دلایل حضور حامی در عرصه آموزش کودکان

ایران یکی از کشورهایی است که بیشترین جمعیت پناهنده دنیا را در خود جای داده است. سال های طولانی است که دو گروه عمده مهاجرین و پناهندگان افغان و عراقی در کنار جامعه ایرانی در شهرهای ایران سکونت گزیده اند. اگرچه در طول بیش از ۳۰ سال دولت ایران با پشتوانه ارزشهای اعتقادی و اخلاقی خود تلاش کرده تا به تأمین نیازهای اولیه آنها بپردازد، اما به دلایل متعدد از جمله فشار اقتصادی، تعداد رو به رشد مهاجرین و پناهندگان افغان در ایران به دلیل پائین بودن زیر ساختهای اجتماعی و اقتصادی در افغانستان، حضور غیرقانونی بخشی از این جمعیت و … این اقدامات در سال های گذشته با چالش هایی مواجه بوده اند. در این میان یکی از حوزه های پرچالش و البته بسیار مهم، دسترسی به آموزش و امکانات تحصیلی به ویژه برای کودکان و زنان پناهنده ای است که به دلایل گوناگون امکان دسترسی به مراکز آموزشی استاندارد را نیافته اند. به گونه ای که تعداد قابل ملاحظه ای از کودکان مهاجر افغان علیرغم حقوق اولیه انسانی خود عملا از چرخه آموزش خارج شده بودند که عدم رعایت حقوق انسانی این کودکان ؛ آسیب های ناشی از فقدان آموزش این گروه بر جامعه ایرانی را نادیده گرفت. از همین روز انجمن حامی راه اندازی مراکز آموزشی برای کودکان و زنان مهاجر افغان که به دلایل متعدد از تحصیل یا سوادآموزی بازمانده اند، را با اخذ مجوز از اداره کل اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور و با حمایت مالی صندوق کودکان ملل متحد ( یونیسف ) از سال تحصیلی ۸۸- ۸۷ ( ۲۰۰۸) در دستور کار خود قرار داد تا با فراهم کردن شرایط حداقلی آموزش برای این گروه از کودکان بازمانده از تحصیل ، تحقق استانداردهای حقوق کودک بدون هیچگونه تبعیض و در راستای کاهش آسیب های اجتماعی ناشی از عدم بهره مندی از خدمات آموزشی این کودکان که خواه ناخواه در جامعه ایرانی حضور دارند، امکان یابد و به این ترتیب این افتخار فراهم آمد تا برای اولین بار در کشور کودکان مهاجر افغان اعم از کودکان دارای کارت اقامت و کودکان فاقد کارت رسما از تسهیلات آموزشی استاندارد بهره گیری کنند.

 

 

کارگاههای آموزشی «حقوق انسانی زنان در سیاست و زندگی عمومی»

 

سلسه کارگاههای آموزشی «حقوق انسانی زنان در سیاست و زندگی عمومی» که با هدف آگاه سازی عمومی داوطلین زن ورود به پارلمان افغانستان و افزایش مشارکت پذیری آنان درتصمیم گیری سیاسی کشورشان برنامه ریزی شده بود در مردادماه سال ۱۳۸۴ درشهر های هرات ؛ کابل ؛ بدخشان ؛ مزار شریف و قندهار برگزار شد.

تسهیل گری این کارگاهها را خانم ها اشرف گرامی زادگان حقوقدان و کارشناس مسایل امور زنان ؛ خانم نیری ؛ آقای دکتر حمید رضا جلایی پور از ایران بر عهده داشتند . در روز اول این کارگاهها تعریفی از مفاهیمی چون حقوق اساسی و ساختار حکومت ، محورهای مربوط به حقوق فردی و اجتماعی و ضرورت الزام حکومتها برای تحقق بخشیدن به حقوق انسانی افراد را برشمردند. و باطرح سوالاتی چون ضرورت درنظرگرفتن حقوق اساسی زنان و پیامدهای منفی عدم آگاهی از حقوق اساسی ، کار گروهی خود بااعضاء حاضر را دنبال نمودند.

مهمترین عناوین روز دوم این کارگاه آموزشی ساختار حکومتها براساس میزان توجه آنها به آرای مردم و نیز ضرورت توجه به مشارکت زنان در سطوح مختلف سیاسی و اجتماعی بود.

این برنامه با همکاری مشترک انجمن حامی و دفتر منطقه ای بنیاد فریدریش ایبرت در افغانستان برگزار شد .

 

کارگاه آموزشی «سیاست گذاری و اداره مطلوب سازمانهای غیردولتی »

کارگاه آموزشی سیاست گذاری و اداره مطلوب سازمان غیردولتی به همت حامی و همکاری سازمان حقوق و دمکراسی کانادا از تاریخ ۴ لغایت ۹ فروردین ۸۴ درکابل برگزار شد.

این کارگاه در وزارت امور زنان افغانستان و در دو دوره سه روزه برگزار گردید. مخاطبان و شرکت کنندگان این کارگاهها گروهی از مسئولین و اعضای فعال سازمانهای غیردولتی زنان وجوانان از ولایتهای مختلف بودند که در طول سه روز باموضوعات ذیل آشنا شدند.

آشنایی با سطح فعالیت سازمانهای غیردولتی ، تعاریف

بررسی تعاریف مختلف از جامعه مدنی

ویژگی های مثبت و متعهد سازمان غیردولتی


تفاوت تشکل های مردمی CBO با سازمانهای مردمی POS با سازمانهای غیردولتی NGO و نهادهای مدنی Society Civilروش های ارتباطی سازمانهای غیردولتی با محیط پیرامونی خودشانبررسی روشهای توسعه فعالیت جمعی و گروهی درسازمانبررسی روشهای جذب منابع مالیدرپایان دو دوره آموزش مراسم اختتامیه با حضور وزیر امور زنان افغانستان برگزار و گواهینامه های شرکت کنندگان تقدیم شد. 

کارگاه بهبود کارکردهای قضایی با رویکرد جنسیتی

سومین دوره از مجموعه کارگاههای آموزشی «تحلیل نگرش های جنسیتی » با هدف ارتقاء دانش و آگاهیهای عمومی و اختصاصی برای بهبود وضعیت زنان و دسترسی به عدالت جنسیتی با عنوان «بهبود کارکردهای قضایی با رویکرد جنسیتی » ازتاریخ ۱۸ لغایت ۲۱ بهمن ماه ۱۳۸۳ درکابل برگزار گردی.

شرکت کنندگان دراین دوره مجموعه ای از قضات و کارشناسان حقوقی سترامحکمه (شورایعالی قضایی) لوی حارنوالی (دادستانی) وزارت عدلیه، کمیسیون مستقل حقوق بشر و وزارت امور زنان افغانستان بودند و در طول برگزاری دوره تلاش شد ضمن ارایه تعاریف و نظریه های تحلیل جنسیتی ، پایه های نظری و عملی جریان سازی جنسیتی در سازمان قضایی بررسی شود و با توجه به باورها و ارزشهای حاکم در جامعه افغانستان ، انتظارات ، نقش ها و رفتارهای منسوب به زنان و مردان به تفکیک موردبازنگری قرارگیرد و با تمرکز برتجارب شرکت کنندگان در دستگاههای قضایی و حقوقی مربوطه ، مسایل مربوط به امور جنسیتی مطرح شد تا بتوان پس از تحلیل آنها دربرنامه ریزی های آموزشی و نیز جریان سازی جنسیت در سازمان قضایی که ازجمله نهادهایی است که نقش تأثیرگذاری بروضعیت عمومی و تحقق عدالت اجتماعی دارد، استفاده نمود.

مشروح گزارش« تحلیل نگرش های جنسیتی وتوانمندسازی زنان»

کارگاه آموزشی “تحلیل نگرشهای جنسیتی و توانمند سازی زنان”

شرایط ایجاد شده برای بازسازی خسارتهای ناشی از دودهه جنگ و درگیریهای داخلی و خارجی در افغانستان ، فرصت مغتنمی است تا با هدف بهبود زندگی زنان گامهایی در جهت توانمندسازی و افزایش ظرفیت های آموزشی ، فرهنگی و اجتماعی این قشر بعنوان نیمی از پیکره انسانی جامعه برداشته شود تا بدین وسیله شرایط دستیابی به توسعه پایدار تسهیل و تکمیل شود.

اقدام عملی دراین میان براساس اطلاعات و داده ها و نیاز سنجی های بعمل آمده از زنان ، تلاش برای ارتقاء دانش و آگاهی های عمومی و اختصاصی آنان در حوزه های ضروری است.

برگزاری ۲ دوره کارگاه آموزشی سه روزه با عنوان «تحلیل نگرش های جنسیتی و توانمندسازی زنان » که از تاریخ ۱۹ لغایت ۲۴ تیر ۱۳۸۳ در کابل برگزار گردید ، در راستای هدف مذکور بود.

کارگاهها در دوسطح مدیران و کارشناسان ارشد دستگاههای دولتی افغانستان و نیز مسئولین سازمانهای غیردولتی زنان وکارشناسان بخش جنسیت سازمانهای بین المللی اجرا گردید.

کارگاههای آموزشی مزبورسه محور «تحلیل ساختاری جنسیت و پیوند جنسیت و سلامت و نیز سلامت باروری » «بررسی حقوق زنان دراسلام و اعلامیه جهانی حقوق بشر» و نیز «خشونت علیه زنان » را مورد بحث و بررسی قرار می دادند.


طرح آموزش پایه برای کودکان بازمانده از تحصیل

 طرح آموزش پایه برای کودکان بازمانده از تحصیل

از سال ۱۳۸۷ تاکنون با توجه به افزایش آمار کودکان بازمانده از تحصیل افغان و موانع رسمی و غیر رسمی برای آموزش این کودکان در مدارس ، طرح ایجاد مراکز آموزش پایه برای کودکان و زنان بازمانده از تحصیل مهاجر افغان با همکاری و پشتیبانی یونیسف و تعدادی از خیرین حقیقی و حقوقی در دستور کار انجمن قرار گرفت.

طرح مذکور با هدف تامین حق اولیه همه کودکان برای دسترسی به آموزش پایه به عنوان یکی از آرمان های مهم اهداف توسعه هزاره، و برخورداری زنان افغان از آموزش ؛ بهداشت و مراقبت های اولیه برای اولین بار در کشور فرصتی فراهم آورد تا کودکان بازمانده از تحصیل مهاجر و پناهنده افغان که به دلایل گوناگون امکان دسترسی به مراکز آموزش رسمی را پیدا نکرده بودند، در مراکز تاسیس شده که از استانداردهای لازم نیز برخوردار بودند ؛ ثبت نام نموده و به سواد آموزی بپردازند

انجمن حامی در راستای اهداف کلان و جاری خود مبتنی بر تاکید بر حق آموزش کودکان به عنوان یکی از حقوق اساسی آنها بدون در نظر گرفتن هر گونه محدودیت سیاسی ؛ اجتماعی و فرهنگی و با چشم انداز ” ایجاد محیط یادگیری امن و حمایتی برای دانش آموزان و والدین آنها” ۴ مرکز آموزشی خود را در مناطق حاشیه نشین اطراف تهران و مشهد قرار داده است که در این مدت و پس از گذشت ۴ سال از اجرای طرح (۱۳۸۷-۱۳۹۱) بیش از ۳۰۶۵ کودک و زن مهاجر افغان تحت آموزش پایه ، سواد آموزی و آموزش های بهداشتی ؛ مراقبتی و رفتاری قرار گرفته اند.

ردیف

مرکز آموزش

سال اول

سال دوم

سال سوم

سال چهارم

۱

مرکز شورآباد واحد ۱

۲۲۶

۴۲۹

۴۲۹

۳۹۸

۲

مرکز شورآباد واحد ۲

۳۱۱

۳

مرکز مشهد

۱۰۳

۲۳۱

۳۲۰

۴

مرکز کن

۲۱۴

۲۳۰

۱۷۴

۵

جمع

۲۲۶

۷۴۶

۸۹۰

۱۲۰۳

اهداف طرح:

• پیشگیری از افزایش زمینه های آسیب پذیری کودکان و نوجوانان مهاجر و پناهنده ( که اغلب کودکان کار را نیز شامل میشوند) در برابر مخاطرات جسمی، روانی، ناهنجاری ها و بزهکاری ها از طریق آموزش و ارائه مکانیزم های حمایتی .

• ایجاد خودباوری، افزایش امید به آینده؛ افزایش اعتماد به نفس؛ رشد روحیه جامعه پذیری، و هویت فردی و اجتماعی کودکان و زنان مهاجر و پناهنده و تقویت مهارت های مقابله با خطرات و ناهنجاریهای اجتماعی .

• افزایش و تقویت کنش گری و عاملیت در زنان و خانواده های کودکان سوادآموز از طریق برنامه های آموزشی ارائه شده در مراکز برای بهبود حیات اجتماعی آنها .

• دستیابی به برابری جنسیتی و مقابله با خشونت های مبتنی بر جنسیت سوادآموزان از طریق ارائه آموزش های لازم برای پیشگیری از خشونت مبتنی بر جنسیت با توجه به گستردگی آن در جامعه مهاجرین افغان به دلیل ساخت فرهنگی و سنتی .

• بازسازی نیروی انسانی جامعه پناهندگان و مهاجرین مقیم ایران از طریق توسعه آموزش برای زنان و کودکان مهاجر برای مشارکت در بازسازی افغانستان در صورت بازگشت و نیز برقراری محیطی مناسب برای همزیستی مسالمت آمیز و با سطح تعامل بالا در مناطق حاشیه نشین شهرهای بزرگ .

• شکستن تابوی آموزش کودکان افغان و خروج آنها از محیطهای زیرزمینی ؛ ناامن و غیر استاندارد به چرخه آموزش فراگیر و استاندارد کشور.

• تعدیل یا اصلاح نگرش های منفی مسئولین سیاست گذار و اجرایی کشور در پیشبرد فعالیتهای مربوط به آموزش کودکان و زنان مهاجر .

• ایجاد حساسیت مثبت در اقشار مختلف جامعه نسبت به توجه به حقوق اولیه و انسانی زنان و کودکان مهاجر و اهمیت سوادآموزی جامعه پناهنده به ویژه زنان، کودکان و نوجوانان .

نتایج و دست آورد های اجرای طرح آموزش:

• تغییر نگرش های اجتماعی نسبت به ضرورت توجه به نیازهای بنیادین جامعه انسانی مهاجر و پناهنده مقیم کشورمان .

• ایجاد حساسیت مثبت در مسئولین ؛ سیاست گذاران و دست اندرکاران اجرایی کشور نسبت به آموزش کودکان پناهنده .

• ارائه خدمات آموزش پایه و سواد آموزی به بیش از ۳۰۶۵ زن و کودک بازمانده از تحصیل مهاجر در طول ۴ سال.

• ارائه خدمات آموزشی بهداشتی اعم از بهداشت فردی، خانواده و بلوغ به کلیه دانش آموزان و سواد آموزان تحت پوشش .

• ارائه خدمات درمانی ، مددکاری و مشاوره مورد نیاز کودکان و خانواده های تحت پوشش .

• آموزش بهداشت باروری، کنترل خشم، فرزند پروری مطلوب و مهارتهای مقابله با خشونت برای زنان و والدین .

• آموزش مهارتهای زندگی و مهارتهای پرهیز از خشونت برای دانش آموزان بزرگسال

• آموزش مهارت های حرفه ای به زنان و دانش آموزان بزرگسال مراکز.

• توانمند سازی و بهره گیری از توانایی های گسترده معلمین جوان مهاجر در پیشبرد اهداف طرح و ارایه خدمات به هموطنان خود

• ارائه وسایل و تسهیلات مورد نیاز اعم از لوازم التحریر، لباس گرم ؛ تغذیه مناسب و سرویس ایاب و ذهاب برای دانش آموزان نیازمند