کودکان کابل داشتم. تعدادی از آن‌ها بچه‌هایی بودند که قبل از عملیات انتحاری دستگیر شده‌ بودند. وارد که شدم، دیدم همه نشسته‌اند و قرآن می‌خوانند. دور تا دور دیوار هم مملو از آیات جهاد و بهشت بود. یعنی این دو مفهوم، تنها مفهوم‌های قابل درک توسط آن‌ها از دین و قرآن بودند. هیچ‌کدام سواد مدرسه‌ای نداشتند. پرسیدم: چند نفرتان در ایران بودید؟ یک پسربچه ۱۳، ۱۴ساله دستش را بالا کرد. از او پرسیدم: تو که ایران بودی چرا درس نخواندی؟ با بغض و خشمی که در نگاهش بود، گفت: مگر شما ایرانی‌‌ها ما را آدم حساب کردید که اجازه بدهید به مدرسه‌های شما برویم‌؟ این یعنی تهدیدی جدی که اگر ما در مقابل این بچه‌ها هر مانعی برای مدرسه رفتن ایجاد کنیم، در واقع حوز‌های امنیتی خودمان را نادیده گرفته‌ایم.

به هر حال جمعیت زیادی از جامعه مهاجر در کشور ما تحصیل کرده‌اند.

من این حرف را در جمع خیلی از مسئولان گفته‌ام و به خیلی از آموزش‌و‌پرورشی‌ها هم برخورده است. آمده‌اند به من عدد و رقم دادند که ما این‌قدر دانش‌آموز و اینقدر فارغ‌التحصیل مهاجر داشتیم. اما هیچ‌کس محتوایی جواب نداده. زمانی که ما موانع مختلفی برای مدرسه رفتن بچه‌های افغانستانی ایجاد می‌کنیم، یا حتی وقتی اجازه می‌دهیم همان حداقل‌ها وارد مدرسه بشوند آن‌قدر تحت فشارهای روحی و روانی و اجتماعی قرارشان می‌دهیم که بعضا از مدرسه فرار می‌کنند یا حتی اگر از بهترین دانشگاه‌ها و مدارس ما فارغ‌التحصیل شوند، مثل یک بمب ساعتی مملو از عقده‌های سرکوب شده می‌شوند، نتیجه این می‌شود که برخی از این‌ها برمی‌گردند به افغانستان و پست‌های کلیدی در کشورشان می‌گیرند، در رسانه‌ها جا پیدا می‌کنند و آنجاست که قلم‌هایشان به جای اینکه سپاس‌گزار ما باشد، کوبنده ما می‌شود. کسانی که می گویند ما برای این‌ها سالی یک میلیون یا دو میلیون هزینه می‌کنیم، فکر این را بکنند که هرکدام از این‌ها به دلیل محروم بودن از آموزش، اصول و فرهنگ شهروندی، ارزش‌های اجتماعی را یاد نگیرند و در آینده تبدیل به یک عنصر ضداجتماعی بشوند و دست به رفتارهای ناهنجار در جامعه بزنند، در این صورت ما آن‌ها را به افغانستان نمی‌فرستیم، به همین زندان‌های خودمان می‌فرستیم و آنجا حداقل روزی ۲۰۰هزارتومان باید برایشان هزینه کنیم و به اعداد و ارقام بسیار نجومی‌ در سال می‌رسیم.

در حوزه زنان چطور؟

اگر شما امروز به مسائل و مشکلاتی که یک زن مهاجر در اداره زندگی خود و کودکانش در یک مسیر سالم دارد نپردازید، بی‌شک این ناامنی اجتماعی را فردا وارد خانه‌های خودتان کرده‌اید. در دنیا نیز پرداختن به موضوع پناهندگان و مهاجران از این جهت خیلی مهم است که قابلیت ایجاد اقلیت‌های اجتماعی را دارند. هرچه اقلیت‌های اجتماعی در جامعه بیشتر باشند، شکاف اجتماعی بیشتر می‌شود و تشکیل شکاف اجتماعی مترادف با توسعه خشونت اجتماعی است.

…………………………………………

دریچه

«هنر» زن افغانستانی باید زنده بماند

طبق آمار اداره اتباع ۳۰۰‌هزار مهاجر افغانستانی در مشهد زندگی می‌کنند که ۱۵۰هزار نفر آن‌ها به صورت قانونی هستند و بخش زیادی را کودکان و زنان تشکیل می‌دهند. بسیاری از این افراد نسل دوم و سوم مهاجرانی هستند که پدر و مادرهایشان در ایران متولد شده‌اند و به دلیل نگاه‌های غفلت‌بار مسئولان در سال‌های گذشته از تحصیل بازمانده‌اند. فاطمه سبزه‌کار، مسئول دفتر انجمن حامی در مشهد است.

با وی درباره مشکلات زنان و کودکان مهاجر ساکن در مشهد و فعالیت‌هایی که این انجمن انجام می‌دهد، گفتگو کرده‌ایم.

زنان مهاجر بیشتر با چه مشکلاتی روبه‌رو هستند؟ 

خیلی از این زن‌ها اعتقاد دارند حضورشان در جامعه ایران باعث شده از قیود سنتی جامعه افغانستان در بیایند و از حداقل حقوق انسانی برخوردار شوند. این موضوع باعث شده بتوانند باسواد شوند یا حداقل فرزندانشان را به مدرسه بفرستند. بیشتر این زنان اگر امنیت در کشور خودشان فراهم باشد، دوست دارند که به کشور و شهر خودشان برگردند. البته این موضوع در نسل دوم و سوم کمتر است و آن‌ها دوست دارند در ایران بمانند. این موضوع خیلی خوب نیست و همین امر باعث می‌شود که به واسطه حضور چند ساله‌شان در ایران، از فرهنگ و رسوم کشورشان اطلاعی نداشته باشند و همین بی‌اطلاعی از مفاخر و تمدن کشورشان باعث نبود تعلق خاطر به ملت و سرزمینشان می‌شود. برهمین اساس یکی از بخش‌های آموزشی ما تاریخ و جغرافیای افغانستان برای آشنا کردن این کودکان با ملیتشان است. در مورد زنان نیز با پرپایی نمایشگاه‌های صنایع دستی زنان افغانستانی و آموزش آن‌ها سعی در زنده نگه داشتن این هنرها که خاص این سرزمین است، داریم.

هزینه‌های مرکز چطور تامین می‌شود؟

بخشی از بودجه‌ها از منابع بین‌المللی و بخشی از آن‌ها توسط خیرین تامین می‌شود.

چند نفر عضو مرکز شما در مشهد هستند؟

حدود ۴۰۰‌نفر شامل ۳۲۰دانش‌آموز و ۸۰زن.

ثبت‌نام بر چه اساسی است؟

اولویت اول این است که بچه واقعا از تحصیل باز مانده باشد، دچار کبر سن شده و کودک کار باشد. مثلا برای کودک کار ساعت آموزش را طوری تنظیم می‌کنیم که بچه بتواند هم کار کند و هم تحصیل. با وجود رفع موانع قانونی در کشور کم و بیش با موانعی روبه‌رو هستیم که باید به مرور زمان رفع شوند. به عنوان نمونه کمبود فضاهای فیزیکی به‌ویژه در نواحی حاشیه‌ای شهر، بخشی از کودکان را از حضور در مدارس دولتی محروم کرده است. در برخی مدارس نیز با برخوردهای سلیقه‌ای مدیران مدارس روبه‌رو هستیم که به بهانه‌های مختلف از ورود کودکان به مدارس خودداری می‌کنند که البته این موضوع نیاز به فرهنگ‌سازی و تلاش برای تغییر نگرش‌های اجتماعی دارد و ما باید با صبر و حوصله در انتظار بهبود وضعیت باشیم.

با توجه به جمعیت بالای مهاجر چطور می‌توان این خدمات را گسترش داد؟

اول از همه باید حضور مهاجران را به عنوان بخشی از جامعه شهری پذیرفت و سازمان‌های اداری و شهری را به این موضوع متعهد کرد.

چه کسانی در این مسیر سنگ‌اندازی می کنند؟

البته در سال‌های اخیر نگاه به مهاجران مثبت‌تر شده. ایجاد این فضا را باید مدیون پیام رهبر انقلاب خطاب به مسئول آموزش‌و‌پرورش دانست. اما گاهی موانع آموزش کودکان مهاجر در کج‌سلیقگی‌های برخی مدیران میانی است که هنوز نگاه منفی و تهدیدآمیزی نسبت به مهاجران دارند.

…………………………………………

دیدگاه

مهاجرت از جنس زنانه

۱- الان یک ساعت است که پشت پنجره‌‌ فولاد نشسته‌ای. صاحب‌کار ماه‌هاست که تسویه حساب نکرده است و تو هم حوصله‌‌ دوختن مهره‌ها به لباس مجلسی را از دست داده‌ای. فردا امتحانات ترم شروع می‌شود و تو هنوز شهریه دانشگاه را نداده‌ای تا بتوانی کارت ورود به جلسه امتحان را دریافت کنی‌. مادر از زیارت ضریح برمی‌گردد. سرت را پایین گرفته‌ای تا سرخی چشم‌هایت را کمتر ببیند. کنارت می‌نشیند. دستت را در دستش می‌گیرد و چیزی را در دستت می‌گذارد. آرام می‌گوید: خدا بزرگه. و بلند می‌شود. توی دستت تنها انگشتر مادر است.

۲- همه دورتادور سفره‌‌ صلوات نشسته‌اند. یکی از همسایه‌ها بلند می‌گوید: برای سفیدبختی جوان‌ها دعا کنید. زن دانه‌های تسبیح را آرام می‌گرداند. امروز دوباره با دخترش جر‌و‌بحث داشت. تمام زندگی دختر این شده بود که همراه برادرش برود خارج. هر چه نصیحتش می‌کرد که راه قاچاق، خطر دارد، انگار دختر نمی‌شنید.

۳- پیرزن را مدت‌هاست که می‌شناسم. درست از وقتی آمده‌ام، در یکی از مدارس خودگردان درس بدهم. پیرزن همیشه دم در خانه چهارپایه‌ای پلاستیکی می‌گذارد و می‌نشیند. صبح یک روز سرد پاییز است و من از کنار پیرزن رد می‌شوم. صدا می‌زند و می‌گوید: لباس گرم بپوش. سرم را تکان می‌دهم و به داخل مدرسه می‌دوم. فردایش یک مشت توت خشک و کشته‌‌ بادام را توی پلاستیک می‌ریزم و برایش می‌برم. چشم‌هایش نمناک می‌شود. حرفی نمی‌نزد و کشته را توی دهانش می‌گذارد. چشم‌هایش را می‌بندد. «کشته‌‌ منطقه است.» همکارانم می‌گویند بچه‌های پیرزن، کارگران فصلی هستند که تابستان‌ها در همین شهر کار می‌کنند و در فصل سرد برای کار به شهرهای جنوبی می‌روند. پیرزن تنهاست و شاید در این روزها، گذشته‌‌ شیرینش را مرور می‌کند.

مهاجرت در جهان معاصر برخلاف گذشته که بیشتر مردانه بوده است، به پدیده‌ای مردانه- زنانه تبدیل شده‌ است. تعداد زیادی از زنان افغانستانی طی دوره‌های مختلف جنگ و با تشدید ناامنی‌ها در کشورشان به ایران مهاجر شدند. عمر این مهاجرت‌ها برابر با عمر استقرار نظام جمهوری اسلامی‌ است. این هجرت، ظرفیت‌ها و فرصت‌های خاصی را برای زنان مهاجر در ایران به همراه داشته است که می‌توان گفت زن مهاجر در استفاده از این فرصت‌ها موفق عمل کرده است. دختران و زنان زیادی که در دانشگاه‌های جمهوری اسلامی‌تحصیل کرده و به کشورشان بازگشته‌اند، گواه این حقیقت است.

دغدغه‌های زنان مهاجر را می‌توان حداقل در سه نسل دسته‌بندی کرد. دختران، مادران و مادر‌بزرگان. زنانی که بعد از دوران میان‌سالی به ایران مهاجرت کردند، تمام خانه و زندگی خود را جا گذاشتند و دوران سخت جنگ و آوارگی را تجربه کردند. تمام زندگی آن‌ها در تلاش برای حیات خلاصه شده است. زندگی دشوار در مهاجرت، اضطراب ناشی از بحران‌های روحی مثل از دست دادن عزیزانشان در جنگ باعث از آن‌ها کوهی از صبر و تحمل ساخته است. مادران که در دوران کودکی و نوجوانی مهاجرت را تجربه کرده‌اند، مهم‌ترین دغدغه‌شان شکاف ایجاد شده بین آن‌ها و فرزندانشان است. فرزندان آن‌ها در ایران و بین همسن و سال‌های ایرانی به دنیا آمده و رشد کرده‌اند و به لحاظ هویتی، بیشتر ایرانی‌اند تا افغانستانی. جوانان این خانواده‌ها با جهشی بزرگ، از سنت گذشته‌اند و اکنون دغدغه‌هایی چون تحصیل و شغل مناسب و حضور در اجتماع را در سر می‌پرورانند؛ دغدغه‌هایی که برای مادرانشان، چیزی جز رویاپردازی نبود. دخترانی که در کشور میزبان به دنیا آمده‌اند، برای ساختن آینده خود به پا خاسته‌اند. آن‌ها برای دست‌یابی به مدارج بالای تحصیلی تلاش می‌کنند اما فقر و تبعیض سد راهشان می‌شود.

* دکترای فلسفه استاد دانشگاه کابل/ نفیسه حفیظی*

خبرنگار: الهام ظریفیان

سازمان ملل نسبت به وقوع بحران انسانی در افغانستان هشدار داد

کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان با اشاره به بازگشت چشم گیر پناهجویان افغانستانی به این کشور نسبت به وقوع بحران انسانی در افغانستان هشدار داد.

کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان اعلام کرد که با بازگشت چشم‌گیر پناهجویان به افغانستان و نداشتن سرپناه، احتمال بروز مشکلات گسترده وجود دارد.

«ایوو فرایسن» رئیس دفتر هماهنگ کننده کمک‌های بشریِ کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل گفت که روزانه ۷۴۰۰ مهاجر افغانستان از طریق مرزهای پاکستان وارد این کشور می‌شوند و بسیاری از آنان بی سرپناه هستند.

وی افزود: مهاجرانی که در ماه‌های اخیر از پاکستان به افغانستان برگشته اند نیاز به کمک‌های جدی دارند، ۶۰ درصد این مهاجران را کودکان و زنان تشکیل می دهند، لذا آنها به غذا، آب آشامیدنی بهداشتی، سرپناه و خدمات رفاهی نیاز دارند.

 لازم به ذکراست که دولت پاکستان اعلام کرد که همه پناهندگان افغانستانی باید تا تاریخ ۱۵ مارس ۲۰۱۷ این کشور را ترک کنند. انتظار می رود تا پایان این تاریخ نزدیک به دو میلیون پناهنده افغانستانی از پاکستان به کشورخود برگردند.

این گفته ها در حالی مطرح می شود که ظاهرا یکی از پیش شرط‌های جامعه جهانی و کشورهای اروپایی برای تداوم کمک‌های اقتصادی به افغانستان، بازگشت اجباری پناهجویان این کشور بود، که این درخواست از سوی کشور افغانستان رد شد.

نشست تخصصی درباره حمایت از پناهندگان و مهاجرین اجباری

انجمن ایرانی مطالعات سازمان ملل متحد با همکاری خانه اندیشمندان علوم انسانی و مرکز اطلاعات سازمان ملل متحد برگزار می کند:

اعلامیه اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد در حمایت از پناهندگان و مهاجرین و مسئولیت دولت ها سپتامبر ٢٠١۶

سخنران:دکتر صفی ناز جدلی ، استادیار دانشگاه آزاداسلامی واحد تهران مرکزی؛ و کارشناس مسائل مهاجرت بین المللی و پناهندگان

زمان : چهارشنبه ۲۸ مهر ۱۳۹۵  – از ساعت ۱۵:۳۰ تا ۱۷:۳۰

مکان: کریمخان – خیابان ویلا ( نجات الهی) – خانه اندیشمندان علوم انسانی – سالن حافظ

انجمن مقدم کلیه علاقه مندان را گرامی می دارد.

دانش آموزان مرکز آموزش پایه حامی در جشن روز کودک

دانش آموزان دختر و پسر مرکز آموزش پایه انجمن حامی – پرتو در تهران در مراسمی به مناسبت «روز کودک» که به میزبانی شهرداری تهران در فرهنگسرای بهمن برگزار گردید، این روز را جشن گرفتند.

rooze-koodak-hami-resized-1

این جشن که به دلیل شروع ایام سوگواری ماه محرم زودتر برگزار گردید، همراه با برنامه های بسیار شاد و متنوعی اعم از اجرای نمایش های کودکانه، اجرای زنده توسط گروه فتیله، مسابقه و همچنین کارگاه های متنوع بازی و سرگرمی و نقاشی بود.

rooze-koodak-hami-resized-3

rooze-koodak-hami-resized-2

به گزارش انجمن حامی، شهردار تهران آقای قالیباف مهمان ویژه این مراسم بود و بازیگران سرشناسی از جمله رامبد جوان، بهاره رهنما، لیلا اوتادی، میلاد کی مرام وکامران تفتی در این مراسم حضور داشتند و از نزدیک با دانش آموزان در بازی ها شرکت کردند. ۹۰ دانش آموز مرکز انجمن حامی به همراه دانش آموزانی از مدارس دیگر از مناطق مختلف شهر تهران در این مراسم شاد و مهیج شرکت کرده و با دریافت هدایایی از طرف شهرداری به مدارس خود بازگشتند.

rooze-koodak-hami-resized-4

وضعیت مهاجران افغانستان در نشست ژنو مورد بررسی قرار گرفت

نشست چهارجانبه افغانستان، ایران، پاکستان و کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در ژنو به منظور بررسی وضعیت و شیوه بازگشت مهاجران افغانستان برگزار شد.

 این نشست روز جمعه ۱۶ میزان برگزار شد که «عبدالله عبدالله»، رئیس اجرائیه دولت وحدت ملی افغانستان ریاست هیأت افغانستان را بر عهده دارد.

در این نشست، کمیسر عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، وزیر دولت پاکستان در امور مناطق مرزی و معاون وزیر کشور ایران حضور داشتند.

 عبدالله در این نشست از دولت پاکستان خواسته است تا ضرب‌الاجل خروج مهاجرین افغانستان در پاکستان تمدید شود.

آخرین تاریخی که برای خروج مهاجرین افغانستان از سوی نواز شریف، نخست وزیر پاکستان تعیین شده است، بهار سال آینده است.

عبدالله از کشورهای میزبان خواسته است تا روند خروج مهاجرین افغانستان را تدریجی بسازند تا دولت افغانستان آمادگی و ظرفیت لازم را برای جذب آنها ایجاد کند.

عبدالله همچنین مشکلاتی را که تجار افغانستان در ماه‌های اخیر در پاکستان داشته‌اند مورد بحث قرار داده است.

مهاجرین افغانستان در پاکستان در ماه‌های اخیر مشکلات زیادی داشتند. ضرب‌الاجل خروج اجباری آنهایی که مدارک رسمی ندارد تا حال چند بار تجدید شده است.

این در حالی است که اخیرا دولت افغانستان و اتحادیه اروپا به توافق رسیده اند تا افغانستانی‌هایی که پرونده‌های مهاجرت آنها، بعد از تکمیل روند انفرادی قانونی، از سوی کشورهای اروپایی رد شده، به افغانستان بازگردند.

بر مبنای این سند که  راه پیش رو خوانده شده، هزارها افغانستان مجبور به برگشت به کشورشان خواهند شد.

منبع : خبرگزاری افغانستان – فارس

جشن بازگشایی اولین روز مدرسه در مرکز آموزشی حامی سمنان

مراسم بازگشایی مرکز آموزش پایه حامی در سمنان همزمان با اولین روز آغاز سال تحصیلی ۹۵ – ۹۶  در روز ۳ مهر ماه در مرکز آموزشی حامی سمنان در دو نوبت صبح و بعد ازظهر برگزار گردید. این جشن با حضور دانش آموزان اول تا ششم ، اولیاء دانش آموزان و معلمان و با برنامه های متنوعی از جمله پخش سرود ملی، پذیرایی با شکلات و شیرینی از دانش آموزان، اهدای بسته های لوازم التحریر به کلیه دانش آموزان دختر و پسر همراه بود.

 

madrese-semnan-logo-6

توزیع لوازم التحریر به دانش آموزان - سمنان

madrese-semnan-logo-4

به گزارش انجمن حامی، برای کودکان پیش دبستانی و پایه اول در این مرکز جشن ویژه ای همراه با اهدای گل به این کودکان و آشنایی با محیط مدرسه برگزار شد، تا این کودکان با حضور در کلاس هایی که از قبل تزیین شده بود با نشاط و شادی هرچه بیشتر دوران تحصیلی خود را آغاز کنند.

گفتنی است،دانش آموزان مرکز آموزشی انجمن حامی در سمنان در سال جدید اغلب کودکانی هستند که به دلایلی از جمله کبر سن، کارت اقامت شهرستان  های دیگر، تکمیل ظرفیت مدارس دولتی و یا عدم شرکت در طرح ثبت نام کارت تحصیلی در دفاتر کفالت امکان ورود به مدارس دولتی را نداشته اند.

madrese-semnan-logo-5

در پایان این جشن ۱۶۵ دانش آموز این مرکز با عبور از زیر قرآن به  همراه معلمان خود به کلاس های درس رفتند تا سال تحصیلی جدید را با نشاط و در پناه قرآن آغاز کنند.

madrese-semnan-logo-2

در شورای شهر تهران مطرح شد: ابعاد اجتماعی زندگی مهاجران خارجی مقیم پایتخت

ایران با بیش از ۳ دهه میزبانی یکی از بزرگترین جمعیت پناهندگان و مهاجران جهان بوده است. تجربیات مثبت، دستاوردهای جمهوری اسلامی ایران در ارائه خدمات به مهاجران و پناهندگان در کنار چالش های این موضوع ضرورت توجه مطالعاتی و اجرایی هرچه بیشتر را با مشارکت بخش مدیریت شهری پایتخت که میزبان یک سوم جمعیت نزدیک به ۳ میلیونی پناهندگان و مهاجران سراسر کشور است، را بیشتر نمایان می کند. با توجه به شرایط کنونی کشورهای همسایه، امکان بازگشت داوطلبانه پناهندگان و مهاجران بعید به نظر می رسد؛ بنابراین بهتر است با بررسی درس های سالهای گذشته در کنار برنامه ریزی در سالهای پیش رو برای حضور این افراد برنامه ریزی های لازم صورت گیرد. این امر نه تنها موجب بهبود وضعیت پناهندگان در کشور خواهد شد، بلکه موجب ایجاد توازنی واقع بینانه در برنامه ریزی های کلان در سازمان های مرتبط خواهد گردید.

daneshvar _ shoraye shahr

خوشبختانه رویکرد مثبت رئیس کمیسیون اجتماعی شورای شهر تهران به موضوع پناهندگان و مهاجران مقیم تهران، موجب شده است تا این موضوع طی جلسه ای در شورای شهر تهران با حضور مدیران اجرایی مناطق مختلف شهرداری تهران روز ۱۲ مهرماه برگزار گردد.

در این جلسه مدیر انجمن حمایت از زنان و کودکان پناهنده با ارائه تصویری از وضعیت جامعه پناهندگان و مهاجران که طی یک تحقیق میدانی از ۳۵۰ خانواده به عنوان جامعه نمونه آماری بدست آمده است، گفت اهمیت توجه به مسئله آموزش در میان خانواده مهاجران و پناهندگان موجب می شود تا رشد بهبود وضعیت اجتماعی و زندگی این افراد امکان ادغام بیشتر در جامعه میزبان را فراهم آورد. فاطمه اشرفی افزود: سرمایه گذاری روی نیروی انسانی دارای منافع مشترک برای جامعه میزبان و جامعه پناهنده خواهد بود.

فاطمه دانشور، نماینده شورای شهر تهران با اشاره به مسائلی که بسیاری از مهاجران و پناهندگان در حوزه آسیب های اجتماعی دارند و به دلیل فقدان قوانین و مقررات لازم در این زمینه در بسیاری موارد دستگاه های اجرایی در شرایط بلاتکلیفی برای رسیدگی به وضعیت این افراد به سر می برند اظهار کرد: توجه به مسئله مهاجران و پیش بینی راه حل های حقوقی برای مسائل آنان به مسئولان مدیریت شهری و دستگاه های دولتی نیز کمک می کند و از برخوردهای سلیقه ای جلوگیری می کند. به عنوان مثال به ما گزارش شده است کودک ۳ ساله ای که دارای پدر و مادر افغان بوده و والدین خود را از دست داده است، به دلیل فقدان مقررات لازم امکان پذیرش توسط بهزیستی را ندارد. این مسئله می تواند با یک راه حل قانونی و منطقی حل گردد. رئیس کمیسیون اجتماعی شورای شهر تهران افزود: ورود شورای شهر تهران به این مسئله به دلیل اهمیت کسب شناخت لازم از جامعه پناهندگان و مهاجران و استفاده از پتانسیل های آنان در خدمت این جامعه است.

دکتر عباسی - شورای شهر تهران- انجمن حامی

دکتر محمد جلال عباسی، محقق جمعیت شناسی با ارائه آمارهای دقیقی از حضور و وضعیت پناهندگان و مهاجران افغانستانی در تهران اظهار کرد: طبق تحقیقاتی که توسط گروه ما در دانشگاه تهران صورت گرفته است بیش از ۵۰ درصد از مهاجران و پناهندگانی که در تهران زندگی می کنند در ایران متولد شده اند. این نکته به ما یادآور می شود که ما باید در برنامه ریزی های خود در سطوح مختلف به مسئله ادغام این افراد با جامعه میزبان و احساس تعلق آنها به کشور میزبان توجه کنیم. برخلاف تصور عمومی از اینکه مهاجران فرصت های شغلی جامعه میزبان را گرفته اند، آمارهای دقیق ما نشان می دهد از مجموع افراد تحصیلکرده اتباع خارجی سهم بسیار کوچکی از فرصت های شغلی اخذ شده است، و باید توجه داشته باشیم در برخی استان های کشور مانند استان کرمانشاه که دارای بیشترین آمار بیکاری هستند، حضور پناهندگان و مهاجران خارجی ممنوع است. این استاد دانشگاه تهران افزود: مطالعات ما درباره تجربه های موفق در کشورهای دیگر نشان داده است این کشورها که دارای تعداد زیادی از مهاجران هستند طی برنامه های دقیقی نسبت به مسئله ادغام اجتماعی تلاش کرده اند و این امر به تقویت ظرفیت های جامعه میزبان نیز کمک کرده است. دکتر عباسی ادامه داد: در بسیاری از کشورهای جهان مراکز تخصصی مطالعات مهاجران اجباری و پناهندگان وجود دارد و از نتایج تحقیقات این مطالعات در برنامه ریزی های خرد و کلان استفاده می گردد. در کشور ما نیز که بیش از ۳ دهه است که دارای جمعیت ۳میلیون مهاجران و پناهندگان خارجی است ضرورت تأسیس یک مرکز مطالعات پناهندگان وجود دارد.

daneshvar _ shoraye shahr

در پایان این جلسه نیز فاطمه دانشور با تأکید بر لزوم تکرار جلسات هم اندیشی درباره مسائل و فرصت های مهاجران مقیم تهران، از طرح تأسیس مرکز  مطالعات پناهندگان و مهاجران اجباری که از نتایج تحقیقات آن بتوان در برنامه ریزی های شهری استفاده کرد، استقبال نمود.

شرکت انجمن حامی در ششمین اجلاس منطقه ای شبکه حقوق پناهندگان آسیا و اقیانوسیه

شبکه حقوق پناهندگان آسیا و اقیانوسیه با حضور بیش از ۱۰۰ عضو دائم خود از بسیاری از کشورهای منطقه از جمله هند، پاکستان، ایران، افغانستان، اندونزی، مالزی، تایلند، بنگلادش، میانمار، کره جنوبی، ژاپن و استرالیا و همچنین نمایندگانی از سازمان های بین المللی و منطقه ای مرتبط با امور پناهندگان ششمین اجلاس دوسالانه خود را در بانکوک از تاریخ ۲۹  شهریور لغایت ۱ مهر برگزار نمود. انجمن حمایت از زنان و کودکان پناهنده (حامی) به عنوان تنها عضو ایرانی این سازمان منطقه ای در این اجلاس شرکت نمود و با بیان اقدامات تقنینی و اجرایی اخیر در جمهوری اسلامی ایران ؛ تصویری از اقدامات موثر صورت گرفته در امور پناهندگان مقیم ایران را  در این اجلاس ارائه نمود.

در ابتدای این نشست منطقه ای علاوه بر ارائه شرحی از وضعیت کنونی پناهندگان در منطقه آسیا و اقیانوسیه گزارشی از عملکرد این سازمان به نمایندگان سازمان های غیردولتی ملی و سازمان های غیردولتی بین المللی ارائه گردید.

برگزار کنندگان این اجلاس با تأکید بر ضرورت به اشتراک گذاری دستاوردهای مثبت اعضا و کشورهای منطقه در امور پناهندگان بر اهمیت در نظر داشتن موضوع «جوانان پناهنده» در سطح جهانی و منطقه ای تأکید داشتند. به همین منظور در این نشست یک پانل تخصصی با موضوع فعالیت ها و اقدامات جوانان پناهنده توسط نمایندگانی از کشورهای پاکستان، نیوزیلند، میانمار و استرالیا توسط تعدادی از جوانان پناهنده برگزار گردید. از جمله مسائل مطرح شده در این پانل تخصصی ضرورت توجه به آزادی رفت و آمد و دسترسی به آموزش و تحصیل در دانشگاه،  فراهم نمودن امکانات آموزشی در کمپ های پناهندگان در برخی کشورها بود.

شایان ذکر است یکی از مهمترین مسائل مطرح شده در این اجلاس لزوم چاره اندیشی و افزایش همکاری های منطقه ای در سطح غیردولتی و با همکاری سازمان های بین المللی درباره بحران پناهندگان و مهاجران افغانستانی توسط نمایندگان کشورهای افغانستان، ایران و پاکستان مطرح شد. گفتنی است، با توجه به تغییر سیاست های اخیر در پاکستان که منجر به بازگشت غیرداوطلبانه روزانه هزاران افغانستانی به این کشور شده است، عدم آمادگی دولت و سازمان های غیردولتی برای پذیرش و فراهم نمودن امکانات لازم برای این تعداد از بازگشت کنندگان مشکلات عدیده ای را برای کشور افغانستان و بازگشت کنندگان افغانستانی پیش آورده است.

در این اجلاس با رأی گیری از کلیه اعضا حاضر اعضای جدید کمیته راهبردی و کارگروه های تخصصی این سازمان برای مدت دو سال آینده نیز انتخاب شدند. به گزارش انجمن حامی، کارگروه جدید با عنوان جوانان و با هدف بررسی بیشتر و تخصصی تر مسائل جوانان پناهنده و مهاجر در سرتاسر منطقه تشکیل شد.

20160921_121737

از مهمترین کارگروه های فعال در این اجلاس کارگروه منطقه جنوب آسیا، کارگروه حمایت های حقوقی از پناهندگان و زنان و دختران پناهنده در معرض خطر است.

در این اجلاس همچنین بر ضرورت تغییر رویکرد نسبت به پناهندگان و استفاده از ظرفیت ها و توانایی های آنها تأکید شد. لازم به ذکر است آقای یومبی، یک پناهنده مقیم کره جنوبی به عنوان رئیس کمیته راهبردی این دوره از اجلاس شبکه حقوق پناهندگان آسیا و اقیانوسیه انتخاب گردید.

جشن بازگشایی روز اول مهرماه در مرکز آموزشی حامی مشهد

مراسم جشن بازگشایی در مرکز آموزشی مشهد با حضور دانش آموزان اول تا ششم ، اولیاء دانش آموزان، معلمان و خبرگزاری درتاریخ ۳ مهرماه ۹۵ در دو نوبت صبح و بعدازظهر برگزار گردید. دانش آموزان مرکز آموزشی انجمن حامی در مشهد در سال جدید اغلب کودکانی هستند که به دلایلی از جمله کبر سن، کارت اقامت شهرستان  های دیگر، تکمیل ظرفیت مدارس دولتی و یا عدم شرکت در طرح ثبت نام کارت تحصیلی در دفاتر کفالت امکان ورود به مدارس دولتی را نداشته اند.

13950703000946_photol

به گزارش انجمن حامی، مراسم آغاز سال تحصیلی جدید همراه با پخش سرود ملی ایران و افغانستان، دکلمه و مسابقه و ….همراه بود و در پایان مراسم دانش آموزان با معلمانشان به کلاس درس رفتند تا سال تحصیلی جدید را در پناه  قرآن آغاز نمایند. تعداد دانش آموزان امسال در دو نوبت صبح و بعد از ظهر در مجموع ۲۲۹ نفر است که به تفکیک در نوبت دختران ۱۰۱ دانش آموز و نوبت پسران ۱۲۸ دانش آموزان در پایه های اول تا ششم ثبت نام شده اند. گفتنی است، با شروع سال تحصیلی جدید  از زنان سواد آموز در پایه های مقدماتی، تکمیلی و پایانی ثبت نام صورت می گیرد.

hami - madrese - panahande

hami - madrese - afghan students

گفتنی است در روزم دوم آغاز به کار مرکز آموزش پایه انجمن حامی در مشهد کتاب های درسی پایه های اول تا ششم ابتدایی میان کلیه دانش آموزان دختر و پسر این مرکز به صورت رایگان توزیع گردید.

photo_2016-09-28_18-22-42

photo_2016-09-28_18-23-01