به جوانان کمک کنیم تا به خودشان کمک کنند

به نقل از سایت کمیساریای عالی پناهندگان در ایران،

نعمت می گوید، “یادگیری مهارت های زندگی می توانند زندگی ها را در راستای کاهش خشونت های خانگی متحول سازند”. او در سال ۲۰۱۳ در برنامه آموزش همسان خشونت جنسیت محور که توسط سازمان غیر دولتی حمایت از کودکان و زنان پناهنده (حامی)، یکی از شرکای اجرایی کمیساریا، برگزار شد شرکت نمود. این دوره ها در نتیجه مشکلات درباره افزایش میزان خشونت های خانگی در بعضی جوامع پناهندگان شکل گرفت و بر پیشگیری و آموزش مهارت‌های زندگی تمرکز داشتند.

نعمت و ۱۰۰ پناهنده افغان جوان دیگر از طریق پیوستن به گروه‌های خودیاری که حامی تشکیل داده بود، در مربی گری همسان تعلیم دیدند و بعد خود این جوانان در دیگر جوامع پناهندگان این آموزش‌ها را اجرا کردند و تعداد بیشتری تعلیم دیدند.

این ابتکار مشترک حامی با کمیساریا و اداره امور اتباع ارتباط با کسانی که از خشونت جنسیت محور رنج می برند را تسهیل بخشیده و متعاقباً باعث حساس سازی جوانان پناهنده افغان نسبت به خشونت های خانگی شده است.

نعمت و دیگر همکارانش با مردان و زنان جامعه شان در خصوص کشمکش ها و ناسازگاری هایی که با آن برخورد می کنند صحبت دارند تا بدون توسل به راه های خود مخرب و یا خشونت با چالش ها روبرو شوند و نتیجتاً در خصوص این مسائل آگاه سازی نمایند.

بدین ترتیب این جوانان از آنچه که در برنامه پیشگیری از خشونت جنسیت محور از طریق حامی در زمینه‌های ارتباطات موثر، مهارت ‌های حل مشکلات و مکانیسم انطباق یاد گرفته اند استفاده به جا و خوب می کنند. این مهارت ها به کمک آنها آماده است تا با یافتن راه حل های عاقلانه پلی بین شکاف های ناشی از این اختلافات بسازند.

اینکه این آموزشگران همسان توانسته اند خود بیش از ۱۸۰۰ پناهنده را در کلیه سطوح سنی در جامعه اشان در زمینه های مهارت های زندگی، مهارت های حل مشکلات، مکانیسم های انطباق و مهارت های ارتباطی، پیشگیری خشونت جنسیت محور و بهداشت خانواده آموزش دهند، بیانگر قدم های اولیه موفقیت این پروژه است که امیدواریم باعث توانمندسازی خانواده های پناهندگان شود.

پیام دبیرکل سازمان ملل به مناسبت روز جهانی پناهنده

به نقل از سایت کمیساریای عالی پناهندگان در ایران،

در سراسر دنیا، درگیری موجب شده تعداد زیادی از مردم وطن خود را ترک کنند. در حال حاضر بیش از ۵۰ میلیون نفر به دلیل جنگ و خشونت آواره می باشند حدود ۳۳ میلیون نفر در وطن خود آواره هستند و حدود ۱۷٫۶ میلیون نفر هم (اغلب در کشورهای همسایه) پناهنده هستند. تنها در سال گذشته بیش از ۱۰ میلیون نفر آواره جدید مشاهده شده؛ یعنی هر ۱۵ دقیقه یک خانواده مجبور به فرار شده.

درگیری در سوریه یکی از دلایل اصلی این افزایش شدید تعداد آوارگان بود. با این حال تعداد بسیاری نیز در مالی و همچنین در سر گرفتن درگیریه ای جدید در جمهوری آفریقای مرکزی و سودان جنوبی بی جا و پناه شدند.

در همین حال، بسیاری از درگیری‌های طولانی مدت حل‌نشده باقی ماندند، که معنی‌اش این است که افراد کمتری توانستند به وطن خود بازگردند. صدها هزار نفر از افغانستان، کلمبیا، جمهوری دموکراتیک کنگو، میانمار، سومالی و سودان به زندگی در تبعید ادامه می‌دهند، برخی چندین سال است و برخی بیش از چند دهه و حتی بعضی چند نسل است که در تبعید زندگی می‌کنند.

بیشتر پناهندگان دنیا – ۸۶ درصد – در کشورهای توسعه‌یافته زندگی می‌کنند، درحالیکه این رقم ۱۰ سال پیش ۷۰درصد بود. اغلب این کشورها درهایشان را همچنان به سوی مردمی که در جستجوی امنیت هستند باز نگه داشته‌اند و برخی از آنها سخاوتی بیشتر از حد توان خود نشان داده‌اند. از تمامی کشورهای عضو سازمان ملل و همکارانمان در جامعه مدنی درخواست می‌کنم تا آنجایی که در توانشان است به ملت‌ها و جوامعی که پذیرای آوارگان اجباری در بین جمعیت خود بودند کمک کنند.

بالارفتن تعداد پناهندگان گواهی است عیان، بر ناتوانی جامعه جهانی در حل اختلاف نظرهایش در پیشگیری یا پایان دادن به جنگ‌ها. کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان و همکارانش به مهیا کردن کمک‌های معیشتی یعنی آب و بهداشت، غذا و سرپناه، تحصیل و خدمات امنیتی ادامه می‌دهند. اما واکنش بشردوستانه به تنهایی کافی نیست. نیازی مبرم به راه‌حل سیاسی داریم.

در ۲۰ ژوئن یعنی روز جهانی پناهنده، ما توان و پایداری بیش از ۵۰ میلیون نفر در سراسر دنیا را که از جنگ، آزار و اذیت و تجاوزات به حقوق بشر گریخته‌اند، ارج می نهیم. بیایید تعهدمان نسبت به پایان دادن به درگیری مسلحانه را تمدید کنیم و به افرادی که مجبور شدند وطن خود را ترک کنند، کمک کنیم. حتی یک خانواده از هم پاشیده به دلیل جنگ هم زیاد است.